Amandla!, No Pasaran en een gelukkig nieuwjaar

Een tragisch jaar voor het volk (0, Lady... Die!, Moeder 'aalmoes' Theresa en wat te denken van al dat zinloze geweld), eindigde zeer positief voor mij. Voor het eerst in hun bestaan bracht de inmiddels legendarische band Rockbitch hun cd uit. Eindelijk kon ik als politiek correct consument de muzikale sensatie van 1997, die zonder overdrijving thuishoort in het rijtje Beatles, Stones, U2, etc. bewonderen. En dit zonder me te hoeven ergeren aan allerlei pornografische hoogstandjes. Verder publiceerde Manik Marc zijn eerste bundel post apocalyptische voetbalpoëzie onder de titel: 'Wie scoort het laatste doelpunt?'. Deze gebeurtenissen inspireerden me zozeer dat ik voor het eerst sinds jaren een lijstje met goede voornemens bij elkaar heb bedacht.

Zoiets moet je weten is niet gemakkelijk voor een man van mijn kaliber, mijn slechtste eigenschap is het ontbreken ervan. Reeds jarenlang pijnig ik mijn hersenen de hele maand december over wat ik me voor zou kunnen nemen. Ik rook, ik drink, ik blow, spuit, base en slik niet. Ik eet gezond en beweeg veel. Ik leef denk, schrijf en droom zelfs p.c.. Dat ik af en toe een sektarische christen, veganist, moslim of anarchist beledig beschouw ik slechts als mijn nederige taak in dit leven. Ik ben te goed voor deze wereld!

En toen de muziek van Rockbitch stevig uit mijn boxen knalde, een genot voor mijn oren (slechts het live aanwezige Amsterdamse publiek deed er iets aan af, het geluid van massaal klaarkomende geilaards had van mij weggemixed mogen worden) toen drong tot me door wat er mis is met mij. Ik ben inderdaad te goed. Ik ga nu niet herhalen wat mijn moeder altijd zei over het woordje te, maar het is wel waar.

Ik voel me beter dan de rest van de mensheid. Altijd schrijf en praat ik over de gebreken van anderen. Ik weet echter niet waar ik het over heb. De laatste week van 1997 heb ik alles gedaan wat ik mezelf verboden had. Ik begon met roken, drinken, blowen, spuiten, snuiven, slikken en basen. ik versliep me en kwam mijn afspraken niet meer na. Ik at zelf geslachte varkens en stadsduiven, ging naar een pornofilm in het Paard, liet mijn vriendin voor de kinderen opdraaien, boekte een avontuurlijke reis bij Ashraf, jouwde het banenpoolvuilnisbakkenteam uit, dwong een verkoper van de straatkrant met zijn zuurverdiende geld mijn verzameld werk in tienvoud te kopen en tevens tien van zijn collega's, omdat het zo gemakkelijk ging. Ik gaf wat namen van kennissen uit de beweging door aan de BVD met de data en plaatsen van de terroristische aanslagen waar ze bij betrokken zouden zijn (IRA, RARA, ETA etc.). De Amsterdam Six, de Den Haag Four, ik ken ze allemaal en heb voorlopig weer stof om over te schrijven, ik ging zelfs zover dat ik een weeklang alle soaps bekeek (inclusief de herhalingen).

Op 31 december om 24 uur was ik uitgeput, maar ik had een lijst met goede voornemens waar niemand aan kon tippen. Bovendien wist ik dat het me geen enkele moeite zou kosten om me er aan te houden. Het beste van alles was echter dat ik er als mens beter van was geworden. Ik was in deze week innerlijk verrijkt, ik wist nu wat ik nooit had geweten: Een goed leven, je doet er niemand kwaad mee, maar het is wel enorm saai. Deze week had me genoeg anekdotes opgeleverd, waar ik de rest van mijn leven in het sociaal verkeer op zou kunnen teren.

Ik wens alle lezers van Ravage dan ook een prettig, voorspoedig en vooral strijdbaar 1998 toe en aan mijn kameraden martelaars in de verschillende gevangenissen het volgende: "Amandla en No Pasaran". Jullie lijden zal een stimulans blijken voor onze beweging en in het hiernamaals zal ik jullie er ruimschoots voor belonen.

Harry Zevenbergen