● Ravage   ● Archief    ● Overzicht 2005    ● Overzicht #15/16

Huwelijksbureau Ravage

Ze kwamen en gingen, de redacteuren van NN/Ravage. Naar schatting zijn het er in totaal tachtig geweest, die tussen april 1988 en december 2005 het land onveilig maakten vanuit het clubhuis aan de Van Ostadestraat. We spoorden er een viertal op, en blikken met hen onder meer terug op het verleden.

Het starten van initiatieven binnen de chaotische wereld van de kraakbeweging is veelal een hels karwei. Enkel al het op tijd komen voor een afspraak levert voor velen onoverkomelijke problemen op, hetgeen bij de optijdkomers al gauw tot irritatie leidt. Hiërarchie is taboe, vrijwel niemand wenst vrijwillig een bijeenkomst voor te zitten, waardoor vergaderingen ontaarden in een kakofonie aan geluiden.

Op de oprichtingsbijeenkomst van NN april '88 was het al niet veel anders. Tientallen actievoerders van diverse pluimage, waarvan velen nog nooit eerder achter een typemachine hadden plaats genomen, wensten zitting te nemen in de redactie van de opvolger van Bluf! Ook van dat blad was een aantal medewerkers aanwezig, ze werden aanvankelijk met wantrouwen bezien. Collaborateurs?

Maar nee, Rik 'NN', 'Vieze' Willem, Rina en Peter 'Abo' bleken al snel uit het juiste hout gesneden. Zij waren het niet eens met de opheffing van Bluf!, die in wezen van hogerhand was bedongen. Het was maar goed ook dat deze ex-bluffers met hun werk- en vergaderervaring aanwezig waren. Dit viertal stond, samen met nog zo'n vijftien personen, aan de basis van een nieuw actieblad dat NN is gaan heten.

Big Brother

Peter Abo, die zijn bijnaam ontleende aan de verwerking van abonnees, was de techneut van het stel. Vanaf dag één probeerde hij z'n nieuwe collega's ervan te overtuigen dat computers de toekomst hadden. Veel heeft hij aanvankelijk niet bereikt, want computers, een toepassing die eind jaren '80 nog in de kinderschoenen stond, werden door radicaal-links als een groot gevaar beschouwd. Big Brother zou hierdoor realiteit worden.

Dus werden de eerste jaargangen van NN op de typemachine geproduceerd, Rina met het scherpe oog voerde met papier en schaar de correcties uit. Om een doorbraak te forceren schafte Peter in 1990 eigenhandig twee oude IBM-pc's aan die hij stiekem in het redactielokaal plaatste. Uiteindelijk is het hem gelukt om de eerste medewerkers achter het scherm te laten plaatsnemen, al was het morrend.

Wanneer we hem de vraag voorleggen hoe hij terugkijkt op de vier jaar dat hij zich voor het actieblad heeft ingezet, komen er bij hem allerlei herinneringen boven. ,,Lay-out nachten met plak- en knipwerk tot in de vroege ochtend. De volgende morgen weer op tijd aan de gang om de adreswijzigingen van de abonnees door te voeren en de etiketten te printen. En 's avonds de tweewekelijkse race naar het postkantoor om nog net op tijd te zijn voor de verzending'', vertelt Peter.

Ruzies hoorden er natuurlijk ook bij. Peter: ,,Over niet gehaalde deadlines, het toepassen van hoor en wederhoor, een voorpagina die volgens de een rechts en walgelijk gewelddadig was en volgens de ander juist heel progressief en duidelijk, Alex die je voor een redactievergadering 's middags uit zijn nest moest bellen, etc.''

Maar hij memoreert eveneens aan de leukere dingen. ,,Gezellig met z'n allen eten in de pizzeria aan de Van Woustraat. Grappige colofons. Het flowgevoel toen we een themanummer met een verslag van de Shellblokkade in 1989 dezelfde avond al af hadden en op straat verkochten tijdens de afsluitende demonstratie.''

