●
Ravage ●
Archief
● Overzicht
2005 ● Overzicht
#15/16
Schijnwerpers en schaduwgevechten
Mensen voelen vijandigheid, een constante dreiging, maar ze weten niet waarvoor of waardoor. Er wordt dankbaar gebruik gemaakt van deze gevoelens, er wordt veel verdient aan het vormgeven, omleiden en kanaliseren van dergelijke 'negatieve' onrust.
Het dient een zeer belangrijk doel; mensen koest houden in tijden van 'vrede' en laten vechten in tijden van oorlog. De media werpen de schijn en wij vechten met de schaduw. De vijand wordt zo vaag mogelijk gehouden, liefst buitenaards en bovennatuurlijk en tegelijk wordt er simpelweg naar die man aan de overkant van de straat gewezen.
Mensen zijn zich bewust van het feit dat de verhoudingen zoek zijn in deze wereld. Ze zijn zich ervan bewust dat er maar dìt hoeft te gebeuren en alles waarvan ze afhankelijk zijn stort in. Ze willen het alleen niet onder ogen zien, ze stoppen het weg. (het voelt heel onprettig, daar zijn toch pillen voor?) De dreiging bestaat voorts onderhuids, klaar om gebruikt te worden door systemen die draaien om macht.
Het monster dat ons aangrijnst vanaf het tv-scherm is misschien wel niet hetgeen dat ons uit onze slaap houdt. Kleed het uit tot op het bot en kijk wat er overblijft. Waardoor voelen we ons werkelijk bedreigd? Wat is de prijs die we betalen voor het feit dat we onze gevoelens laten misleiden?
We hebben de systemen van de wereld waarin we opgegroeid zijn verinnerlijkt, daarom zijn ze zo sterk en heeft het zo'n vat op ons. Een revolutie moet zich zowel binnen als buiten voltrekken, ze moeten aan elkaar gelinkt worden, om elkaar sterk te maken en gegrond. Het één zonder het ander bewerkstelligt geen werkelijke verandering.
Een revolutie binnen zonder er je handelen en acties buiten aan te verbinden blijft vruchteloos navelstaren. Een revolutie buiten zonder een revolutie binnen is gewoon een voortzetting van hetzelfde in een nieuwe vorm. We moeten van binnenuit naar buiten treden en ons handelen in overeenstemming brengen met onze diepste verlangens.
En dit is iets anders dan leven vanuit het vernislaagje, de normen en waarden die je van buitenaf opgelegd zijn, en het is iets anders dan leven vanuit een soort verdoofde onverschilligheid omtrent je eigen en andermans gevoelens.
Het leven zelf daagt je uit, steeds weer opnieuw om van binnenuit een houvast te vinden, eigen innerlijke waarden te scheppen en soms is het heel eng om te zien dat wat er overblijft een wankel evenwicht is tussen angst en vertrouwen, strijd en liefde, vasthoudendheid en overgave.
Hypogrietje