Uit: Ravage #252 van 6 februari 1998

Weekboek

Groentewinkel De Spruitjes, gevestigd in het NRC-complex aan de Paleisstraat in Amsterdam is alweer sinds 1981 hofleverancier van de Amsterdamse kraakbeweging. Vorige week hadden ze echter de eer aan een ander Hof te leveren. Twee Spruitjes brengen ons middels een dagboek verslag uit van deze feestelijke gebeurtenis.

Maandag 29 januari 1998

De dag begint niet al te florissant. Gisteravond was het heel gezellig bij een verjaardagsfeestje van een vriendin en nu is het wel heel vroeg dag: half zeven opstaan om naar de Centrale Markt te gaan, inkopen doen. Groente en fruit halen voor de winkel en voor Ingang B en de Groene Olifant, twee restaurants die elke dag bij ons bestellen. Bijzonder is altijd de zonsop­komst op de markt omdat je zo'n ver uitzicht over de stad hebt. Maar die zon komt pas om half negen op, daarvoor is het donker en kil. Later die dag ook trouwens...

's Ochtends bestellingen rondbrengen en mensen helpen die hun ontbijtje bij ons komen halen. Tussen 2 en 4 is het altijd rustig in de winkel, maar daarna wordt het druk: de avond en de honger naderen.

Twee weken terug kregen we al een brief van de gemeente. Meest opvallende deel daaruit was natuurlijk dit stukje: "Een ver­jaardag is een feest. Dat is bijvoorbeeld te zien op de Dam, waar de bedrijven rond de Dam en de gemeente het plein feeste­lijk gaan versieren. Maar de stad krijgt helemaal een feeste­lijk aanzien als op 31 januari heel veel Amsterdammers de vlag uitsteken." Heerlijk, die naïviteit, de meeste Amsterdammers zal dat hele feest een worst wezen. Behalve natuurlijk de overlast die het iedereen zal bezorgen, verkeersopstoppingen, parkeerproblemen en voor sommigen observatie e.d. door de plaatselijke herman­dad.

Dinsdag 30

Een prachtig vervolg op het laatste stukje van gisteren. Een bewoner van "het bekende kraakbolwerk" (al weer enige jaren door de bewoners aangekocht, maar ja, het klinkt zo fijn voor de pers) Vrankrijk komt bood­schappen doen en vertelt dat iemand via de scanner opving dat de politie bezig is een observatie-camera te plaatsen, gericht op datzelfde Vrankrijk. De reactie van het Hoofdbureau was minder vriendelijk: 'Zeg, dit is wel een open lijn hoor!!' Te laat, bericht ontvan­gen. Zou dit dan ook betekenen dat er geen permanente camera op het pand gericht staat?

Vandaag had ik sharonfruit van de markt meegenomen en mooie peultjes. Normaal lopen die niet zo hard, maar allebei is het erg lekker, dus als iemand vraagt: "Groenteboer, ik weet het niet hoor, wat moet ik vandaag nou weer eens eten?" dan komt het goed van pas dat ik zondag van een buurvrouw een recept kreeg. Een paar teentjes knoflook in olijfolie bakken tot ze bruin zijn, knoflook eruit, vuur uitzetten, klein-gesneden rode peper erin die nog even mee pruttelt en het geheel over de gekookte pasta gieten. Daarbij dan natuurlijk de peultjes en als toetje geen saaie yoghurt of zo, maar een overheerlijke sharonfruit.

's Avonds met onze duikclub de derde en laatste EHBO-les zodat we nu allen mond op mond-beademing en reanimatie toe kunnen passen. Na afloop gaat iedereen nog even wat drinken in de kroeg, maar deze keer ben ik verstandig en ga naar huis. Nog even naar Nova en Den Haag Vandaag gekeken. De problemen die Docters van Leeuwen heeft waardoor hij 'ziek thuis' moet blijven hebben een zeer hoog koekje van eigen deeg-gehalte. Eerst voor de gek gehouden door RaRa en nu op de huid gezeten door een jonge carrière-dame. Het publiek bij het concert voor de koningin in het Concertgebouw zag er erg 'Amsterdam-Zuid' uit, en dat klopt natuurlijk ook, het is in die buurt. 'Leve de keunigin' met een hete aardappel achter in de keel (erg ongezond volgens De Spruitjes, aardappelen behoren voor op de tong genuttigd te worden), welterusten landgenoten.

