●
Ravage ●
Archief
● Overzicht
2005 ● Overzicht
#11
Tranendal Gaza
De massamedia hebben met hun emo-verslaggeving over de ontruiming van de kolonisten uit Gaza de wereld de indruk gegeven dat het Israëlische volk opnieuw veel leed is aangedaan. De kolonisten zijn echter niet het 'slachtoffer' van Israls vredeswens, maar van een overheidsbeleid dat decennia lang in strijd met tal van VN-resoluties werd gevoerd.
tekst Peter Speetjens
Israël trok zich terug uit de Gaza Strook en de wereld zou het weten, of ze dat nu wilde of niet. Elke zichzelf respecterende krant of tv-zender had een verslaggever ter plaatse om deze 'historische gebeurtenis' te belichten. En dus trokken zo'n 900 journalisten in het kielzog van het Israëlische leger naar wat waarschijnlijk toch al het dichtst bevolkte strookje land ter wereld is.
De westerse berichtgeving was over het algemeen banaal eenzijdig, misleidend en buiten proportioneel. Het plaatje dat ons werd voorgeschoteld was bijna voortdurend toegespitst op het grote lijden van Israël. Beelden van biddende huisvaders en huilende moeders die met hun kinderen huis en haard moesten verlaten, die ziel en zaligheid opofferden om Ariel Sharons genereuze gebaar ten uitvoer te brengen.
De beelden van het Gaza tranendal gingen hand in hand met die van ongewapende Israëlische soldaten die nog een laatste gebedsdienst bijwoonden voordat ze de 'slachtoffers' begripvol omarmden en hen bedachtzaam wegleidden. Waarin een klein land groot kan zijn, zo leek de boodschap.
Emotioneel
De enige 'schandvlek' bestond uit hysterische jonge oranjemannen die vanuit heel Israël waren gekomen om te demonstreren. Maar ach, dat werd afgeschoven op de onstuimigheid der jeugd en illustreerde slechts wat een 'emotionele' aangelegenheid dit was voor de staat Israël. Emotioneel was het sleutelwoord in de berichtgeving. Helaas werd in de nadruk op tranen en het klein menselijke leed de historische en sociale context bijna geheel uit het oog verloren.
Het volgende BBC-fragment was in mijn ogen typerend voor de algehele berichtgeving. De verslaggever volgde daarin een verwijderde Gaza kolonist naar haar nieuwe woning in Israël. Aldaar klaagt de vrouw dat haar nieuwe huis veel kleiner is dan haar vorige huis in Gaza, waardoor er geen ruimte is voor al haar meubilair, laat staan voor een aparte eetkamer. De nieuwe huisvesting is ,,mensonterend'', vertelt ze, waarna ze terloops nog even vermeldt het ook volstrekt oneens te zijn met de teruggave van de Gaza Strook.
Denk nu niet dat onze BBC-verslaggever de dame in kwestie vroeg of ze de woonomstandigheden van de gemiddelde Palestijn ook mensonterend vindt. Een alleszins gerechtvaardigde vraag gezien het feit dat de 8.000 joodse kolonisten in hun witte bungalows 20 procent van Gaza's grondgebied in bezit namen, terwijl de overige 80 procent plaats moest bieden aan ruim 1 miljoen Palestijnen.
Fanatici
Het Israëlische nederzettingenbeleid begon, tegen de wens van de internationale gemeenschap, eind jaren '70 onder leiding van niemand minder dan Ariel Sharon. Tot op de dag van vandaag steunt Israël nieuwe nederzettingen, zowel financieel als logistiek.
Met andere woorden, de uit Gaza verwijderde kolonisten zijn niet het 'slachtoffer' van Israël's vredeswens, maar van een overheidsbeleid dat decennia lang in strijd met tal van VN-resoluties werd gevoerd. In die zin had een reportage over de geschiedenis van de 400.000 Israëli's die nog in nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever verblijven, op zijn plaats geweest.
Stel dat onze BBC-verslaggever de desbetreffende joodse dame wél had gevraagd waarom ze het oneens was met de ontruiming, dan luidde haar antwoord ongetwijfeld: 'omdat dit het land is dat God ons gegeven heeft.' Hetgeen ons brengt tot het meest verontrustende element in het hele verhaal: de arme Israëli's in Gaza, die ons dag in dag uit zijn gepresenteerd als slachtoffers, zijn vrijwel allemaal religieuze fanatici, die met een letterlijke interpretatie van de Torah de wereld van vandaag de daginvulling geven.
Ging het hier om moslims die met een beroep op de koran stelden dat Palestina het heilige land is, dan zouden de kranten schreeuwen dat zij fundamentalisten zijn die een gevaar voor de wereldvrede vormen. In Nederland zou onder leiding van 'Mr. Israël' Leon de Winter een serieus debat worden gevoerd over de islam, hoe die niet rijmt met de moderniteit en toe is aan een renaissance.
Fundamentalisme
Met het jodendom ligt dat allemaal heel anders. Allereerst wordt de term fundamentalisme zoveel mogelijk vermeden. Zo spreken CNN en BBC veelal van activisten, soms van militanten, maar nooit van fundamentalisten. Ten tweede, wordt het joods religieus extremisme steevast afgedaan als een te verwaarlozen minderheid, welke niets van doen heeft met het eigenlijke Israël, dat seculier, liberaal en democratisch is.
Een minderheid wellicht, maar dan wel een hele flinke. Tegenstanders van Sharons plannen kregen een menigte van tienduizenden mensen de straat op, terwijl honderdduizenden Israëli's de kleur oranje droegen uit solidariteit. Allen baseren hun bezwaren regelrecht op de Torah. Uri Avnery waarschuwt in zijn recente essay 'De Mars van de Oranjehemden' voor de opkomst van deze religieuze massa en hun 'fascistische' ideologie, welke stelt dat niet de wil van het volk, maar Gods wil wet is. (zie elders in dit blad)
Waartoe deze geestelijke indoctrinatie kan leiden, werd vorige maand geïllustreerd door twee joodse mannen die in afzonderlijke aanvallen op volstrekt willekeurige Arabieren zeven mensen vermoordden. Volgens westerse politici en media waren dit slechts 'incidenten'. Met andere woorden: het feit dat beiden afkomstig waren van religieuze nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever was toeval.
Zo had de terugtrekking van Gaza een fantastische kapstok kunnen zijn voor een groot aantal verhelderende reportages. In plaats daarvan werd het een festival van gemiste kansen, dat slechts onze gekoesterde zoete droom van een wereld verdeeld in 'goeden' en 'slechten' in stand hield. Droom zacht lieve mensen, maar weet dat er een nachtmerrie komen gaat.