Ravage #3, 25 februari 2005 m

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ravage   ● Archief    ● Overzicht 2005    ● Overzicht #3


Thailand vernedert z'n olifanten

Het leven van een straatolifant in Thailand, een toeristische attractie om geld mee te verdienen, is geen pretje. Op haar kwetsbare voeten, vaak open en pijnlijk ontstoken van het zuigend hete asfalt, sjokt ze, versuft door de drugs, als in een roes door de stad. Antoinette van de Water is een project gestart om de verwaarloosde dieren te redden.

Hoewel het in Thailand sinds kort bij wet verboden is dat olifanten op straat leven, blijven mahouts (olifantenbegeleiders) met hun olifanten naar de grote stad trekken. Zo bepalen bedelende olifanten nog altijd mede het straatbeeld in de drukke toeristenwijken van Bangkok.

Voor toeristen die net zijn aangekomen in Thailand passen de straatolifanten wellicht mooi in het exotische beeld dat ze van een stad in het verre oosten voor ogen hadden. Maar wat in de ogen van naïeve toeristen misschien een mooi plaatje lijkt, is het dat voor de olifant allerminst.

Een zoektocht naar werk heeft de mahout van de weelderige jungle van Noord-Thailand, waar de olifant vroeger met boomstammen sleepte, naar de betonnen jungle van Bangkok gevoerd, waar beiden nu slaafs hun dagen slijten. Overgeleverd aan de welwillendheid van toeristen die hen geregeld in ruil voor wat fruit, of een unieke foto voor het album thuis, geld toestoppen.

Verdoofd

Waar de mahout, alhoewel vaak door armoe gedreven, nog een keuze heeft, is de olifant volledig overgeleverd aan de nukken van de begeleider, die zo nu en dan met zijn haak steekt als ze niet reageert, of amfetamine toedient om haar maar op de been te houden. De drugs maakt haar totaal versuft en sluit haar af van de hectische wereld om haar heen.

De enige reactie die een straatolifant nog geeft, zijn de ingestampte truckjes om toeristen te plezieren. Op haar kwetsbare voeten, vaak open en pijnlijk ontstoken van het zuigend hete asfalt, sjokt ze, versuft door de drugs, als in een roes verder. Terwijl het hectische stadsverkeer ze luid toeterend probeert te ontwijken, snakt zij naar schaduw, water, eten en schone lucht.

Maar de walm van uitlaatgassen en het spaarzame groen in door uitlaatgassen vergiftigde plantsoentjes zijn voorlopig haar deel. 's-Avonds zoekt ze met haar begeleider een slaapplek onder een snelwegviaduct of in een park en als de zon opkomt begint het allemaal weer van voor af aan.

Het is overduidelijk, achter het romantische kiekje van de toerist gaat heel wat dierenleed verborgen. Leed waar de vluchtige voorbijganger vaak geen weet van heeft, of waarvan hij wellicht geen weet wil hebben. Zoals de Thaise politie die even een oogje dichtknijpt als de mahout hem wat van zijn bijeen gebedelde geld van die dag toestopt. De olifanten zijn gevangen in dit door geldstromen gesponnen spinnenweb van toeristen, mahouts en corrupte overheidsdienaren, en moeten dat meer dan eens uiteindelijk met de dood bekopen.

Hulp

De in Amsterdam woonachtige Antoinette van de Water (29) trekt zich het leed van de straatolifanten aan. Ze heeft de stichting "Bring the Elephant HOME" in het leven geroepen om de bedelende straatolifanten aan een betere toekomst te helpen.

Aan het eind van dit jaar begint ze samen met twee vrijgekochte straatolifanten aan een demonstratieve wandeling van duizend kilometer, pak hem beet een miljoen langzame olifantenstappen. Doel van de tocht is om uiteindelijk alle olifanten van straat te krijgen.

Vanuit Bangkok loopt ze met de olifanten naar het Elephant Nature Park in het noorden van Thailand. Een reservaat waar mishandelde en overwerkte olifanten worden opgevangen. De olifanten kunnen hier de rest van hun leven een waardig leven leiden als olifant.

,,In het Elephant Park heb ik twee keer als vrijwilliger olifanten verzorgd'', vertelt Antoinette. ,,Een olifant, Lilly, die jaren lang is uitgebuit en drugs heeft gehad, is in het park opgevangen en herstelt heel langzaam. Zelfs op soortgenoten die komen groeten reageerde ze twee jaar geleden nagenoeg niet. Maar na genoeg rust, respect en liefde zie je dat ze begint te reageren op haar verzorger en naar de andere olifanten begint te trekken. De doffe starre blik van drie jaar geleden, is gelukkig verdwenen.''

Vergiftigd

In 2002 was Antoinette voor het eerst in het Elephant Nature Park en verzorgde ze een vier maanden oud olifantje: Ging Mai. Zijn moeder werd gedood toen hij twee dagen oud was. Ging Mai, die totaal onder de wonden zat, werd in een kooi gestopt. Toen Lek, de oprichtster van het Elephant Nature Park, Ging Mai zag, besloot ze om alles op alles te zetten om hem te redden en heeft hem toen min of meer ontvoerd.

