'Een gekkenhuis, maar super tevreden'

Radicale dierenactivisten treffen elkander in Leiden

Met z'n drietjes hadden ze ooit een droom. Een moment creëren waarop vanuit allerlei Europese landen de min of meer gelijkgestemden op het terrein van het dierenactivisme elkaar zouden treffen. Een kortstondige periode die zowel van educa­tieve als van bindende waarde zou zijn. Een samenkomst van radicale grassroots dierenactivisten die vaak een stapje verder gaan dan het gangbare. Mensen die zichzelf hebben georganiseerd, zonder dat er sprake is van een vaste leiding, een structuur. Ze noemden het de eerste internationale Animal Rigths Gathering, die op 9 april officieel van start ging. Margreet en Rochelle, twee van de initiatiefnemers, nemen je op de komende pagina's mee in de wonderlijke wereld van zelforganisatie op het gebied van directe actie.

Maandag 6 april, Rochelle:

Wij, een klein groepje activisten uit de dierenrechtenbeweging in Nederland, zijn maanden druk bezig geweest met de voorbereiding. We werken allemaal fulltime; tussendoor organiseren we de bijeenkomst. Gelukkig wonen de meeste van de organisatoren in Leiden. De gathering wordt in het befaamde Eurodusnie in Leiden gehouden. We hebben om meerdere redenen voor deze lokatie gekozen. Het is een politiek kraakpand met zo'n beetje dezelfde ideologie als wij. Er is ook veel ruimte, het is goed bereikbaar en de sfeer is er goed. De bewoners van Eurodusnie hebben ons ook hun hulp aangeboden en dat zullen wij de komende dagen hard nodig hebben.

Vandaag begint de drukte. We zijn de hele dag bezig met het opstellen van flyers en persberichten. Dit voor de komende benefietconcerten en demonstraties die tijdens de gathering worden gehouden. Het is eigenlijk teveel werk voor zo'n klein groepje organisatoren, veel dingen zijn nog niet geregeld. De mobiele kookploeg van Rampenplan uit Sittard zegt toe voor ons het eten te gaan verzorgen. We zijn erg blij dat ze besloten hebben om mee te doen.

Dinsdag, Margreet:

Ondanks het late uur waarop we gisteren zijn gaan slapen toch weer redelijk vroeg opgestaan. Er is nog zoveel te doen! De muur hangt vol met briefjes met telefoonnummers van mensen die gebeld en dingen die gedaan moeten worden. Daar dus eerst maar eens mee begonnen. De eerste Duitse activiste, die gisteren is aangekomen, is inmiddels ook wakker geworden en staat te springen om te helpen. We nemen de workshoplijst nog maar eens door, want er moeten, voor de zoveelste keer, toch weer dingen veranderd worden. De rest van het huis is nu ook weer op planeet aarde teruggekeerd en met z'n vieren gaan we naar de copyshop. Die is de laatste week ons tweede huis geworden. Ik schrijf alvast een paar persberichten voor de demo's die we gaan houden, want het zou leuk zijn als er pers op afkomt.

Natuurlijk duurt dat allemaal weer langer dan verwacht, tot m'n grote schrik ontdek ik dat het de hoogste tijd is om nogmaals te proberen om wat mensen te bereiken. We kunnen grote tenten lenen en we hebben plotseling een drukker die voor een heel lage prijs folders wil drukken. Het is echt waanzinnig hoe goed alles loopt en hoeveel mensen er zijn die mee willen helpen! Nog even bij Eurodusnie langs, waar het allemaal gaat gebeuren. Daar is iedereen ook druk bezig. Nog snel wat kleine dingetjes regelen en dan naar huis om een hapje te eten. Dan moeten er weer mensen gebeld en teruggebeld en het een en ander verstuurd worden en dan kan ik echt m'n ogen niet meer open houden. Bedtijd!

