Naar archief

Bezinningsweekend of gewoon autonoom consumeren?

Een weekend lang praten over actievormen, strategieën en de vraag wat we eigenlijk aan de buitenwereld willen veranderen zonder dat daar een directe aanleiding voor is. Dat was de inzet van een bijeenkomst in de Zaal 100 in Amsterdam op 7 en 8 maart.

Het weekend had de geheimzinnige naam 'volksbijeenkomst' meegekregen. Waar het volk precies op sloeg bleef mij onduidelijk, want het volk was zeker niet afgereisd naar Zaal 100. Misschien had het alles met het publiek en de sprekers te maken en zou het weekend eerder 'bijeenkomst van het geheimzinnige volk' moeten heten. Maar geheim was het ook weer niet, want iedereen kon aanschuiven bij de praatjes en discussies.

In de donkere zaal zorgde dat voor een gemoedelijke sfeer. Zaterdagmiddag zaten zo'n 50 tot 60 mensen aan de lippen van een spreker van de 2e juni beweging gekluisterd. Zijn lezing duurde pak en beet tweëenhalf uur en vertelde in een notendop de geschiedenis van deze Duitse 'gewapende organisatie'. Ik ga het hier niet herhalen. Eerlijk gezegd zat ik me de gehele tijd te verbazen over het hoge Open Universiteit karakter. Een praatje misschien wel over een heftig onderwerp, maar toch een praatje, vervolgens drie of vier vragen en plof weg zeepbel. Ik had zelf niet de moed om een discussie aan te zwengelen bij dit gezellig samenzijn.

Toch zijn er een aantal interessante vragen te stellen bij de 2e juni beweging. Kunnen wij iets leren van hun geschiedenis? Is hun creativiteit tegenwoordig nog bruikbaar? Kun je als groep zomaar voor jezelf besluiten te radicaliseren of ondergronds te gaan? Blijf je niet altijd ook verantwoordelijk voor de mensen in je omgeving die je willen imiteren maar politiek nog te weinig gevoel hebben? Wat willen wij eigenlijk met al die heftige praatjes, films, verhalen uit het verleden en/of heden van Duitsland?

Met dit soort vragen in mijn hoofd besloot ik 's avonds niet te gaan. De geplande sprekers, die uitdrukkelijk niet als vertegenwoordigers van de autonomen in Duitsland wilden worden aangemerkt, leken ook vooral te komen om een praatje te geven. Geen praatjes meer, ik wilde kijken en praten wat er nog mogelijk is, hier in Nederland.

Eurotop

Zondag bood daar genoeg mogelijkheden toe. Toen ik iets voor twee uur Zaal 100 binnenstapte waren er welgeteld zeven mensen. In dezelfde zaal waar de dag tevoren 50 tot 60 mensen stilletjes hadden geconsumeerd hielden 24 uur later nog geen twintig mensen een discussie over de Eurotop en daarna. Jammer want de discussie verliep soepel, gedisciplineerd en het ging ook ergens naar toe ook. De discussie bleef niet steken bij kreten als 'wat was er weer veel georganiseerd' of 'die ex arrestanten komen mijn neus uit' of 'waarom is er niets gemold?'

Allerlei punten passeerden de revue. Waarom voerden mensen tijdens de Eurotop eigenlijk actie? Was dat eigenlijk niet alleen om de actie en niet om de inhoud? Hebben mensen zich wel geïnformeerd over Europa? Of zijn de artikelen in de diverse bladen te complex of worden ze niet eens gelezen?

Europa leeft niet in Nederland. Sinds 1992 worden er door allerlei groepen en mensen verwoede pogingen gedaan om het maar tot een item te maken, zonder tastbaar succes. Moet dat dan geen consequenties hebben voor de te volgen strategie? Is daarom het thema Europa na de Eurotop uiteen gespat? Heeft iedereen zich tijdens de Eurotop teveel verloren in eigen acties en te weinig op het te kakken zetten van de politici? Heb je een infrastructuur wel nodig als er geen andere structuur is?

Ik was verbaasd over de hoeveelheid zelfkritiek, maar ook de actieve bijdrage van bijna alle aanwezigen, de één nog kritischer dan de ander, maar allen bereid om naar elkaar te luisteren. Aan het eind van de middag, kwam het hoge woord eruit. We hebben ons allemaal op een eilandje opgesloten. Brede discussies worden niet meer gevoerd, uit angst voor oude taferelen waarbij weinig zelfkritiek, weinig verdraagzaamheid voor mensen met andere meningen en weinig openheid de hoofdmoot speelden. Aan het eind van de middag leek de lucht geklaard en de weg open voor meer van dit soort discussies.

's Avonds zou daar een aanzet toe gegeven kunnen worden met een discussie over het MAI. Ik besloot niet te gaan. Je moet het lot niet teveel tarten. De middag was hoopvol, een volgende stap moet zorgvuldig voorbereid worden en misschien juist niet aan een specifiek onderwerp worden opgehangen.

Rick