Na een aantal dagen op het randje van de dood te hebben verkeerd, bleef Ging Mai gelukkig in leven. Antoinette: ,,Ik ben toen voornamelijk met zijn verzorging bezig geweest. Dat betekent elke twee uur een fles, dag én nacht. Ik sliep daarom bij Ging Mai 'op de kamer'. 's Nachts was hij heel onrustig omdat hij bang was om alleen gelaten te worden.''

Na een jaar is Ging Mai overleden. ,,We vermoedden dat hij vergiftigd is. In zijn poot werd de wond van een injectienaald aangetroffen.'' De oprichtster van het verzorgingspark vecht al jaren om het leven van Thaise olifanten te verbeteren. Daarbij maakt ze ook veel vijanden. De Thaise regering was niet blij met de negatieve publiciteit en probeerde haar op allerlei manieren tegen te houden.

Bedelen

Het aantal olifanten dat gebruikt wordt om te bedelen in Bangkok wordt geschat op tweehonderd. In heel Thailand zijn er tussen de twee- en drieduizend gedomesticeerde olifanten, waarvan het merendeel in de toeristenindustrie werkt. ,,Het is tegenstrijdig, de Thai zijn heel trots op hun olifanten. Ze respecteren het dier. Toch overlijden er elk jaar tientallen olifanten door de hand van hun verzorgers'', zegt Antoinette.

Bang voor negatieve publiciteit blijkt ook de Thaise regering zeer terughoudend in het voorlichten van de toeristen over het miserabele bestaan, de mishandeling en de slechte gezondheid van de olifanten. Toeristen en ook de Thaise bevolking bekend maken met de toestand van de olifanten is een van de doelen die Antoinette zich heeft gesteld met het project.

,,Tijdens de tocht doen we dat bijvoorbeeld door lokale scholen te bezoeken. Daarmee hoop ik meer publiciteit te krijgen onder de Thaise media zodat de Thaise overheid uiteindelijk maatregelen neemt die de olifant écht beschermt.'' De lange tocht naar de nieuwe woonplek van de olifanten zal zo'n drie tot vier maanden in beslag nemen. ,,Het moet vooral voor de olifanten een leuke tijd worden. We lopen in het tempo van de olifanten, héél langzaam dus, en dat zo'n twee uur per dag.''

De route zal niet over de verharde weg lopen. Asfalt is namelijk helemaal niet goed voor de gevoelige voeten van olifanten. Daarnaast wil men zoveel mogelijk in de natuur zijn. ,,We stoppen regelmatig om te zwemmen of te relaxen. En als we een hele goede plek hebben, moeten we daar ook gewoon langer kunnen blijven'', vertelt Antoinette.

Door de relaxte tocht kunnen de olifanten bijkomen van de stad en steun bij elkaar zoeken. ,,Ik hoop dat ze tijdens de wandeling onderling een band opbouwen, voordat ze samen in het reservaat aankomen.''

Voorbereiding

Ook in Nederland probeert Antoinette het dierenleed onder de aandacht te brengen. Bijvoorbeeld door een programma gericht op basisscholen, het sturen van flyers naar reisorganisaties en via de media. De voorbereiding vergt behoorlijk wat tijd: het uitstippelen van de route, het aanvragen van vergunningen, bepalen wie en wat er mee moet, publiciteit zoeken maar vooral geld en sponsors vinden.

Antoinette: ,,Voor een olifant betaal je in Thailand rond de achtduizend euro. Verder moeten we vijf Thaise mensen in dienst nemen, een jeep huren om de olifanten geen spullen te laten dragen, en een compleet tentenkamp aanschaffen. Omdat de reis plaats zal vinden in het droge seizoen, moet er wel twee tot drie honderd kilo voedsel ingeslagen worden, per olifant, per dag. Bovendien willen we het Elephant Nature Park voldoende geld geven om ook de komende jaren voor de olifanten te kunnen blijven zorgen.''

Met twee olifanten in gezelschap voelt Antoinette zich best veilig. Ze vindt het geen probleem om buiten te slapen. Maar er kan natuurlijk van alles mis gaan. ,,Er zullen mensen zijn die het helemaal niet eens zijn met het project en me misschien wel willen tegenhouden. Ik ben me bewust van het risico, maar dat is geen reden om het niet te doen.''

Ze is ook realistisch: ,,Natuurlijk kan ik niet alle olifanten een beter leven bezorgen. Maar ik denk dat we met dit project écht een kans maken om iets in beweging te zetten in Thailand. Het zijn in ieder geval heel wat stappen in de goede richting.''

Als je een bijdrage wilt leveren aan de realisatie van dit project, kan je de olifantenstappen sponsoren via de in deze Ravage bijgevoegde folder of via de website: www.bring-the-elephant-home.nl

 

 

Naar boven