Woensdag, Rochelle:

Het is al een gekkenhuis bij ons thuis. Tijdens de gathering zullen er ook activis­ten bij ons komen logeren omdat wij om de hoek van Eurodusnie wonen en omdat wij verwachten dat er een ruimtegebrek zal ontstaan. We zijn bezig met de laatste voorbereidingen. Het is bijna niet te geloven dat iedereen morgen aan zal komen. Al 's morgens vroeg komt een busje vol jonge Finse activisten aan. Later op de dag arriveren er Engelse activisten. 's Middags hebben wij de politie aan de deur die ons vraagt om met hen samen te werken gedurende de acties en meer inlichtingen te verschaffen over de gathering. Ze mogen Eurodusnie niet binnen. Pers en politie is in Eurodusnie verboden.

Donderdag, Margreet:

Ik word al vroeg m'n bed uit gebeld door Engelse vrienden die "gezellig komen thee drinken!" Vreemd maar wel leuk om al die mensen ineens hier te zien. Dan snel nog even de boodschappenlijst doorgenomen en weer terug naar Euro­dusnie, waar een groepje Finse activisten ook al klaarwakker is. De Engelsen en Finnen benutten vandaag om Amsterdam te gaan verkennen. Wij bekijken de stand van zaken in Eurodusnie. Het licht heeft het gisteren begeven en verschil­lende mensen zijn bezig om daar weer leven in te blazen. Van alle kanten komen de mensen op me af met vragen. Wat een gekkenhuis! Eurodusnie maar even ontvlucht en grondzeil gaan halen voor de grote tent die in de tuin opgezet gaat worden.

Dan moet ik naar de drukker om folders te halen en die weer ergens anders afgeven. Op de terugweg neem ik nog wat dingen mee uit de stad. Inmiddels blijkt de politie al langs geweest te zijn bij Eurodusnie, in verband met de geplande demo bij McDonald's aanstaande zaterdag. Ze wilden weten hoeveel mensen we verwachten en wat er allemaal gaat gebeuren "zodat we elkaar de hand konden reiken". Is dit humor? Ze zijn in elk geval weinig wijzer geworden. Inmiddels zijn er alweer meer mensen aangekomen; uit Noorwegen, Spanje, Engeland en Finland en de mensen van Rampenplan die deze week gaan koken. Niet te geloven dat het nu echt allemaal gaat gebeuren, we hebben hier zo lang aan gewerkt! De tent staat er nu ook, vlak voordat er een regenbui losbarst. Zelfs dat zit mee. Ik ga in het kantoor zitten werken aan het laatste persbericht en dit dagboek. 

Vrijdag, Rochelle:

We staan vroeg op om schoon te maken en Rampenplan te helpen met ont­bijt. De eerste workshops beginnen om 10 uur en vandaag beginnen wij met presentaties en video's uit de landen van de aanwezige activisten. We beginnen met Fin­land, waar de radicale dieren­rechtenbeweging klein maar sterk is. Vorig jaar vonden er veel acties plaats, zoals het loslaten van dieren bij bontfarms en uit dierproeflaboratoria. December 1997 werd er tijdens zo'n bevrij­dingsactie op vijf activisten geschoten. Drie activisten werden geraakt, een ervan lag dagenlang in het ziekenhuis omdat een kogel hem in de longen had getroffen. Uitendelijk vonden de artsen maar liefst acht kogels in z'n lichaam. De korte video over de acties in Finland is indrukwekkend, met echte opnames van bevrijdingsacties en demonstraties.

Na Finland was er een presentatie over Zweden waar zelfs nog meer bevrijdingsacties plaatsvinden dan in Finland, meestal uitgevoerd door de zogenaamde 'Wild Minks' (Wilde Nertsen). Er vonden vorig jaar maar liefst 40 bevrijdingsacties plaats bij nertsfokkerijen. De bontindustrie wordt hierdoor hard getroffen in Finland en Zweden.

