Ravage #14
5 november
2004

Terug naar Achtergrond

Ravage   ● Archief    ● Overzicht 2004    ● Overzicht #14


Kliklijn voor jachthutten

Leden van de Faunabescherming hebben een virtuele schandpaal tegen de jacht opgericht. Tegenstanders van de hobbyjacht die in de natuur een illegaal gebouwde jachthut tegenkomen, geven hiervan een foto en lokatie-gegevens door aan de beheerder van een speciale website.

Zolang de jachthutten overeind staan, zal de website van Harry Voss en Joop de Carpentier blijven groeien. De heren van de Faunabescherming hebben er een dagtaak aan. Bewapend met een digitale fotocamera proberen zij, samen met andere dierenvrienden, de wereld van de jagers in kaart te brengen.

Het resultaat is te zien op de website <www.jachthutten.nl> waar al meer dan 200 verschillende illegale jachthutten model staan met foto en adres. Dat deze illegaal zijn betekent dat de bouwsels niet kadastraal geregistreerd staan bij de gemeente. De hutten zijn door jagers neergezet om hun hobby uit te kunnen voeren.

Voss hoopt met de website een maatschappelijke discussie op gang te brengen over de privileges die jagers zich menen te kunnen veroorloven. ,,Het gesloten wereldje van de jagers proberen wij openbaar te maken. Daarnaast tracht Faunabeheer op deze manier de discussie over de jacht in de beschermde natuur- en rustgebieden een extra impuls te geven.''

Het is volgens Voss van belang dat mensen zelf gestimuleerd worden om procedures te starten tegen de dubieuze jachtpraktijken. De jagers, waarvan er 30.000 zijn aangesloten bij de Koninklijke Nederlandse Jagersvereniging (KNJV), zijn uiteraard niet blij met de aandacht die gevestigd wordt op de hutten. Volgens De Carpentier verwijten jagers de actievoerders misbruik te maken van ,,het bambi-gevoel.''

Vogelhuisjes

In gezelschap van Voss en De Carpentier rijden we door het kleurige bos van de Veluwe. Een vrouw uit Hoenderloo heeft via e-mail melding gemaakt van een jachthut bij haar in de buurt. Het is even zoeken, maar uiteindelijk wordt de jachthut ontdekt. Het is een klein groen bemost hokje dat nog net ruimte biedt aan een stoel op een rood tapijt. Door een horizontaal schietgat kijk je uit over een voederplaats.

De Carpentier ergert zich ook aan de vogelhuisjes die her en der aan de bomen vastgespijkerd zitten. ,,Dat is toch hypocriet! Ze doen alsof ze goed bezig zijn met de natuur, maar niets is minder waar.'' Aan een boom hangt ook een grote bus met voer die om de zoveel tijd automatisch geactiveerd kan worden om eten uit te strooien. Samen met het modderpoeltje oogt het gebied als een paradijs voor zwijntjes.

Harry Voss is van mening dat de jacht overbodig is wanneer de natuur zich zelf kan handhaven. Hij trekt de conclusie dat jagers dit evenwicht eerder verstoren dan beheersen. ,,Overal strooien de jagers een grote hoeveelheid eten uit zodat populaties in het voorjaar sterk zullen toenemen. Dankzij het blijven voeren van de dieren houden de jagers zichzelf in stand!''

De Flora- en faunawet verbiedt het bevorderen van de 'wild'stand door middel van het bijvoeren. Met 'wild' worden konijnen, hazen, fazanten, patrijzen, houtduiven en wilde eenden bedoeld. Op verzoek van de Tweede Kamer is het verbod op bijvoeren ook van toepassing op grofwild zoals reeën, edelherten, damherten en wilde zwijnen.

Daarbij wordt echter in de toelichting vermeld dat 'dit verbod niet geldt voor het gebruik van lokvoer ten behoeve van de effectiviteit van de aanzitmethode.' (aanzitmethode = het wachten tot de betreffende dieren binnen schietafstand komen van de jager) Dit betekent dat er in principe ook in de buurt van een jachthut niet mag worden bijgevoerd, tenzij het gaat om een beperkte hoeveelheid 'lokvoer' dat direct is bedoeld voor het afschot.

Kicken

Er worden deze dag nog twee andere jachthutten bezocht. Opvallend zijn de likstenen, de grote hoeveelheden voer, poeltjes water en in een enkel geval zelfs een speciaal aangelegde grazige weide aan de voet van de hut. Deze lokmiddelen zijn duidelijk niet aangelegd om de dieren te kunnen tellen.

Voss en De Carpentier zijn er van overtuigd dat de jagers alleen zichzelf een plezier willen doen met de jacht. Ze verwijzen daarbij naar een wetenschappelijk onderzoek van een Duits instituut welke bevestigt dat het nog al eens voorkomt dat jagers een erectie krijgen bij het schieten van een dier. ,,Het zit in de mens om over een ander te willen heersen. De beslissing kunnen nemen over leven en dood geeft jagers een kick'', verklaart De Carpentier.

Voss pakt wat korrels mais uit het zompige gras en komt tot de conclusie dat het eten nog geen uur geleden moet zijn uitgestrooid. Keutels en voetsporen laten zien dat de dieren deze plek wel weten te vinden. Voor mensen blijkt dit moeilijker te zijn. Veel van de jachthutten zijn niet zichtbaar voor het publiek omdat ze verscholen liggen achter de bekende bordjes 'streng verboden toegang' of 'rustgebied voor het wild'. Ook wordt er op de zogenaamde militaire schietterreinen op dieren gejaagd.

