Uit: Ravage #252 van 6 februari 1998

Hoort de hormonen ruisen (the Big He's)

De seksschandalen van Clinton zijn geen voorpaginanieuws voor de Ravage. Waarschijnlijk, beste lezer laat het u volkomen koud of heb je er in het beste geval een spottende lach voor over. Ik neem het u niet kwalijk. Met dit schrijfsel vraag ik echter toch aandacht voor de vragen, die de Clinton‑affaire opwerpt voor de modale lezer van dit blad.

Meer nog dan presidenten en monarchen zijn dichters de moraalridders van hun tijd. Zij denken en schrijven over goed en kwaad. De vraag die zich onvermijdelijk bij me opdrong is de volgende: 'Kan een dichter zijn positie blijven bekleden, wanneer hij vreemd gaat of wanneer hij ingaat op de avances van één van de talrijke poëzie‑groupies?'

Ter verdediging van Clinton wordt vaak aangevoerd, dat mannen die zich op dergelijke posities manifesteren (te) veel hormonen hebben. Deze hormonen zouden met ze op de loop gaan, wanneer vrouwelijk schoon of een Saddam H. hun pad kruist. Maar is dit een verklaring of een excuus? Bij Ravage kampen we met een mannelijk hormonenoverschot, zo zijn daar bijv. de columnisten/dichters Manik Marc en Harry Zevenbergen.

Van Marc is bekend dat hij 'het' doet met Beatrix zelf, hij is hier open over. Maar Marc heeft een vriendin en wat we niet weten is hoe zij denkt over zijn ontrouw (is Beatrix de enige?). Is zij net zo sterk als Hillary en neemt zij de rol van de sterke schrijversvrouw op zich? Of valt het haar zwaar haar gevoelens van jaloezie aan de kant te zetten en kwijnt ze weg, terwijl Marc bij die ander is? Ik zou hier graag meer over willen weten. De vraag is, is Marc te handhaven?

Over Harry Zevenbergen is bekend, dat hij in geschrift politiek‑correct is. Bovendien meldden betrouwbare bronnen me, dat hij niet meer vreemd gaat sinds hij deze openbare functie bekleedt. Maar bedriegt de schijn hier niet en hebben we te doen met een schijnheilige mooiprater. De dominee, van de radicaal-linkse goegemeente, die de spreekwoordelijke kat in het donker knijpt. Voor deze laatste theorie zijn aanwijzingen. Helaas heb ik (nog) geen geheime bandopnamen tot mijn beschikking. Maar ik meen dicht genoeg bij het vuur te zitten, om te kunnen weten waar ik het over heb.

Harry sluit nu al meer dan een jaar zijn optredens af met het gedicht 'Valentine's day'. Dat een 'komische' uitnodiging is om op Valentijnsdag zijn brievenbus te vullen met anonieme liefdesverklaringen. Het lijkt allemaal zo onschuldig als zeg maar, het schudden van een hand. Maar is het dat ook? Of weet hij d.m.v. deze zelfspot met moeite zijn onevenwichtige hormonenspiegel in bedwang te houden?

En houdt hij deze giftige chemicaliën werkelijk in bedwang? Zelf vertelde hij me halftrots, half cynisch over zijn meest recente groupie-ervaring. Tijdens zijn laatste Engelse tour kwam na afloop een vrouw naar hem toe: "I enjoyed what I saw and I'm really interested in another performance". "Thanks", zei Harry, "I'm glad you liked it. How long and where do you expect me to perform and about the price..." "No,no not that kind of performance, I want a private one". En eindelijk begon er bij Harry een lichtje te branden en verlegen zei hij: "I'm not available for that kind of performance".

Dat is zijn verhaal. Niet lang geleden echter, kreeg ik een briefje uit Engeland onder ogen, dat tot in details de tot op de draad versleten onderbroek van Harry beschreef. Na inspectie van Harry's waslijn zag ik inderdaad een paar onderbroeken hangen die aan de beschrijving voldeden. Steeds meer begint het erop te lijken, dat Harry's ongeschonden blazoen, slechts een kwestie is van zorgvuldige 'imagebuilding'.

De vraag die Monica‑gate bij Ravage oproept, luidt dan ook: "Zijn Harry Z. en Manik M. als columnisten te handhaven?" Wie de drol kaatst, kan tenslotte stront verwachten. Hierover zou ik graag een openhartige discussie voeren.

Berend Harm Koert

P.S. Prijsvraag van de week: Wie kan Clinton nog een hand zien schudden, zonder aan Aids te denken?