● Ravage   ● Archief    ● Overzicht 2005    ● Overzicht #5

Tot mijn grote vreugde zag ik dat er in Ravage #4 weer een hele brief met bezweringen in ronkend Telegraaf jargon aan mijn persoontje was gewijd. Ik vind het toch bijzonder knap dat iemand op basis van zeggen en schrijven iets meer dan 400 woorden een diagnose kan stellen waar ze bij het Pieter Baan Centrum meer dan een maand voor nodig hebben.

Dat het knuppelen van zeehonden mij niets interesseert, of dat ik er zelfs genoegen in schep, kan ik uit mijn laatste column (#3) niet opmaken. Het is een weloverwogen, maar ietwat gepeperd betoog tegen de kortzichtige aandacht voor het lot van één soort, tegenover de veronachtzaming van hele ecosystemen en de onzorgvuldigheid die het gevolg is van het vermengen van politieke belangen en wetenschap.

Het verondersteld cynisme in mijn stuk bestaat enkel en alleen uit het feit dat ik mij terdege bewust ben van de beperkte middelen die de milieubeweging ter beschikking heeft en dat dit noopt tot onsentimentele, ecologische keuzes. Het niet hebben van tunnelvision wordt hier verward met een asociale mentaliteit en een gebrek aan compassie.

En dan dat azijnzure verwijt over niet werken voor je brood. Dat is ook zóóó zielig en hooguit terecht, vooropgesteld dat jezelf ook écht voor je eigen eten zorgt. Want afgezien van minder dan een handjevol zelfvoorzieners werkt er hier namelijk niemand voor zijn brood, maar voor geld!

En dan maakt het echt geen sjoege verschil of je parasiteert op de staat en daarbij nog nuttig vrijwilligerswerk verricht zoals ik, of dat je rechtstreeks door de staat betaald wordt voor je werk, waarbij zij bepalen wat nuttig is, of dat je gewoon een radertje bent in de grote exploitative megamachine van het kapitalisme, van mijn part als vertegenwoordiger in synthetisch leer of karma-vrije zijde (sic).

Het arbeidsethos, de zondige mens, mea culpatralalala. Ik kots op al die calvinistische gefrustreerde zieltjes die hun leven inrichten als lijdensweg omdat ze consequenties van het mens-zijn niet willen dragen. Elk wezen op aarde overleeft ten koste van de ander, zelfs planten beconcurreren elkaar op leven en dood en de scheiding tussen plant en dier is net zo fictief als de scheiding tussen mens en dier.

Zo bezien is het slechts de vraag ten koste van hoeveel anderen je overleeft. En dat meet je niet door te kijken naar iemands morele peil of dieet, maar aan iemands ecologische voetafdruk (dit is je consumptie uitgedrukt in landoppervlak). En nu durf ik, zijnde een matig maar lokaal-biologisch vleeseter en tevens niet-vlieger en niet-automobilist, mijn ecologische voetafdruk best naast die van een hardwerkende dierenvriend te leggen.

Ilja Faun

............................................................

Royaal Gebaar

Het leven van een antimonarchist gaat waarachtig niet over rozen. Lukt het verdomme al niet om een leuk subversief kluppie de straat op te krijgen waarmee je voor de dag kan komen (lees: stoottroepen die á la minuut gereed staan voor een schervendemo), word je vervolgens gevraagd om een open brief gericht aan Beapix te ondertekenen. Doel: een vriendelijk verzoek of zij een Generaal Pardon wil verlenen aan de 26.000 asielzoekers, u weet wel. Vanwege haar jubileumfeessie.

Een lovenswaardig inititiaf, reeds ondertekend door zo'n 10.000 personen onder wie vele redelijk bekende Nederlanders (Jan Mulder, Katja Schuurman, Benzakour, Witteman, Hilhorst, etc.) maar ik pas! Alleen de strekking van de brief al doet mij kotsen: 'Uit de vele redes die Uwe majesteit in de afgelopen 25 jaar heeft uitgesproken en uit de intense betrokkenheid van U en Uw echtgenoot prins Claus, blijkt hoezeer vrijheid, mensenrechten en menselijke waardigheid U aan het hart gaan.' Jakkes, wat een vunzigheid, wat een geslijm.

Laat er geen misverstand over bestaan: alle in dit land verblijvende asielzoekers die willen blijven moeten blijven. En als die Beapix ze een Generaal Pardon verleent is dat voor hen natuurlijk mooi meegenomen. Maar het betekent tegelijkertijd voor de antimonarchistische en republikeinse strijd een enorme nederlaag. Want niet alleen is Beapix daarmee voor jaren mateloos populair, het betekent ook een legitimatie van het ondemocratische staatsbestel waar we aan vast zitten. 'U bent immers de enige die boven alle partijen staat', stellen de ondertekenaars. Nee nee nee, tienduizend keer nee. Dat mens staat niet boven ons, boven niemand. Het is een stinkend onderkruipsel dat hoognodig zelf het land moet worden uitgezet. Wie doet ermee.

B. Bladvuller

Naar boven