●
Ravage ●
Archief
● Overzicht
2005 ● Overzicht
#5
Het mysterie rond Ahmed Abou Adas
In Libanon denken tal van mensen dat niet Syrië maar de Isralische Mossad en de CIA het brein zijn achter de 1000-kilo bom die op 14 februari Libanon's voormalige minister-president Rafic Hariri en negentien anderen de dood in joeg.
Tekst Peter Speetjens
In het Midden-Oosten is de complottheorie tot kunst verheven. Nu is het een gezonde eigenschap niet meteen genoegen te nemen met de meest voor de hand liggende verklaring, maar hier is het zo dat, zelfs indien alles wijst op wat het meest waarschijnlijk is, men zich toch in allerlei bochten wringt om maar met een andere optie op de proppen te komen. Het lijkt een tv-quiz waarbij de meest ingenieuze gedachtenkronkels extra punten opleveren.
Zo zegt men dat Syrië niet de capaciteit had om Hariri, de meest beveiligde man in het Midden-Oosten, op te blazen. Verder kan Syrië het niet zijn geweest omdat zij niet profiteert van de aanslag. Het zou een blunder van jewelste zijn. Waarom de Mossad en haar grote broer de CIA? Om Syrië onder nog grotere druk te zetten en op zeker moment een invasie of gedwongen wisseling van de macht te bewerkstelligen. Lange termijn doel: een vredesakkoord met Israël.
Een optie
Nu is dit op zich niet eens zo'n gekke gedachte, al was het in mijn ogen altijd een onwaarschijnlijk scenario. Immers, waarom zou de CIA een pro-westerse vrije markt gelovige met uitstekende contacten in Saudi Arabië en Frankrijk opblazen? Zeker gezien het feit dat hij zich zojuist had afgewend van Damascus. Bovendien heeft Syrië in haar arrogantie wel meer blunders gemaakt. Maar goed, onwaarschijnlijk misschien, een optie desalniettemin.
Er zijn in de geschiedenis genoeg gekke dingen gebeurd om niets bij voorbaat uit te sluiten. Een ieder die werkelijk gelooft dat Lee Oswald met drie schoten in zes seconden John F. Kennedy vermoordde, dient te worden opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis voor goedgelovigen, terwijl de gang van zaken rond Irak's massavernietigingswapens aantoont dat mensen ook vandaag nog een rad voor ogen wordt gedraaid met zorgvuldig van staatswege geconstrueerde verzinsels.
Overigens, ook daar kan men wat van in het Midden-Oosten. Zo kwam na de moord op Hariri een video boven water van de 22-jarige Palestijn Ahmed Abou Adas, die de aanslag opeiste namens de 'Jihad en Overwinning van Groot Syrië', een groep waar nog nooit iemand van had gehoord en waarvan sindsdien ook niemand meer iets heeft vernomen.
Indien de Syrische geheime dienst niet de capaciteit zou hebben om Hariri op te blazen, hoe krijgen een straatarme werkloze jongen en een volstrekt onbekende groepering het dan in Godsnaam voor elkaar een bom van 1000 kilo onder een van de drukste wegen van Beiroet te begraven? Hoewel de theorie hoog scoorde qua originaliteit, was er geen mens die de Palestijn Adas op zijn woord geloofde. Overigens, bleek de jongeman op 26 januari spoorloos te zijn verdwenen en ook van hem is nooit meer iets vernomen.
Lahoud
Terug naar Syrië. Indien niet Mossad, CIA of Ahmed Abou Adas, waarom was Syrië van begin af aan de voor de hand liggende verdachte? Wel nu, afgezien van het feit dat het land een rijke historie kent in het uit de weg ruimen van politieke tegenstanders, dienen we wat dat betreft terug te gaan naar de herbenoeming van Emile Lahoud als president van Libanon in augustus 2004.
De meeste Libanezen, inclusief Hariri, waren het daar volstrekt niet mee eens. Vooral omdat Lahoud de zwemmende ja-knikker van Damascus is, maar ook omdat de Libanese grondwet stelt dat de president maximaal twee termijnen mag dienen. Geen probleem, vond Syrië, de grondwet is er om veranderd te worden. Zo gezegd, zo gedaan.
Niet veel later trad Hariri af en nam de VN-Veiligheidsraad resolutie 1559 aan, welke Syrië gebiedt Libanon te verlaten. Assad gaf Hariri daarvan de schuld. Vervolgens ontplofte in oktober 2004 een autobom op het adres van ex-minister Marwan Hamade die het had gewaagd tegen de herbenoeming van Lahoud te stemmen.
Slecht onderzoek
Het VN onderzoeksrapport van Peter Fitzgerald dat op 26 maart jongstleden openbaar werd gemaakt, maakte de verdenking alleen maar waarschijnlijker. Zo blijkt dat Hariri op 26 augustus 2004 bij Bashar al Assad op het matje werd geroepen. In een onderhoud van slechts tien minuten, een grove belediging in de Arabische thee-en-leuter-cultuur, werd hem te verstaan gegeven dat hij beter voor de benoeming van Lahoud kon stemmen, anders zou Assad Libanon "breken".
Uit zijn rapport blijkt bovendien dat de Libanese politie nauwelijks onderzoek heeft verricht. Zo werd op 1 maart op de plaats des onheils nog een lichaam gevonden, niet door de politie, maar door de betrokken familie. Verder verspreidde iemand van de veiligheidsdienst delen van een auto op de plaats van de misdaad en liep de bomkrater binnen enkele dagen vol met water, zodat nader onderzoek onmogelijk was.
Terwijl de Libanese oppositie nog altijd roept om meer onderzoek, ontploften eind maart drie autobommen in christelijke woonwijken. De meeste mensen verdenken Syrië ervan de macht van de oppositie te breken. Voor anderen is dat te voor de hand liggend. Zij wijzen in de richting van Hezbollah, Mossad, en zelfs de Libanese christenen zelf. Ik weet wel beter. Het is zeker en vast uit de dood herrezen... Ahmed Abou Adas!