Eurotop

Het zal in 1993 zijn geweest dat Guido 'Flinck' en Rob 'Tuin' zich bij de redactie vervoegden, die toen uit circa zeven personen bestond. Guido hield zich aanvankelijk samen met Alex bezig met de lay-out, beter bekend staand als het duo 'Schots en Scheef', want midden jaren negentig was er op de redactie nog sprake van het ouderwetse knip- en plakwerk. Ook deed hij van meet af aan redactiewerk en de abonnee-administratie. ,,Dat laatste doe ik nog steeds. Althans, dat deed ik tot vorige week'', zegt Guido, blij dat hij van dat klusje verlost is.

Rob kan zich niet goed meer herinneren wanneer hij voor het eerst de Van Ostadestraat 233n aandeed. Hij werkte een jaar of zes, zeven voor het blad. ,,Schrijven, lay-out, distributie, rapen, vergaderen (waar hij het meest een hekel aan had), schoonmaken, periodiek dat klote-archief opschonen, van alles en nog wat'', vertelt hij.

De politie-inval in 1996 is Guido nog het meest bij gebleven. ,,Ik was die dag met Alex op stap in Hilversum. We probeerden te bellen met onze collega Freek, maar de lijn bleek continu bezet. Van onze drukker, die zich in hetzelfde pand bevindt, hoorden we dat de complete inventaris uit het redactielokaal in politiebusjes werd geladen!''

En dan was er ook nog de 'The Daily Amsterdamned'. ,,Samen met enkele redactieleden van het maandblad MUG kregen we het voor elkaar om in juni 1997 gedurende de Eurotop een dagblad voor activisten te maken. We verschenen dagelijks, vier dagen lang in een flinke oplage. Het blad werd wereldnieuws'', verhaalt een trotse Guido.

Ook Rob denkt nog met verve terug aan de lay-out nachten, maar vooral aan de The Daily Amsterdamned. ,,Met die prachtige actiekrant zaten we bovenop de actualiteit toen de stad in rep en roer was. 's Avonds nog effe snel meedoen met een schervendemo (een krakersterm uit het verleden voor het inkeilen van ruiten tijdens een demonstratie -red.), vervolgens een stukkie schrijven en dan stond je de volgende dag bij de zoveelste demo alweer uit te delen. Die kranten vlogen weg natuurlijk.''

Cactusplant

Het was rond die tijd, zomer 1997, dat Marc Hurkmans alweer een jaartje bij Ravage werkte. Op een van de demonstraties rond de Eurotop deelde ook hij de The Daily Amsterdamned uit. Hierbij liep hij een jonge vrouw tegen het lijf, die sindsdien zijn levensgezel is. ,,Daar ben ik Ravage nog eeuwig dankbaar voor!'', vertelt hij monter.

Marc zegt veel gelachen te hebben op de redactie, onder meer om de vrouwen die uit boosheid over een gepubliceerde parodie over seksisme de voordeur dichtmetselden. ,,Dat stel over het paard getilde pseudo-feministes meende dat ze de inhoud van een vrij blad konden opeisen.'' Zelfs aan het ,,slopende vouwwerk'' op de donderdagen dat het blad klaar gestoomd werd voor de post en de ,,eeuwige discussie over de takkeherrie'' die daarbij uit de aftandse speakers galde, houdt hij goede herinneringen.

Het verrast hem niet dat Ravage zichzelf nu opheft. ,,Nadat ik onlangs door de redactie gevraagd werd om een dichtbundel van Diana Ozon te recenseren, verbaasde het me al dat Ravage nog bestond. Voor mezelf is het geen ramp, voor de maatschappij c.q. het media-landschap wel: weer een kleurrijke cactusplant minder.''

Guido is zelf betrokken geweest bij het besluit om 'de stekker' uit Ravage te trekken. ,,Die beslissing was onvermijdelijk. Van het financiële plaatje van Ravage wordt een mens niet vrolijk. Het abonnee-bestand loopt al tijden terug en het aantal wanbetalers neemt toe. 'Ravage wordt niet eens meer uit de wikkel gehaald', klinkt het dan.''