Poolse anarchisten maken duidelijk dat de radicale dierenrechtenbeweging in dat land nog weinig voorstelt. De Engelse dierenrechtenbeweging daarentegen is reeds 25 jaar heel erg groot. Hoewel actievoeren in Engeland altijd al moeilijk is geweest, wordt het ze de laatste tijd nog moeilijker gemaakt door toenemende repressie vanuit het overheidsapparaat. Als dierenrechtenactivist kun je hogere straffen verwachten voor directe actievormen als blokkades dan bij acties voor andere doeleinden. De inmiddels befaamde dierenrechtenactivist Barry Horne kreeg december 1997 een straf van 18 jaar opgelegd. Er wordt al gegrapt dat hij de Nelson Mandela van de dierenrechtenbeweging zal worden.

Na het eten is er deze avond een discussiegroep over netwerken binnen de dierenrechtenbeweging in Europa. We vergelijken de tactiek, de poli­tiek, de wetten in verschillende landen, enz. De aanwezige groep activisten op de gathering is zo groot dat de discussie in vier verschillende groepen plaatsvindt, en aan het eind komt iedereen weer samen om de uitslagen te vergelijken. Het is unaniem dat het erg belangrijk is om het contact binnen de zogenaamde Europese grassroots groepen te verbeteren. Tijdens de discussie worden er ook banners voor de komende demonstraties gemaakt. We maken duidelijk dat het niet onze gathering is maar een gathering van, voor en door iedereen aanwezig en dat iedereen echt mee moet doen. Niet alleen aan workshops en discussies maar ook met schoonmaken, Rampenplan helpen met de maaltijden, banners maken, enz.

Na de workshops gaan sommige mensen naar het kraakpand Rave in Leider­dorp. De rest gaan slapen of naar een bar. Eurodusnie begint echt propvol te lopen. De meeste mensen slapen boven op een grote zolder en de rest slaapt in de zalen. Er zijn een paar tenten in de tuin. We horen van Rampenplan dat er ongeveer 200 mensen mee hebben gegeten bij de avondmaaltijd.

Zaterdag, Margreet:

De dag begint met twee workshops. Eén over McLibel, de rechtszaak die McDonald's UK aanspande tegen twee activisten van London Greenpeace. De ander gaat over dierenbevrijding. Dierenbevrijders vertellen over hun ervaringen en de belangstelling is heel groot. Na een snelle hap gaan we naar McDonald's. Deze hamburgerfabriek is de grootste vleesproducent ter wereld, en dus verant­woordelijk voor heel wat dierenleed. We zijn met zeker honderd mensen. Eerst staan we voor McDonald's, maar al snel besluiten we om naar binnen te gaan. Manager, personeel en klanten weten niet hoe ze moeten reageren als ineens tientallen activisten "Meat is murder"- roepend binnen komen. Vanuit het publiek krijgen we verbaasde en ook negatieve reacties. Dat was te verwachten, maar af en toe benijd ik de mensen die geen Nederlands verstaan. Wat je al niet naar je hoofd geslingerd krijgt. Sommige mensen wensen ons hetzelfde lot toe als de dieren die ze vreten. Als reactie daarop zie ik een paar kartonnen reclameborden naar beneden komen en een activist heeft onenigheid met de manager over de opstelling van Ronald McDonald.

Dan is het wel weer genoeg geweest, we gaan door naar het volgende McDonald's-filiaal. Buiten gekomen blijkt er ineens veel politie op de been, en onderweg krijgen we te maken met politie met honden die ons tegen probeert te houden. Twee mensen worden door de honden gebeten, en een moet er voor behandeling naar het ziekenhuis. Veel verbazing alom over zoveel agressie, maar al snel blijkt dat het ze om één persoon te doen is. Hij wordt door een aantal stillen ruw vastgegrepen en over de grond weggesleurd. Pogingen om hem weer los te trekken mislukken. Om de zaak ter plekke niet uit de hand te laten lopen, gaan we toch via een zeer drukke winkelstraat naar de volgende McDonald's. De politie is ons daar al voor, de zaak is gesloten en wordt bewaakt door poltie met honden. Nou da's ook goed, dan zorgen we er toch voor dat hij dicht blijft! Bijna drie uur lang slagen we erin door onze aanwezigheid McDonald's gesloten te houden. Dat is nog nooit gebeurd!