Jagerskamp

Aan het eind van de middag bezoeken we nog een jagerskamp, bestaande uit enkele ijzeren donkergroene containers met een omheining. Aan een hoge paal met een ladder hangt een klip waaraan de afgeschoten dieren worden opgehangen. Een houten tafeltje dient voor het bewerken van de gedode dieren. Naast het terrein ligt een modderpoeltje welke gebruikt wordt als stortplaats om de niet bruikbare organen in te gooien.

Dan komt er wederom een melding binnen, dit keer per telefoon. Er zou een hoogzit gebouwd zijn bij een ecoduct in de provincie Brabant. Het gebeurt vaker dat er wordt gejaagd bij een oversteekplaats voor dieren, maar Voss besluit om het die week met zijn eigen ogen te gaan aanschouwen.

Dat jagers zelf ook wel eens het haasje zijn blijkt nog geen dag later in het bos bij de Papenvoortse Heiden in Nuenen. Een jager had per ongeluk één van de drijvers geraakt in plaats van een konijn. Het 67-jarige slachtoffer dreef tijdens een jachtpartij het wild op in de richting van de negen jagers. Het slachtoffer is zwaargewond naar het ziekenhuis in Geldrop overgebracht.

Gebrekkige regelgeving

Op de Veluwe pachten jagers het gebied van Het Gelderslandschap of Staatsbosbeheer. Ook kunnen ze het pachten van particulieren. Deze pachtcontracten zijn altijd voor zes jaar geldig. De jagers moeten een vergunning hebben voor het gebruik van een geweer. Ze mogen niet zo maar schieten, want voor de niet-bejaagbare soorten (herten, zwijnen en reeën) wordt na telling (door de jagers zelf) een vergunning afgegeven.

De jacht vindt, afhankelijk van de prooi, plaats op vaste periodes van het jaar. Deze termijnen gelden ook voor vrij bejaagbare soorten. De controle op deze regels laat volgens de Faunabescherming echter te wensen over. Het Gelders Landschap meent dat jagers alleen op de oudere dieren of dieren die kreupel zijn mogen schieten. ,,Uit een hoogzit kun je ook nog eens meteen raak schieten'', verklaarde regiomanager T. Lammertink ooit in een interview met de Apeldoornse Courant.

Volgens Lammertink is het soms nodig het aantal reeën door afschot te beperken. ,,Als je de populatie niet beheerst, vallen zwakke exemplaren ten prooi aan roofdieren en is er onvoldoende eten voor de rest. De reeën gaan dan zwerven en lopen de kans het slachtoffer te worden van het verkeer. Bovendien kan een aanrijding ernstige gevolgen hebben voor een automobilist.''

Volgens de Faunabescherming horen de reeën niet thuis in het bos omdat ze daar niet genoeg ruimte hebben. Naast het feit dat deze dieren in de open vlakten thuishoren en de jagers lak hebben aan het verbod op bijvoeren, is Voss van mening dat, nu de herten er toch zijn, de automobilisten zich hebben aan te passen door niet te hard te rijden. De 'goede' bedoelingen van de jagers vinden hoe dan ook geen weerklank bij deze natuurvrienden.

Irene van der Eijk

Meer info: www.jachthutten.nl

 

Jachthutten omver gehaald

VELUWE, 22 okt 04 - In de nacht van 21 op 22 oktober hebben activisten twee (vermoedelijk) illegale jachthutten op de Veluwezoom nabij de Steeg gesaboteerd. Hiermee uiten zij "een krachtig protest tegen het huidige jachtbeleid op de Veluwe".

De actievoerders vinden het onaanvaardbaar dat in een nationaal park jaarlijks vele duizenden dieren worden afgeschoten. "Meerdere experimenten (o.a. in de Amsterdamse waterleiding duinen) hebben aangetoond dat daar waar geen jacht plaatsvond er vanzelf een natuurlijk evenwicht ontstond", schrijft men in de persverklaring.

"Onder het mom van faunabescherming worden er in Nederland jaarlijks twee miljoen dieren gedood!", zo vervolgen de actievoerders. "Om dit te rechtvaardigen willen de jagers het publiek laten geloven dat de jacht op dieren in het wild noodzakelijk is om de natuur te beschermen. Er worden verhalen verspreid over hoe zielig het is dat de dieren in de winter van honger moeten sterven omdat er niet genoeg voedsel voor ze zou zijn. En dat ze alleen zieke en zwakke dieren afschieten, om de populatie zo gezond mogelijk te houden. Niets is minder waar. De jacht is er grotendeels voor het plezier van de jagers en niet om de natuur te beschermen."

Het komt in Nederland niet vaak voor dat actievoerders jachthutten saboteren of anderszins in opstand komen tegen de jacht. In 1986 werd er ingebroken bij de jagersvereniging KNJV in Amersfoort waarbij de administratie werd ontvreemd. In datzelfde jaar werden er in de omgeving van Ede zeven hoogzits voor de jacht omgezaagd. In 1988 werden er bij Apeldoorn en Otterlo jachthutten vernield.

Een jaar later haalden activisten enige tientallen zwijnen weg die gevangen werden gehouden op een schietterrein op landgoed Middachten. In diezelfde nacht werd er ook een hoogzit vernield. In 1993 werden er op de Veluwe en Utrechtse heuvelrug in totaal vijftien hoogzits gesaboteerd. De laatste actie, het omver trekken van een schiethut op palen, vond november 2001 plaats in Assel.

Naar boven