●
Ravage ●
Archief
● Overzicht
2005 ● Overzicht
#10
De mythe van de zwarte pik
De Amerikaanse regisseur Spike Lee is altijd goed voor een provocerende, bijtende film. Zijn nieuwste opus 'She Hate Me' stelt wat dat betreft niet teleur. Het is een krankzinnige bitterzoete satire over de Amerikaanse samenleving.
Tekst Ulrik van Tongeren
Spike Lee is erin geslaagd een groot aantal controversiële onderwerpen nogal chaotisch samen te brengen in een film die alle kanten opstuift. Zoals het verhaal van Frank Wills, de klokkenluider die als eerste melding maakt van het Watergate-schandaal. Hij wordt ervoor beloond werd met verstoting uit de Amerikaanse samenleving. Dit uitgangspunt verdient een film op zich.
Datzelfde kan gezegd worden van de fraaie satire over de graaizucht van de managers van het farmaceutische bedrijf Progea. Jack (Anthony Mackie) die Progea waar hij voor werkt aanklaagt vanwege een dubieus middel tegen aids, wordt vervolgens uitgekotst door het bedrijf. Bovendien bezwangert onze held Jack achttien lesbo's voor het leuke sommetje van 10.000 dollar per stuk.
Tevens maakt hij de dochter van een maffiabaas zwanger, gespeeld door de mooiste vrouw van de wereld Monica Bellucci. De film toont de seksuele superioriteit van de zwarte man aan, de mythe van de zwarte pik, want onze held Jack speelt het klaar om iedere avond zes lesbische vrouwen te bevruchten en ze ook nog eens het orgasme van hun leven te bezorgen.
Politiek incorrect
Spike Lee werkt de toeschouwer in een labyrint van smakeloze verhalen over personages die vast proberen te houden aan scrupules in een wereld zonder scrupules. Het geheel is denderend politiek incorrect, hij had blijkbaar geen zin in een genuanceerd betoog.
Lee gaat onder meer Afrikaans-Amerikaanse mannelijke en homo-lesbo stereotypen te lijf. Dat is niet helemaal gelukt, want de film zwelgt juist in deze stereotypen, is ook te chaotisch vorm gegeven om de kijker greep te laten krijgen op zijn betoog. Maar dat is ook meteen de charme van deze onvoorspelbare productie.
Het is de grote kracht van Lee als politiek filmmaker. Hij is een durfal en lijkt zich niet te bekommeren om de vastgeroeste conventies van de hedendaagse, enigszins ingedutte Amerikaanse cinema. Want je moet het maar durven, een komedie maken over een klokkenluider die spermadonor wordt van een legertje lesbo's. De mooie begintitels met als hoogtepunt een drie dollar biljet met het portret van George Bush geflankeerd door het watermerk Enron, wie anders dan Spike Lee durft zoiets?