|
|
●
Ravage ●
Archief
● Overzicht
2005 ● Overzicht
#11 Africa in the Picture
Op het filmfestival Africa in the Picture worden dit jaar dertig speelfilms vertoond. Korte films en documentaires, afkomstig uit het Afrikaanse continent en de Afrikaanse Diaspora. Dat laatste houdt in films uit Noord- en Zuid-Amerika, Europa, Suriname en het Caribisch gebied.
tekst Ulrik van Tongeren
Onder de wervende term 'Celebrating Difference' worden de verschillen tussen al die culturen, maar ook de overeenkomsten belicht. Alleen al Afrika als continent is niet onder een noemer te vangen. Dat tekent de grenzeloze diversiteit van culturen en de invloed van dergelijke cultuuruitingen. En dat heeft allemaal onvermijdelijk invloed op onze westerse cultuur. In de sectie 'Maghreb in the Picture' bijvoorbeeld, staat het werk centraal van vrouwelijke filmmakers die grensverleggende documentaires en speelfilms gemaakt hebben over reëel sociale kwesties, die ook in onze Europese contreien spelen.
Taboe Le Plafond De Verre van Yamina Benguigui bijvoorbeeld gaat over de dochters van immigranten die de Franse arbeidsmarkt proberen te betreden, maar merken dat ze nog steeds als buitenstaanders behandeld worden en daardoor weinig kans maken om daadwerkelijk mee te doen in de Franse samenleving. Eindelijk is ook de Marokkaanse speelfilm Les Yeux Secs (2003) van regisseuse Narjiss Nejjar in Nederland te zien. Haar speelfilmdebuut heeft een overrompelende kracht. Gesitueerd diep in het Rif-gebergte betreft de handeling een van de grote taboes van de Marokkaanse samenleving; de prostitutie, een onderwerp waar maar niet over gesproken kan worden. De film gaat over een groep vrouwen die zichzelf prostitueren, omdat ze gewoonweg geen andere manier zien om te overleven in de barre omstandigheden van het platteland. Bij uitbreng in Marokko kwam de film in een politieke storm terecht die in gang werd gezet door een streng islamitische politicus die alle middelen uit de kast haalde om de film uit de theaters te verwijderen. Gelukkig werd dat door een minister voorkomen. Daaruit blijkt dat censuur niet vanzelfsprekend meer is in een islamitisch land als Marokko, een natie waar toch grote veranderingen plaatsvinden.
Burgeroorlog Iets heel anders is Un Héros van de Angolese regisseur Zézé Gamboa, een film die evenzeer een aangrijpende sociale kwestie aanstipt. Na een 25 jaar durende burgeroorlog moet er aan de heropbouw van Angola gewerkt worden. Dat houdt in dat vele door de oorlog geestelijk en lichamelijk beschadigde mensen weer ingepast moeten worden in de samenleving. Hoofdpersoon van de film is een oorlogsheld die een been verloor, en met alle macht vecht om niet definitief in de goot terecht te komen. De rol die zijn door straatjochies gestolen beenprothese speelt is tragikomisch, maar tekent wel de optimistische kracht van deze bitterzoete vertelling. Een spannend experiment op Africa in de Picture is om de Amsterdamse wijken in te gaan met gratis voorstellingen in de openlucht, met het doel om toch ook een ander publiek dan de elite die zulke festivals normaliter frequenteert, te bereiken. Er heerst nog steeds het hardnekkige misverstand dat Afrikaanse cinema moeilijk zou zijn, met veel ondoorgrondelijke symboliek. Niets is minder waar. Wie de Afrikaanse cinema volgt merkt al snel dat er jonge filmmakers opstaan die niet alleen toegankelijke films maken, maar ook heikele taboes niet uit de weg gaan. Met de betaalbare videoapparatuur van tegenwoordig kunnen Afrikanen hun eigen wereld vastleggen. Omdat ze vaak in Europa gestudeerd hebben, hebben ze ook een binding met onze westerse wereld en kunnen ze zich zo beter ontworstelen aan ons paternalisme.
Africa in the Picture, van 7 t/m 11 sep in Amsterdam. Hoofdlocatie filmtheater Rialto, en van 12 t/m 18 sep in de filmhuizen in Eindhoven, Rotterdam en Den Haag. Uitvoerige informatie: www.africainthepicture.nl
|
|
|