Breedbekkikker, een veganistisch kookkollektief, bakt ondertussen pannenkoeken voor eventuele hongerige klanten. McDonald's is bijna de hele zaterdagmiddag gesloten, een enorme schadepost voor ze, en een succesvolle actie voor ons. Niemand is op de provocaties van enkele rondhangende jongeren en wat winkelend publiek ingegaan, te gek! We gaan langs het politieburo om de vrijlating van de gearresteerde jongen te eisen, maar natuurlijk blijft de deur op slot. Terug in Eurodusnie blijkt dat we alle journaals gehaald hebben met onze actie. Tof, zoveel publiciteit, hoewel het natuurlijk alleen maar weer over de ravage gaat die we schijnen te hebben aangericht.

Vanavond houden we voor het politieburo nog een lawaaidemo, om de gearres­teerde jongen een beetje steun te geven. Hopen dat hij het hoort. Een heel tof benefiet in zaal Bar en Boos besluit deze zeer drukke actiedag.

Zondag, Rochelle:

De dag na de befaamde McDonald's demo. We beginnen met twee workshops tegelijk. Zelf ga ik na de 'Guide to Activism', gegeven door Alex Bourke, schrijver van een heleboel vegetarische en veganistische reisgidsen (Londen, Parijs), een kookboek en een boek over hoe men effectief actie kan voeren met weinig geld en kennis. De aanwezige activisten raken geïnspireerd, sommigen willen in hun eigen land soortgelijke gidsen gaan samenstellen. Zo komt er bijvoor­beeld een veganisten­gids voor Noorwegen en een voor Finland. Alex is zelf bezig met een project om een vegagids voor heel Europa te maken, en tijdens de workshops treft hij mensen die mee willen werken.

Het zaaltje voor de 'sabbing' discussiegroep is afgeladen. In Nederland wordt geen jachtsabotage uitgeoefend, maar in landen zoals Duitsland, Engeland en Ierland wordt deze vorm van direct action heel vaak toegepast. Jachtsabotage blijkt ontzettend effectief als activisten dierenlevens willen redden, want men gaat tussen de jager en de prooi staan, of men probeert de jacht te saboteren door de jachthonden om te leiden of de prooi weg te jagen. Zelf vind ik jachtsabotage een spannende vorm van actievoe­ren. Helaas wordt het steeds gewelddadi­ger. Saboteurs worden heel vaak in elkaar geslagen door jagers en soms andersom. In de laatste tien jaar zijn twee jonge activisten zelfs vermoord door jagers tijdens jachtsabotages.

Na de lunch gaan wij door met twee nieuwe workshops. Zelf ga ik naar de 'Animal Handling and First Aid'. Ik vind het een van de bes­te workshops van de gathering. Blod werkt in een dieren­asiel genaamd 'Celia Hammond's'. Daar vangen ze allerlei dieren op, veelal katten (ook wilde katten), een paar varkens, geiten en honden. Blod heeft ontzet­tend veel kennis van dieren, en is zelf ook activist. Zij levert allerlei nuttige informatie over hoe men dieren op moet op­vangen en hoe men met ze om moet gaan.

De andere lezing wordt door Wijtze de Lange gegeven over 'Patent On Life'. Dit is een lezing over hoe de wetenschap in Nederland en Europa bezig is met het patenteren van dieren, organen (dierlijk en menselijk) en cellen. In het bijzonder Pharming, een Nederlands‑Belgisch bedrijf dat verantwoordelijk is voor het klonen van twee kalfjes, Holly en Belly. Komende woensdag is er een demo bij Pharming in Leiden. (Als mensen meer wi­llen weten over de campagne tegen het patenteren van dieren- en mensenlevens kunnen ze contact opnemen met de Alternatieve Konsumentenbond in Amsterdam, tel 020‑4281824) 's Avonds maken wij banners voor de demo van morgen. Er is nu ook kans om wat rond het kampvuur te kletsen, of de stad in te gaan.

