|
Naar archief
Uit: Ravage #254 van 6 maart 1998
Geen techno/jungle en wat al niet meer parties in de Silo meer helaas,
weer een bolwerk van bevrijding door braafheid geveld. Misschien verder
in het nieuwe ADM? De organisatoren daar kunnen dan mooi contact opnemen
met het label dat The Definition of Drum 'n' Bass (Hypnotic/Sonic
Rendezvous) uit heeft gebracht. De definitieve cd immers! Sowieso lijken ze in Denemarken uit een muzikaal coma te ontwaken. House gidsland van Europa? Met The Collection (April/Sonic Rendezvous) haal je een goed overzicht in huis. Van opbeurende speedgarage tot hot house naar knerpende ambient en springerige electrofunk en weer terug. Beetje droogjes opgenomen. Leuk voorbeeld hiervan is bjorn Svin mer strom (April/Sonic Rendezvous). Hippe hitserige speedgarage, lichtelijk lullig opgesierd met pieperige synthesizertjes. Absoluut overtuigend in de droogkomische presentatie en goedvoelende geluidjes. En absoluut in tegenstelling tot (scorn) - Whine (Kkrecords/Sonic Rendezvous). Al vanaf de eerste sombere noot is duidelijk dat we hier in het hellehoekje van een soort ambient/vriesfunk aangeland zijn. Boven de loeivette donkere wolken zweeft een onvaste en blikkerige drum vervreemdend rond. Sonische erupties schrikken de luisteraar wakker. Subdiepe bassen knagen aan wat er nog aan weerstand over is. Jawel, hoogst irriterend en intrigerend. Een beetje in dezelfde richting, maar meer dubby en "dansbaarder"
klinkt Eight Frozen Modules - The Confused Electrician (City Slang/Konkurrent).
Knetterende distortion overheerst soms een nummer, dan weer vormt het
een subtiele achtergrond, maar samen met de overstuurde en laagvliegende
drumcomputer is het een constante factor. De verschillende nummers schuiven naadloos over in de volgende, en bij elkaar is het een van de beste compilaties die ik de laatste tijd gehoord heb. De perfecte luistertrip. Alboth was laatst in Nederland en beukte en wrong en verstilde als vanouds. Anders dan op Amor Fati (Pandemonium/Lowlands), een album dat ondanks de steeds verschillende voorgangers toch echt een duidelijk keerpunt is. Er is optimaal gebruik gemaakt van de mogelijkheden die een studio biedt, en dus trekken flarden geluid, dromerige belletjes (hoewel), middeleeuwse samenzang en nerveuze ritmeboxen aan ons voorbij. De titels bleven van hetzelfde laken een pak: Castro, Gira. Na enkele keren beluisteren blijk je het gefluister van een ruwe diamant te kunnen horen. Zouden Sonic Youth en Primus en dat soort bands wat verder zijn gegaan (ik bedoel wat meer van deze tijd zijn), zouden ze wellicht klinken als Perverted Batsman Far (Ahoea33/Konkurrent). Optimale noiserock uit België. Ontstaan uit Perverted by Desire, een hier toch niet helemaal onbekende groep? Al een paar keer op sleeptouw genomen en opgenomen door Kramer, en nu eens niet in z'n eigen studio, maar in het Koeienverhuurbedrijf. Han Buhrs, Pasolini, Do The Right Thing, Naked, Soft Machine en anderen laten nog even wat van zich horen al met al een spannende, woedende, krankzinnige mix die hopelijk live ook nog eens geconsumeerd kan worden dat moet toch niet zo'n probleem zijn... Arjan Naar bovenNaar Jaargang 1998 |