●
Ravage ●
Archief
● Overzicht
2005 ● Overzicht
#15/16
Papieren tijgers
Terugblikken doe ik niet vaak, ik leef bij de dag en wat dagen zo rondom mij. Maar toch lukt dat niet altijd, zeker als er een periode wordt afgesloten. Bluf! viel bij mijn ouders op de deurmat toen ik een puber en aan het dwarsliggen was, met acties en het fanzine Dwarsligger.
Bluf! was inspirerend en bevreemdend tegelijkertijd. Eindeloze discussies over allerhande onderwerpen zoals kraken, antimilitarisme, seksisme en ga zo maar door. Alles werd met de papieren tijger uitgevochten, zoals een lang artikel over het gebruik van gereedschap door mannen in kraakpanden en welke onderdrukkende rol dat had op vrouwen.
Jaren later ben ik gaan fotograferen voor Ravage en stuurde ik mijn foto's per post naar Van Ostadestraat 233 NN, want ik kom uit de provincie, of ik bracht ze met de trein met de baby op de buik. Normaal viel ik niet op in de trein en was ik een reiziger, maar met een baby erbij word je een bezienswaardigheid. Hetzelfde baby'tje heeft actiekampen van GroenFront! en kraakpanden van binnenuit gezien, als ik reportages ging maken voor Ravage.
Maar ook daar kwam een einde aan door de tijd die de kinderen vroegen en nodig hadden. Artikelen over exposities kwamen ervoor in de plaats en stuurde ik mijn schrijfsels en foto's per mail. Lekker snel en efficiënt.
Nu is er geen vraag meer naar papieren tijgers en worden discussies virtueel uitgevochten op weblogs, forums en ga zo maar door. Ik zie het niet als een verbetering, want de stellingen zijn vaak kort door de bocht en niet goed onderbouwd. Een discussie in een blad vraagt meer aandacht voor de schrijversters en lezerster, om maar eens wat oude Bluf!-termen uit de kast te trekken, en die wordt op internet minder gevraagd en geëist. Het is jammer dat Ravage in papieren vorm eindigt, het lezen van een artikel in een blad lukt mij toch altijd beter dan vanaf een beeldscherm.
Desondanks is het goed om door te gaan in een digitale versie met tegendraadse en eigenzinnige reflecties op de wereld om ons heen.
Jan Kees