Maandag, Margreet:

Vandaag gaan we actievoeren bij het Dolfinarium in Harderwijk. Dit attractiepark verdient jaarlijks miljoenen over de ruggen van onder meer 22 dolfijnen. De arme dieren zitten in kleine waterbakken, met als enige afleiding de shows waarin ze belachelijke kunstjes moeten opvoeren. We hebben deze actie bewust op tweede paasdag gepland, omdat dan veel mensen uitstapjes maken. Aanvankelijk is er nog wat paniek over het transport. Even lijkt het erop dat we niet genoeg plek hebben, maar uiteindelijk vindt iedereen toch een plaatsje in de bus of auto's. Het weer zit ook ronduit tegen; het regent pijpenstelen.

De politie heeft zich goed voorbereid, ze staan met z'n allen voor de ingang van het Dolfinarium te voorkomen dat we die blokkeren. Wij gaan ernaast en ervoor staan met onze spandoeken en delen folders uit aan het publiek. De actie verloopt aanmerkelijk rustiger dan zaterdag. Twee mensen besluiten na het lezen van de folder om niet naar binnen te gaan, dus bij deze is het meteen een succesvolle actie. Na zo'n anderhalf uur actievoeren gaan we nat en koud weer terug naar Eurodusnie, waar Rampenplan al snel eten op tafel zet. Tussen al het georganiseer door werk ik snel een bord vreselijk lekker eten naar binnen. Daarna zijn er nog twee drukbezochte workshops over het omgaan met agressie en geweld. Activisten laten zien hoe je je met vechtsporttech­nieken kan verdedigen tegen agressieve types (zoals de altijd aanwezige politie). Gezien de acties die nog komen gaan lijken me dit erg waardevolle workshops. Na de workshops sta ik nog een tijdje achter de bar en dan heb ik het wel weer gehad voor vandaag.

Dinsdag, Rochelle:

De workshops van vandaag gaan vrijwel allemaal over actiekam­pen en banden leggen tussen de earth‑ en dierenrechtenbeweging. Het is wel belangrijk dat wij met elkaar gaan samenwerken en van elkaar leren. De eerste workshop behandelt het opzetten van een actiekamp. In Enge­land werd vorige zomer het eerste dierenrechtenkamp opgezet en wel buiten de afzetting van het die­rproeflabara­torium HRC in de buurt van Cambridge. In Noord‑Finland wordt komende zomer een drie maanden durend actiekamp bij een beagle- en konijnen­fokker ingericht. Men verwacht daar honderden activisten. In Duitsland zijn acti­visten van plan om de bouw van een kippenfokkerij tegen te houden door in het veld een kamp op te gaan richten. Tussendoor ga ik naar TNO in Rijswijk om de route voor te bereiden voor de demo van morgen.

Na de lunch geeft Neerlands' eigen Groen Front! workshops over klim­men, 'tripods' maken enz. Dit soort informatie is belangrijk om een ontrui­ming te­gen te houden. De klimcursus wordt gehouden in de bomen van Eurodusnie. Vanavond vindt er een actievergadering plaats op het voetbalveldje. Er is iemand in de zaal die niemand kent en iedereen denkt dat het een 'stille' is. De tactiek voor de demo's van morgen wordt dus niet in de zaal besproken. Na het eten zijn er workshops over hoe het ALF (Animal Liberation Front) en het ELF (Earth Liberation Front) met elkaar kunnen sa­menwerken. Vandaag merken wij dat veel activisten al vertrokken zijn omdat de paasvakantie voorbij is. Zelf merken wij dat niet omdat we te druk bezig zijn, maar dat horen wij weer van Rampen­plan omdat ze nog steeds voor 200 mensen koken terwijl er ongeveer 100 activisten aanwezig zijn.

