Naar archief

SCHRAPPEN

De Nederlandse taal kent veel mooie uitdrukkingen. 'Schrijven is schrappen', is er zo één. Maar wat nu wanneer je, zoals ik gisteren, alles schrapt? Volgens de wijsheid van volk en critici had ik wellicht een meesterwerk in handen. Maar in jullie lijfblad Ravage levert het slechts een lege plek op. Het zou mijn eerste column (zie vorige nummer) worden en ik moest dus iets nieuws verzinnen. Ik heb altijd een bloedhekel gehad aan columnisten die zeuren, dat ze geen idee hebben waar ze over moeten schrijven. Nu de eerste keer dat ik er alleen voor sta overkomt het mij ook! Shit.

Sommige mensen presteren het best onder druk, bij mij bleef dat verschijnsel echter uit. Slechts de ondraaglijke druk om er iets bijzonders van te maken, was er. Harry kon ik niet om raad vragen, die had me vorige week zijn PC in de handen gedrukt en was naar de zuiderzon vertrokken. Hij reist nu avontuurlijk door een godvergeten gebied in Afrika, om zo middels zijn toerisme de armoede te bestrijden en zijn geest te verrijken, het blijft een idealist! Wel weet ik wat Harry deed in het geval van uitblijvende inspiratie. Hij kocht de krant van inburgerend en dementerend Nederland.

Dé krant echter, stond tot mijn verbijstering vol met achtergrondartikelen, diepte-interviews en scherpe analyses. Zo was er het redactioneel over de aanstelling van een drollenteller in Gouda. Deze beste man staat 's morgens op en telt iedere drol in Gouda. De volgende dag staat hij op en telt iedere drol in Gouda. Dan gaat hij naar zijn kantoor en vergelijkt deze twee totalen. Op deze manier kan hij vaststellen of er van toe dan wel afname sprake is. Hoe (bijv. aan een naaldhak gespietst, aan de stok van een blinde geprikt), waar en waarom (bijv. voor een goede grap) er drollen zijn verdwenen of bijgekomen blijft buiten beschouwing. De commentator van de krant was furieus: 'verspilling van overheidsgeld', 'werkkampen voor hondeneigenaars', 'standrechtelijke executie voor ontlasters' en 'het ergste zijn nog wel Afghaanse gesluierde windhonden met een A status' zijn enige argumenten uit zijn betoog.

Ondertussen zat ik nog zonder column dus besloot ik naar een café te gaan en het op een zuipen te zetten. Ik liep een willekeurig café aan het Haagse Plein binnen. Aan de bar zat een man zachtjes het 'Horst Wessellied' voor zich uit te neuriën. Een aantal mensen ergerde zich zichtbaar aan zijn gedrag. De man was Hans van Baalen, VVD's eigen Neo Nazi.

Ik ging op een lege kruk naast hem zitten. Hij keek me aan en zei: 'Het is niet eerlijk'. Ik knikte hem vriendelijk en begripvol toe. Hij had duidelijk behoefte aan een vrouwelijke schouder en een luisterend oor. Wie was ik, om hem dat te onthouden? Onopvallend deed ik mijn mini discrecorder in mijn binnenzak aan. 'Waarschijnlijk hadden ze slechts een zondebok nodig, nu de peilingen steeds slechter uitvallen', opperde ik.

'Zzo iss het dame, een zzondebok, dat ben ik. Mijn hele partij zit vol met types als ik. Contacten met extreem rechts, het zzou wat, in de OSsL drinken we samen regelmatig een goede borrel'. Ik liet zijn glas nog eens vullen. 'Bolkestein bijvoorbeeld is ook niet brandschoon. In de jaren vijftig of zesstig werkte hij voor SShell in Indonesië, hij was toen betrokken bij een complot. Shell topmensen, Nederlandse hoge militairen, oud Knillers en Molukkers wilden het Nederlandsse regime in ere herstellen en Bolkesstein zou premier worden.' Hij zweeg en keek voor zich uit. Het zag er niet naar uit dat hij nog zou gaan spreken.

Ik besloot eens op te stappen. Ik had de kroeg nog niet verlaten of achter me werd Van Baalen naar buiten geschopt. Hij verdween richting parkeergarage luidkeels zingend: 'Hans van Baalen über alles'. De melodie kwam me bekend voor.

Ik dankte de Godin, Jeza en de Heilige Geeste! Mijn column was rond!!!

'Camille'