| |
|
Uit: Ravage #252 van 6 februari 1998 DE MARKT VAN HET UITGAAN
(32) De nieuwe braafheid Ruim 600 vertegenwoordigers van de media overspoelden
Amsterdam tijdens de Beatrix-toestand. Een ongekend aantal persmuskieten kwam
op de hoofdstad af om verslag te doen van de vele rellen. Bij die run naar relnieuws
zijn vraagtekens te plaatsen. Dat Ravage, net als andere 'uitzendbureau's
van chaoten' als het Staatsarchief en Vrije Keijser RTV de laatste
weken plat is gebeld door journalisten op zoek naar de rel, is in het vorige
nummer van dit actieblad al naar voren gekomen. En ondanks het feit dat alle
woordvoerders van deze 'rent-a-mob' uitzendbureau's keer op keer benadrukten
dat er niets zou gaan gebeuren, bleef het journaille volhouden. Het eerbiedwaardige dagblad Trouw schreef
zaterdag op haast verongelijkte toon, dat de bewoners van een kraakpand aan
de Van Baerlestraat alleen maar een spandoek met de tekst 'Weg met het worstenhuis'
ophingen. "Dit terwijl de koninklijke bussen gemakkelijk met verfbommen
te bereiken waren", aldus Trouw. Een andere vertegenwoordiger van een
bekend tv-medium, waarvan we de naam nu niet zullen noemen (nee, beslist geen
Endemol) belde Ravage, en smeekte, nee, gebood ons bijna letterlijk om
het portret van Beatrix op de Dam met een verfbommetje onder handen te nemen.
"Het is zo dichtbij, de kans van jullie leven!", kraamde ze
wanhopig uit. Een NOVA-verslagger riep op zaterdagavond zoiets als:
"Ik sta hier langs de Amstel, aan de overzijde van de Stopera. Anarchisten
hadden aangekondigd hiervandaan actie te zullen voeren. Er is echter niemand
te bekennen." Tsja, die anarchisten, ze zijn nog onbetrouwbaar ook. De frustratie droop van de algehele berichtgeving
af. Non-events als 'groepjes punkers die mogelijk voor onrust zullen zorgen'
moesten de geilheid naar rellen bevredigen. Een ander 'incident': 'Een man dreigde
de Westerkerk te betreden, terwijl hij een kogel op zak had. De kogel bleek
onbruikbaar.' Wat had hij met die kogel moeten doen dan. Naar Beanix gooien
of zo? Hallo, waar zijn we mee bezig. Dezelfde media bombarderen
ons al maandenlang met berichten dat Nederland door zinloos geweld overspoeld
wordt, en hijgen dan zelf naar gewelddadige rellen, om die vervolgens weer te
veroordelen. De media als aanstichter van rellen? Krijg nou wat, is dat niet
de taak van Ravage? Want een goede rel is nooit weg, zeg ik de in de
Nieuwe Revu tot 'autonoom' gebombardeerde Marc van Assata na. Enige jaren geleden speelde Nederland weer eens
tegen Duitsland. Een vechtpartijtje aan de grensstreek tussen Limburg en Duitsland
was aanleiding om voor, tijdens en na de wedstrijd 'live' vanuit die straat
op tv te komen. "Alles is nog steeds rustig, maar voor je het weet kan
de vlam in de pan slaan. Wij blijven paraat," meldde een Harmen Roeland-achtige
figuur toen tot vervelens toe. Ondanks de aansporingen van de NOS, en
de daarbij gelverde beelden van het Völler-Gullit incident en de verloren gegane
EK-finale in München, bleef het rustig. De Beashit verliep ook rustig, zoals door Ravage
en iedereen in het 'ümfeld' werd voorspeld. Ondanks de rol van de hitserige
media, de Telegraaf als vanouds voorop. Dezelfde media die elke dronken
knokpartij op zaterdagnacht in stad of platteland uitroepen tot nieuwe tekenen
van 'zinloos geweld' of agressie tegen de politie. Men schept een klimaat waarbij
de Nederlandse Jan-lul en Katrien-kut wel angstig achter de bloemetjesgordijnen
blijven schuilen. Angst is een slechte raadgever, maar wel zo handig als je
weer naar de jaren vijftig wil. Want daar wil ik, via een omweg, naar toe. Een
NRC-journalist noemde het off-the-record 'de nieuwe braafheid'. Hij doelde
daarmee op de teloorgang van onafhankelijke cultuurpaleizen als de Silo, Vrieshuis
Amerika en Ruigoord, waarbij hij alleen naar Amsterdam en omstreken keek. (Ongetwijfeld
zal ook op andere plaatsen een dergelijk scenario spelen) De nieuwe braafheid
wil dat de losgeslagen politiegek Ad 'Dirty Harry' Smit de Amsterdamse binnenstad
wel even zal verlossen van wildplassers en ander gespuis. De nieuwe braafheid
wil dat 'hangjongeren' niet op hangplekken hangen of joints roken in coffeeshops,
maar dat ze op korfbal gaan. De nieuwe braafheid is Paars, politiek zonder Uyliaanse
confrontaties maar plakkerig regeringspluche waarbij de verschillen tussen de
vijf grote partijen steeds kleiner worden. De nieuwe braafheid is Marco Borsato.
De nieuwe braafheid is zorgvuldig aangeharkte natuur. De nieuwe braafheid is
een parkwacht, een parkeerwacht, een pleinwacht, een zwembadwacht, een hangwacht,
een kraakwacht, een wildplaswacht, een seksismewacht, een hondenpoepwacht en
uiteindelijk een wachtwacht. De autonomen, chaoten, flapatista's en tunnelaars
verworden zo langzamerhand tot de provo's van de jaren zestig. De cirkel is
rond. Ooit krijgen ze gelijk, maar voorlopig mag 'de diender' ze nog ongestraft
in elkaar rossen. Voor God en Vaderland. En Oranje natuurlijk. Rob (onbezoldigd vertegenwoordiger van de nieuwe
boosheid) Naar Jaargang 1998 |