Woensdag, Margreet:

Weer een actiedag vandaag. De eerste demonstratie is in Leiden tegen Pharming, het bedrijf dat berucht is vanwege de genetisch gemanipuleerde stier Herman, en de onlangs gekloonde kalfjes Holly en Belly. Ze zijn zonder toestemming van het ministerie van Land­bouw op de wereld gezet en dit was voor minister Van Aartsen aanleiding om een voorlopig verbod op het klonen van dieren uit te vaardigen. Wij willen dat dit een definitief verbod wordt, en natuurlijk dat Pharming ophoudt met het sollen van dieren.

Het bedrijf is compleet afgezet met hekwerken en er is weer veel politie op de been. Eerst verloopt de demo vrij rustig, totdat medewer­kers van Pharming zich tussen ons door naar binnen willen wringen. Verschillende mensen proberen de ingang te blokkeren, en de politie reageert meteen heel agressief. Er wordt hard geduwd en getrokken, en ze zetten hun honden in als wapen om mensen naar achteren te drijven. Weer worden ditmaal drie mensen door politiehonden gebeten. De politie deelt zelf ook harde klappen uit; een boom van een vent met kaalgeschoren kop probeert met maaiende vuisten richting de hoofden van de demon­stranten om ons naar achteren te drijven.

Een ander probeert met trappen richting knieschijven hetzelfde resultaat te bereiken. We laten ons door politie­geweld toch echt niet verjagen. Na anderhalf uur gaan we zelf weg, naar het station en de binnenstad om daar verder te demonstreren en folders uit te delen. De twee keer dat we daarbij voorbij een McDonald's filiaal komen raakt de politie flink in paniek; ze hollen zich in het zweet om maar eerder dan wij bij de hambur­gerfabriek te komen. 

's Middags gaan we naar het Bio Primate Research Centre (BPRC) in Rijswijk. Dit is een van de grootste apen-vivisectiecentra in Europa. Cijfers over het aantal apen variëren van 1500 tot 1800. Er wordt hier van alles met die dieren gedaan; ze worden hier gefokt, er worden proeven met ze gedaan (er zit onder meer een kolonie van 160 met het HIV-virus geïnfecteerde chimpansees) en ze worden zelfs geleasd aan andere laboratoria. Echt walgelijk, hoog tijd dat we die op geld beluste sadisten daarbinnen eens laten merken wat we van ze vinden.

Er staat alweer een ontvangstcomité van platte petten, waar we ons weinig van aantrekken. Eerst blijft de demo nog vrij rustig, maar als we de chimpansees van binnenuit horen schreeuwen overvalt de meesten van ons, ook mij, een gevoel van machteloosheid en woede. Er wordt aan het hek geram­meld. Een agente gooit dan nog wat olie op het vuur door te zeggen dat we op moeten houden omdat we zo de apen van streek maken! Alsof ze door hun jarenlange opsluiting en marteling niet al helemaal gek zijn geworden. Waar haalt ze het gore lef vandaan. Inmiddels heeft een aantal mensen ontdekt dat dit miljoenenbedrijf wel een heel erg krakkemikkig hek heeft. Er wordt nog wat harder aan gerammeld en getrokken en ineens ligt een gedeelte van het hek op de grond. Van alle kanten komen driftig meppende agenten aangerend en op het terrein zelf komt een peloton ME-ers uit het struikgewas gekropen.

De stemming wordt nu grimmiger, de politie kan slecht tegen haar verlies. Er wordt op ze gescholden en naar ze gespuugd en een aantal agenten maakt van de woede van de demon­stranten gebruik door ze nog eens extra te provoceren. Een hoge oom agent kan het op een gegeven moment niet meer aan en begint links en rechts op demonstranten in te hakken, te schelden tegen de buitenlandse demonstranten en zelfs bepaalde mensen in de demo te achtervolgen om ze in elkaar te slaan. Het wordt bijna een massale vecht­partij, die nog net voorkomen kan worden doordat collega's het incompetente heethoofd afvoeren (overigens zullen mensen die vaker aan demon­straties in Den Haag e.o. hebben meegedaan hem vast wel herkend hebben!).

