Les commandos des militants hollandaises

1 november, het weer is grauw. Eigenlijk is het geen weer, geen regen, geen kou en ook geen zon. Somber. Met 25 mensen vertrekken we vanaf het Jaarbeursplein in Utrecht voor de lange busreis naar de Franse Pyreneeën. Hier worden grote gedeeltes van de Aspevallei vernield ten behoeve van een autosnelweg naar Spanje. Het geld komt voor een groot deel uit de Europese structuurfondsen, bedoeld om minder welvarende gebieden in Europa economisch op te peppen. De reden van ons samenzijn is het vertragen van de werkzaamheden. Die weg komt er toch wel; daar doet zelfs een busje Hollanders niets tegen.

Reinier en Nanda, de chauffeurs, vertrekken met een grijns op de gezichten: de stemming is goed. Rymke en P'tje, de organisatoren, hebben er ook al zin in en de mobiele, biologisch-veganistische keuken van De Breedbekkikker, heeft haar hele hebben en houwen in de ontelbare laadruimtes van de bus gestopt.

Na een uur of 22 rijdt de bus het parkeerplaatsje op van La Goutte d'Eau (de laatste druppel), een gekraakt spoorwegstation waar een handjevol anarchisten woont. Al snel maken we kennis met Eric, de meest bevlogen beroepsactivist die hier beroemd en berucht is. In menige krant heeft hij al gestaan en een voorwaardelijke gevangenisstraf van tien maanden bungelt aan zijn nek; toendertijd kreeg hij gratie van Mitterrand.

Uit hun bol

Op maandag trekken de meeste mensen richting bouwterrein om vrachtwagens met bouwmaterialen tegen te houden. Rotsblokken versperren de weg en een demonstratief vreugdevuur wordt ontstoken.

Ik kom te laat mijn bed uit door het niet slapen in de bus en zie bij aankomst hoe enkele automobilisten helemaal uit hun bol gaan. Niet van plezier nee, eentje stuurt zelfs zijn hond op ons af maar gelukkig is het beestje slimmer dan de baas.

Als de politie wordt opgetrommeld besluiten we ons niet zomaar te laten verwijderen en steken we de armen in elkaar. De politie gedraagt zich daar net zoals de Nederlandse tijdens de Eurotop en een actievoerder mist na afloop een flinke pluk van haar haar, maar ze geeft geen krimp.

Ik neem met m'n stomme kop een kiekje van een agressief kijkende gendarme die op ons afstormt. In Nederland werd mijn vrees bewaarheid: de foto was dusdanig bewogen dat er van een foto geen enkele sprake was. Ach wat, ik heb mijn tanden nog want wat keek die blauwe meneer boos.

Nadat enkelen van ons nog proberen om via het struikgewas te vluchten, moeten we dan toch met de paspoorten voor de dag komen die de meesten waren 'vergeten'. Door de staking verderop in Frankrijk komen enkele vrachtwagenchauffeurs bij ons een kijkje nemen en een Engelsman verklaart zijn liefde aan onze actie.

Later lezen we in de krant over onze acties. Deze keer zijn we geen autonomen en chaoten, maar commandos militants hollandaises. Is dat een compliment?

Dinsdag wordt een wandel- en rustdag. Op woensdag lopen de meesten van ons beschilderd en met berenmaskers op het gelaat naar het werkterrein. Onderweg wordt het bouwverkeer tegengehouden en een van hen geeft vol gas als hij gemaand wordt te stoppen. De hele wandeling rijdt de politie met ons mee.

Die nacht lijkt het rustige riviertje de Aspe haar woede over de vernielingen aan haar vallei te willen uiten. In sneltreinvaart raast het nu voorbij en van het lieflijke stroompje is niets meer over. Stephen, de Engelse filosofische dakloze die met ons is meegereisd, ziet zijn tentje met zijn hele bezit in het water verdwijnen, we helpen hem aan wat kleding want Stephen blijkt een kerel met een hart van goud te zijn.

Eerder op de avond vindt ook een drama plaats: een dronken sexistische bezoeker uit Spanje wordt door de eveneens dronken bewoners naar buiten gegooid en iemand krijgt een blauw oog. De Spanjaard neemt wraak met twee compadres en gooit de ruiten in. Een behoorlijk beroerde nacht dus.

Viva Nina

Op vrijdag gaat eindelijk de eerste echte actie beginnen. Zeer vroeg bezetten we de brug over de Aspe zodat de werklui niet verder kunnen werken. Als een kleuter klauter ik met mijn wandelstok op de brug alsof ik een klimrek enter. Na een paar uur arriveert de politie en omsingelt de bezetters.

Zelf ben ik op tijd met mijn stok van de brug en word zo onvriendelijk mogelijk gesommeerd om op te rotten: "Get out"!!! Nina komt na het plassen terug bij de brug en wil zich bij de andere bezetters voegen. Ze wordt na een gewaagde poging echter tegengehouden maar slaagt er later alsnog in om zich bij gezelschap te voegen: viva Nina. Na een deal met de hoofdagent worden de bezetters ingerekend maar meteen weer vrijgelaten.

Daarna wordt de Spaanse grens opgezocht om een paar dagen voor ons vertrek nog even innig te genieten van de schoonheid van de natuur. De pracht der vallei maakt voor iedereen de missie van de werkbelemmeringen nog eens duidelijk, hier is alles puur! Niets van een aangelegd natuurpark met lullige bankjes om te zitten. Wel krijsende geluiden van vale - en lammergieren die wij in Nederland in kooitjes stoppen. Net als de paar beren die hier, schuilend voor het diersoort 'mens', precies op een hand te tellen voorkomen. Nu kunnen we binnenkort gaan genieten van de geneugten der menselijke beschaving: VROEM VROEM TOET TOET!!!

De zaterdag en zondag worden gespendeerd aan lange wandelingen. Voor mij niets omdat die prachtige wandeling nogal bergop- en bergafwaarts ging. Ik heb intens van de omgeving genoten. In de avonduren wordt nog een kijkje genomen bij de brug die zwaar wordt bewaakt.

Op maandagochtend bereikt ons echter het bericht dat er een ander groepje Aspe-liefhebbers het risico hebben genomen om sabotage-acties bij de brug uit te voeren, stelletje durfals. Ik had natuurlijk ook wel gedurfd maar mijn lichamelijke tekortkoming blijft een goed excuus. Deze vakantie was denk ik iets anders dan de gemiddelde zonnebloemvakanties maar daar moet ik niet mee grappen want dat zijn vakanties voor vaak zwaar gehandicapten. Al met al: ik heb genoten en ben interessante wereldverbeteraars tegen het lijf gelopen. P'tje en Rymke kan ik alleen maar danken voor hun organisatorisch vermogen, Nanda en Reinier voor hun bekwame chauffeurskunsten. Kokende Breedbekkikkers: als beginnende keuken hebben jullie onze smaakpapillen en magen tien dagen lang gestreeld. 'When I was a rich man', om Stephen aan te halen, dan kocht ik de Aspevallei op.

Frits