Woensdag 31

Deze dag begon voor mij pas om 11 uur en toch vond ik het nog te vroeg. In tegenstelling tot de vorige spruit zat ik  gezellig in café Soundgarden te borrelen - van al dat beade­men krijg je dorst - en natuurlijk werd het weer veel te laat en te veel (maar wel heel gezellig).

Om 11 uur is het altijd een beetje chaotisch in de winkel, de bus is net uitgeladen, de bestellingen moeten weg en van­daag moesten ook de biologische groen­tepak­ketten nog gemaakt wor­den. Dinsdag bedenken we wat de mensen deze week zullen eten en woensdag verdelen we dat over nu al bijna twintig tassen. We hebben altijd zeer tevreden klanten omdat onze tassen wel lekker vol zitten.

Het was rustig vandaag, er waren wat gekke klanten. Een dame wilde alleen maar rustige groenten in rustige papieren zakjes kopen, ze wilde alles eerst voelen. Gelukkig ook veel leuke mensen. In het kantoortje werd een groenteles gegeven aan onze nieuwe spruit en 's avonds na het dichtgooien van de deuren dron­ken we met z'n allen een bier­tje. Het 'biertje drinken' voor het laatste karwei van de dag, namelijk het schoonmaken en geld tellen, is een bijna verplicht ritueel. Even kletsen over de dag, nog wat dingen bespreken en natuur­lijk lekkere biertjes van de Bierko­ning. Na het drinken nog even opruimen, vandaag werd ik gehol­pen door de buuv, dus dat ging razendsnel.

In de Volkskeuke in de Frederik Hendriksschool stond het eten al voor me klaar, een pittig soepje, een hoofdmaaltijd en ook nog een overheerlijk toetje. Helaas waren er maar zestien anderen die hiervan konden genieten. Jammer, want voor die paar guldens die je betaalt voor het eten worden leuke dingen gesponsord, bij­voorbeeld de soep­keuken op zon­dag; gratis eten voor dak- en thuislozen.

Na het eten lekker televisie gekeken, moet ook af en toe gebeuren. Vooral als het een mooie film als Death and the Maiden is.

Donderdag 1

Leve de koningin! Hoezo? (Volgens mij is de tekst gejat van de mensen die de klompendans dansten afgelopen vrijdag). Amsterdam Anders/de Groenen op de Dam, veel pers, veel poli­tie, weinig actie.

's Avonds liep ik over de Dam, had gegeten bij vegetarisch restaurant Sisters op de Nes, en daar werd met man en macht gewerkt om het plein in een chaos te veranderen met metershoge portretten van Trix. Maar die dingen beginnen wel enkele decimeters onder het oppervlak, dus daarvoor moesten honderden stenen werden gelicht. En dit alles tegen de zin van de Amsterdamse gemeenteraad. Als ik langs de Spruitjes loop hoor ik van de buurman van Boekhandel Vrolijk dat hij net is gemaand het vuilnis niet voor de deur te zetten, maar zo'n tien meter verderop in de Spuistraat. De afgelopen dagen waren al wel borden verschenen met de bood­schap dat er in ons stukje Paleisstraat niet meer geparkeerd mag worden, maar dat het vuilnis niet voor de deur mag worden gezet was nieuw. Die koning die in het Paleis logeert moet het wel spaans benauwd hebben.