We zijn er nu inmiddels een behoorlijke tijd geweest en het enige wat er nu nog kan gebeuren is dat het compleet uit de hand loopt. Omdat we ons standpunt zeker duidelijk gemaakt hebben, gaan we terug naar Leiden.

Rampenplan heeft daar weer zalig gekookt, ik zal ze missen als deze gathering is afgelopen. Daarna hebben we een "grote algemene vergadering" waarin de gathering geëvalueerd wordt. Ik verwacht wel het één en ander aan kritiek en suggesties, tenslotte hebben we dit allemaal zonder enige ervaring georganiseerd. Maar tot m'n verba­zing blijft het slechts bij twee opmerkingen; men is over het algemeen heel positief over deze week en de volgende Animal Rights Gathering wordt alvast aangekondigd: volgend jaar in Stock­holm. De organisatie van de gathering, de mensen van Eurodus­nie (zonder hun harde werk was deze gathering echt niet zo goed gelukt) en Rampenplan (elke dag lekker eten maakt een heel verschil!) krijgen applaus en ik heb iets van "pffff", heel moe maar supertevreden. De avond wordt afgesloten met een hardcore‑benefiet met Skarnspage en Smorgas­bord uit Noorwegen en Concrete uit Italië.  

Donderdag 16 april, Rochelle:

De laatste dag. Na onbijt en een grote schoonmaak zullen wij om 10.30 naar Amsterdam vertrekken voor een demo bij en tegen een Amster­dams slachthuis. Zelf heb ik gemengde gevoelens. De acties in het verleden zijn daar erg gewelddadig geweest, slagers hebben zelfs geprobeerd de politie in elkaar te slaan.

De actie wordt deels georganiseerd door Animal Defense League in Amster­dam, ze zijn een nieuwe grassroots actiegroep. Als wij om 13.00 aankomen in Amsterdam-West staat er al veel politie op ons te wachten in de buurt van het slachthuis. De Amsterdamse activisten zijn reeds aanwezig met veel pers. Vijf activisten zijn met elkaar verbon­den door zogenaamde 'lock‑ons' (plastic buizen) en zitten voor de hoofdingang van het slachthuis om de vrachtwa­gens met levende kalfjes en schapen tegen te houden. Alles verloopt, niet naar verwachting, zonder geweld en teveel confronta­tie. De politie stond achter ons en greep niet in. We stonden tot 16.00 uur voor de poort en zorgden ervoor dat er geen dieren aan konden worden geleverd.

Nu ik terugblik op de week, terwijl vrijwel iedereen vertrekt, voel ik me over het algemeen wel tevreden over de gathering. Het was ontzettend zwaar en ik zal het nooit in mijn leven weer doen. We hebben ontzettend veel fouten gemaakt, maar ook veel geleerd. Soms wilde ik gewoon huilen en weglopen, maar dat kon gewoon niet. Uiteindelijk waren wij het met z'n drietjes die alles moesten regelen. Veel dingen liepen niet helemaal naar verwachting en dat was soms leuk en soms frustrerend. Elke actie verliep anders. De demonstratie tegen McDonald's kreeg veel kritiek, ook binnen dierenrechtenkringen. Het is ook vrijwel onmogelijk om een groep van 150 activisten bij elkaar te houden tijdens zo'n demonstratie. De demo kreeg veel kritiek, ook binnen dieren­rechtenkringen. Wat mij betreft vond ik het leuk om mee te doen aan de eerste echte internationale anti‑McDo­nald's demo. Gatherings zijn niet alleen belangrijk om elkaar te informeren en informa­tie te delen, maar ook om elkaar wat beter te leren kennen. Ik wil iedereen die mee heeft geholpen hartelijk bedanken. Het was leuk om met jullie samen te werken. Denise en Margreet, we did it!

"...and still I dream he treads the lawn, walking ghostly in the dew.

Pierced by my glad singing through."