Uit: Ravage #250 van 9 januari 1998

De markt van het uitgaan (30)

Een ex-activiste vertelt

Rond de jaarwisseling raakte ik in gesprek met een bijzondere vrouw. Ze was in feeststemming, een beetje aangeschoten maar zeer wel bij zinnen. Hier een korte weergave van wat ze me vertelde.

"Een spandoek voor het bloeden, een slogan voor het slapen gaan. EU Rot Op! Oké, hulde. Maar waar ben je nou werkelijk tegen? En waar ben je voor? Vraag dat en er wordt een litanie aan valse beweegredenen over je sufgebeukte hoofd uitgestort. Beweeg-redenen, voortkomend uit de geest van stilstand. Een slogan voor het bloeden, een spandoek voor het slapen gaan. Aanpassing, daar draait het om. Als je je niet kunt of wilt conformeren aan de heersende normen, lig je d'r uit. De normen in de grote mensenwereld, de normen in de groep waar ik net uit ben getrapt. Ik zal geen namen noemen.

Oh wat heb ik mezelf een rad voor ogen gedraaid! Al die tijd de illusie in een veilige omgeving te verkeren. De dictatuur van het proletariaat vervangen door de dictatuur van de schijnsolidariteit. Tot de liefde en kameraadschap wegvloeiden (alles = tijdelijk) en er al te menselijke emoties als jaloezie, afgunst en een flinke dosis seksistisch cynisme in het spel kwamen. Toen kon ik opdonderen. Wie zijn ze nou helemaal?! In het begin vervloek je dat stelletje meelopers, later ben je ze dankbaar.

Bedankt dat jullie me alleen hebben gelaten! Nooit gedacht dat er nog zoveel onaangeboorde bronnen in mezelf schuilgingen. Het goeie oude gevoel is weer terug. Alsof je op een onbekende weg beland, met voorbij iedere bocht een verrassing. Een spandoekje voor het doodbloeden, een slogan voor het naar de klote gaan. Overal dezelfde mechanismen, van schapen die anderen nodig hebben om het gevoel te hebben dat ze bestaan. In de burgermaatschappij, in de zogenaamde undergroundbewegingen.

En juist nu ik ben wat veel mensen 'een a-sociale trut' noemen, komen ze op me af als vliegen op de stroop. Al die pissebedden kruipen nu onder hun steen vandaan en willen een stukje van mijn zon hebben. Een spandoek voor de bloedelozen, een slogan voor het naäpen. Ik kan inmiddels weer kunst maken, aan de rivier van inspiratie komt geen eind, schrijven, schilderen, musiceren alsmede het heilige nietsdoen. Heb ik jarenlang verwaarloosd. Waarom? Geen behoefte aan in de veilige groep.

Tegenwoordig zie ik trouwens ook weer andere mensen op straat. Zowel mannen als vrouwen. En het zijn niet meer in de eerste plaats vijanden. Kleinburgers! Dat riep ik vroeger. Nu kan ik ze allemaal weer recht in de ogen kijken. Zelfs de slager op de hoek. Eigenlijk best een aardige man, ook al weten we van elkaar dat we in totaal verschillende werelden leven. Ooit noemde ik hem een moordenaar. Schoor hem over één kam met alle andere imperialistische hanen en fascistische zwijnen. Nog steeds word ik misselijk als ik langs zijn etalage loop.

Maar er zijn belangrijker dingen in het leven. Míjn leven. Nee jongen, als ik jou een tip mag geven: stop ermee nu het nog kan. Straks ben je oud en grijs, en ziet niemand je nog staan. Alleen blijf je achter, met al je goede bedoelingen. Niets dan afgrond om je heen. Vleugellam. Sterkte ermee."

Manik Marc