Internet

Hoewel allen al geruime tijd met het redactiewerk zijn gestopt, draaien ze nog volop en op min of meer bevlogen wijze mee in de maatschappij. De opheffing van Ravage stemt hen weliswaar triest, maar begrijpelijk vinden ze het wel.

Peter volgde de laatste jaren Ravage nog wel een beetje. ,,Blader het meestal snel door, lees soms een stukje en leg het dan op een stapel voor als ik eens tijd heb. De stapel omvat al verscheidene jaargangen.''

Voor Peter is de teloorgang een logisch gevolg van internet. ,,Papier is een minder belangrijk medium geworden.'' Wel vindt hij het belangrijk dat er redacties blijven bestaan die actief het alternatieve nieuws verzamelen, discussies stimuleren, artikelen schrijven of laten schrijven en zorgen voor aardige columns et cetera. ,,Ik hoop dat een groepje mensen dat op zich neemt voor de wat radicalere levensvisie.''

,,Dat is erg jammer. Zonde eigenlijk ook'', reageert Rob. ,,Misschien ben ik van de oude stempel, maar een blad heeft iets extra's dat internet niet heeft. Met een blad heb je iets tastbaars in handen. Je kunt het in bed lezen, op de wc, of op een bankje in de zon. Met internet zit je toch weer naar dat scherm te turen.''

Rob volgt het activisme nog op de voet, onder andere via Ravage en andere ,,gebruikelijke media.'' Hij is inmiddels alweer heel wat jaartjes hoofdredacteur van het glossy magazine Highlife, een vakblad voor wiettelers en -gebruikers.

Guido, die zegt Ravage nog nauwelijks te lezen, struint nog dagelijks de website van indymedia.nl af. ,,Wat dat betreft lijk ik sprekend op de gemiddelde Ravage-abonnee.'' Samen met een tiental collega's adviseert en ondersteunt hij nu huurders van woonruimte die teveel huur betalen of met onderhoudsgebreken kampen.

No Pasaran!

Ook Marc's motto blijft ,,No Pasaran, de klootzakken komen er niet in!'' De regenboog ligt voor hem nog steeds verborgen onder de straatstenen, alleen de vorm waarin hij de onvrede en het verzet giet is veranderd. ,,Een mens ontwikkelt zich, wat niet wil zeggen dat ik me niet regelmatig opwind over van alles en nog wat. Mensen die levend verbranden, spandoeken die worden verwijderd en zo.''

Hij geeft momenteel les op een Amsterdamse school voor Zeer Moeilijk Opvoedbare Kinderen (ZMOK-school). ,,Het is fantastisch werk, maar ik maak me grote zorgen over hoe steeds meer kinderen afglijden richting geweld, zinloosheid, criminaliteit'', zegt Marc. Om deze onrust te compenseren, geniet hij dagelijks van muziek, z'n zoontje, vriendin, het verzamelen van unieke gedichten en vissen met Marokkaanse kinderen uit de buurt. ,,Wees gerust dierenvrienden, we vangen toch niks.''

Terugblikkend op zijn werkzaamheden voor Bluf! en NN heeft ook Peter geen spijt, maar kritisch is hij wel. ,,Het radicalisme dat we als blad destijds uitdroegen vind ik achteraf gezien deels te gemakkelijk. Het langdurig verkeren in eigen parochie leidde ook wel tot zelfbevestiging en tunnelvisie, zoals dat wel vaker gaat met eigen kringetjes, corpsen, partijen, regeringen, kerken, verenigde anarchisten, afdelingen, verenigingen of religies.''

Het activisme volg hij ook nog steeds via de digitale Aktielijst, Nettime.nl, de mailinglist van Ascii, Indymedia.nl, lidmaatschap van Greenpeace en Amnesty, gesprekken en discussies in zijn vriendenkring, enz. Momenteel neemt Peter freelance schrijfklussen aan, onder andere door in drukke tijden te notuleren in de Tweede Kamer. ,,Jaja, waar de leerschool van het blaadjesmaken al niet toe leidt'', grapt hij.

Naar boven