Vrijdag 2

Vanochtend ga ik om half negen naar de winkel. Ik voelde me niet zo prettig, maar met de wetenschap dat ik maar tot 2 uur zou moeten werken, zag ik er niet zo erg tegenop. De parkeerplaatsen zijn inderdaad met hekken en plastic afgezet, terwijl Albert Heijn aan de overkant rustig met een gigantische vrachtwagen aan het lossen is. Oneerlijk, discriminatie, zo schreeuwt mijn hart. Maar te snel, want als Snelle Spruit van de markt terug­komt zegt oom agent (witte sjaal om, witte handschoenen aan) dat wij ook wel even van de parkeerplaats voor de deur gebruik kunnen maken om te lossen, en hij zet persoonlijk het hek voor ons opzij. De handel moet voort, zelfs die van een stelle­tje chaoten met een klein groentewinkeltje. De bus wordt uitgela­den, de bakker komt het Année-brood brengen, de eierboer komt langs, klanten komen binnen, eentje vertelt me trouwens - als ik zeg dat ik toch wel een stukje verjaardagstaart ver­wacht - dat Trix aan de lijn is. Mevrouw agent zegt dat we om elf uur klaar moeten zijn omdat vanaf dan niemand meer op de parkeer­plaatsen mag, de derde spruit komt binnen en de dag kruipt naar twee uur.

Dan ben ik klaar met werken, ga wat rekeningen betalen, maak het voorschot van de winst over op onze rekeningen (de Spruit­jes is een v.o.f., wat inhoudt dat we alle vier evenveel te zeggen hebben en de overblijvende winst van de winkel gelijke­lijk over ons vieren verdelen, een aanzienlijk deel van de winst gaat overigens naar 'goede doelen') en dan vertrek ik naar de Stopera om energie aan te vragen voor m'n nieuwe woning. Mijn route loopt via de Dam. Een bijzondere afzetting, stijlvolle donkergroene hekken met aan de binnenkant een verho­ginkje. Waar zou die nou voor dienen?

Circa tweehonderd mensen staan zich te vergapen aan de af en vooral aanrijdende inhoud van de Merce­dessen, maar die kijkt niet op of om, loopt direct door naar binnen, het volk in teleurstelling achterlatend. Thuis geen grote verhalen dat die en die prins nog heeft gezwaaid.

Andere Spruit: Op de gruwelijk lelijke foto's en te veel politie na, valt het hele koninginnespul me eigenlijk nog wel mee. Zo niet de klanten. Het gemopper en gevit is niet van de lucht. 'Het lijkt wel weer oorlog', 'die klote-helikopter', 'net na de Eurotop en ik mag weer nergens fietsen', 'leve de repu­bliek' zijn veel gehoorde kreten. Patijn heeft het weer goed voor elkaar.

's Avonds heerlijk rondjes draaien op de Jaap Eden-baan, als het dan niet wil vriezen dan maar kunst. Het weer is perfect, niet koud, geen regen en kennelijk vinden meer mensen dat; het is druk. Moe thuis gekomen in bed met nog een stukje oog op morgen, een item over vrouwen van zestig; hééél interessant.  Slapen.

Zaterdag 3

Vanmorgen was het volgens Parkeerbeheer niet mogelijk om te lossen, toch stiekem gedaan.

Er komt een kok van het Paleis op de Dam om limoe­nen te kopen.  Hij is al vanaf half 8 vanmorgen aan het werk en moet nog tot 3 uur vannacht. Al die gasten waren maar vermoeiend en wilden alleen het beste van het beste (vandaar natuurlijk limoenen van de Spruitjes - hier­bij hofle­verancier geworden). En de Dam zag er ook maar ongezellig uit, en hij zou blij zijn als dit allemaal achter de rug was. Maar hij voelde zich wel belang­rijk, zwaaiend met z'n pasje.

Nog meer belangrijk bezoek, nee niet de koningin, een camera­ploeg van TV2 wat we nu eigenlijk van de viering vinden. De camera was vooral gericht op de 'opruiende' blaadjes en na­tuur­lijk vroegen ze of we nog actie gingen voeren.

Zaterdag is altijd een drukke dag omdat we dan grote bestel­lingen hebben, waaronder het restaurant de Woeste Walmen op de Singel. Ze hadden onder andere 100 goudreinetten besteld, en die hebben we ook keurig geleverd. Later in de middag belden ze op dat ze er maar 10 wilden (ze hadden een typfout gemaakt), dus die konden we weer ophalen. Dat wordt veel appeltaart eten de komende dagen.

Zondag 4

Op Zondag is De Spruitjes nog steeds gesloten en dat blijft ook zo.