Consumers with
an attitude

Ik betreur het regelmatig dat ik mijn houtkachel aan de wilgen heb moeten hangen. Elke dag weer valt er een stortvloed aan bureaucratische spam in mijn postvakje en er is niets heerlijkers dan al die mindfuck in het inferno van mijn salamander (type kachel) te flikkeren. Jarenlang heb ik door de bossen kunnen wandelen zonder zorgen over rekeningen, boetes, heffingen, naheffingen, rofjes, vvfjes en hoe de hele teringbende ook mag heten. Alles wat niet handgeschreven was ging zo hop, ongelezen het vuur in.

Maar wegens omstandigheden heb ik nu een gaskachel en dus beantwoord ik elke brief, hoe onnozel ook, van mijn door vele reorganisaties en fusies geplaagde soos met drie bezwaarschriften van drie kantjes elk. In die bezwaarschriften vergelijk ik ze (de soos) meestal met een dolgedraaide communistische planeconomie, onderstreep ik nog eens dat ze mij een op ideële gronden aangevraagde uitkering hebben toegekend (joost mag weten waarom) en dat wie a zegt ook b moet zeggen. En het werkt fantastisch! Ik heb zelfs jaren geleden voor het laatst gesolliciteerd. Als bureaucraten iets verafschuwen is het werk, en mijn bezwaarschriften zijn werk, geloof mij.

En nu heb je van die linkse zeikerds die vinden dat je als anarchist (excusez le mot) geen uitkering mag hebben. Kwatsj, roggel en braak, wat een onzin. Ze vinden vaak wel dat winkeldiefstal heel erg pc is. Maar de appie trekt gewoon zijn prijzen wat op en niemand die daar iets wijzer of beter van wordt. En het grootste probleem; je pakt er de toeleveranciers niet mee, en dat zijn nu net de klootzakken die kinderarbeid of contractslavernij gebruiken en het milieu verkankeren.

Zolang die eikels gewoon betaald krijgen is er dus helemaal niks radicaals aan winkeldiefstal. Het is gewoon keiharde consumptie, tegen de klippen op. Dat hele gehypte shopliften, het is een manier om je over te geven aan de roes van het kopen zonder de kater van de creditcard. Maar anarchistisch? Hahahihohahihohahahahihiha, laat me niet lachen. Consumers with an attitude, niets meer, niets minder.

Nee, dan vind ik mijzelf een hele peer als ik vrijdag op de boerenmarkt eerlijk betaal van mijn burgerlijke uitkerinkje. Ik ken die mensen, ik weet waar het geld terechtkomt, en ik weet dat de wereld er ietsjes groener, eerlijker en relaxter van wordt. En dat is iets, daar kan geen enkele proletarisch winkelende wereldverbeteraar tegenop. En dat ene briefje in de maand, ach, dat lukt me meestal net.

Ilja Faun

Naar boven

● Ravage   ● Archief    ● Overzicht 2005    ● Overzicht #2

Ravage #2
4 februari 2005