Naar archief

   
 

UIT: Ravage #232 van 4 april 1997††

Over punkbejaardentehuizen en sjoelcompetitie's

De eerste punker heeft zijn kleinkind inmiddels gekregen. Volgende maand wordt de eerste paal geslagen voor een bejaardentehuis waarin gepensioneerde punks wekelijks hun hanenkammen bijpunten na de sjoelcompetitie. Met weemoed luistert men naar de plaatjes van 'the Speedtwins', 'the Tits'† en 'the Brommers'. Deze, en een aantal andere stoffige punkplaatjes, zijn door de platenmaatschappij Epitaph op een CD-schijf gezet. Hoe kijkt oud en jong van het vaderlandsche punkvolk daar tegenaan. Rob (geboren: 1960) en Sebastiaan (15 jaar) over Dutch PunkRock '77-82.

Heidegger, Heidegger, Heidegger, Heidegger, hei!!!

Dat Epitaph het heeft gewaagd om een deel van de oude Nederlandse punk te verzamelen, is tegen het zere been van een deel van de huidige punk-lichting. Epitaph is voor hen synoniem aan de uitverkoop en de vercommercialisering van de do-it-yourself-gedachte. †

Punkbands moeten immers alles zelf in handen houden: opnames, tijdrovende distributie, de verkoop en laten we maar niet beginnen over merchandising, wat sowieso een vies woord is (althans wanneer er niet voor een goed doel wordt ingezameld).

Epitaph, een platenmaatschappij die door een lid van de punk-band Bad Religion is opgezet, is linea recta tegen deze volgens hen punkdogma's ingegaan en heeft een commerciŽle platenmaatschappij opgezet. "Door geld te verdienen met MTV-punk kunnen we andere punkbandjes een kans geven", aldus Epitaph.†

Dat niet iedereen in het wispelturige punkwereldje het daarmee eens is, is een open deur. 'Epitaph sucks' klinkt het in verschillende versies 'all over the world' in het zo gekoesterde 'independent'-circuit.†

Elke hedendaagse punker die om deze reden de I'm sure we're gonna make it CD links laat liggen, alleen omdat hij van Epitaph komt, zal best vrede met zijn geweten hebben, maar ondertussen moet het toch knagen dat een van de beste verzamel-Nederpunk-CD's niet op het nachtkastje staat. Gelukkig bestaat er nog zoiets als de leus 'Home-taping is killing record-companies, and it's about time'. Leve het cassette-deck dus.

Voor (ex-)punks die minder problemen met Epitaph hebben, is deze CD zeker een aanrader. Deels vanwege nostalgische redenen ('Weet je nog, dat concert van ...'), deels vanwege het historische overzicht van de Neder-punk tussen 1977 to 1982.

Neem het nummer 'Requim for Martin Heidegger' van Panic, daterend uit 1978. Een Duitse filosoof lijkt op het eerste gezicht niet direct geschikt voor een mooi punkrefrein (maar toch: 'Heidegger, Heidegger, Heidegger, Heidegger, hei!!!'), of de meezing-slogan 'Is he in heaven, or is he in hell', maar Panic deed het toch maar mooi. En dan hebben we het nog niets eens over het fameuse Heideggeriaanse 'nicht-sein' gehad waarover in het intro wordt gefilopunkt.†

Subliem simpele teksten ten overvloede, op deze verzamelaar. Wat te denken van 'I'm only 10 years old....daddy is my pusher, daddy is my pimp' van de Tits uit 1978. Kom daar nu maar eens mee, in het Dutroux-tijdperk. †

Een nog betere is het nummer van de Mollesters, waarin de hele wereld in plastic veranderd: 'Do you know where I can buy a plastic raincoat?' Overigens was dit het enige nummer van deze band dat ooit op plastic 'vinyl' verscheen.†

Beide laatstgenoemde nuymmers kwamen van het toenmalige independent punk-label Plurex uit Den Haag, zoals de meeste nummers op deze CD van echte punk-indie-labels kwamen. De, voor zover ik weet, nog enige bestaande band die op deze CD staat, The Ex, ook al zo'n indie-tijger, wordt in het hoesje omschreven als 'the godfathers of do-it-yourself-culture'. En, dit zal wel kromme tenen bezorgen bij de Epitaph-critici: 'The Ex chose to stay completely independent on principal...they stayed true to their original ideals. Respect.'†

Hey, wat nu, The Ex bij Epitaph. De kampioenen van de DIY bij de vijand. Even navragen bij Jos, zanger van The Ex. Hoe zit dat?†

Jos maakt zich niet zo druk om deze vraagstelling. The Ex had al meegewerkt aan het boekwerkje 'Het gejuich was massaal. Punk in Nederland 1976-1982' (besproken in Ravage 225/226), en waarom ook niet een nummertje voor zo'n verzamel-CD. "Het is de discussie niet waard," aldus Jos.

Ja maar, al die kritiek van die tegenwoordige do-it-yourself-punks?

Jos: "Als ze de kans hadden om op zo'n CD te komen zouden ze het ook doen."

Nederpunk zou geen Nederpunk zijn wanneer ook niet in ons moederstaal gezongen zou worden. Zwolle kende ooit de VoPo's, weet U nog, de Volkspolizei uit de oude DDR. Na de VoPo's is het nooit meer wat geworden in Zwolle, niet voor niets wordt op de CD al gesproken over 'the most boring city in Holland'. Maar de tekst over de oude oorlogsmisdadiger Menten mag er best zijn. Na wat gitaargepriegel barst het los: 'Menten, krijg de kanker'.

Prijs voor de mooiste Nederlandstalige tekst gaat naar Paul Tornado. Daarom hier de integrale tekst.†

Van Agt Casanova,

Moet aan de macht

Van Agt supernova,

de toekomst die lacht

(hahaha)

Van Agt wordt Uw fŁhrer

een pornohel,

de sex wordt obscuurder,

neuken kost geld

rooms mondje gaat van kwekkwekkwekkwek

zuinig mondje gaat van kwekkwekkwekkwek

rose mondje gaat van kwekkwekkwekkwek

bruine mondje gaat van kwekwkwekkwekkwek

Van Agt Casanova

Het ethisch reveil,

Van Agt Supernova

de redding nabij

Alleen al om deze onvergetelijke song kan deze plaat bij mij niet kapot.

Dat de muziek gedateerd is, staat buiten kijf. Ik ben bang dat de jongere punk er echt geen klap aan zal vinden. Want die drie akkoorden, die kent-ie wel. Voor de oudere jongeren blijft het echter een feest van herkenning.

Rob Tuinstra

 

Anarchisten in zee met Epitaph

Onlangs verscheen bij Epitaph de CD 'Better read than dead'. Op de benefiet-CD voor de anarchistische uitgeverij AK Press zijn 22 bands te beluisteren. Bands als NOFX, Wayne Kramer en Napalm Death worden afgewisseld door 'indie-alternativo's' als Chumbawamba, Levellers, Propagandhi en Blaggers ITA. De anarchisten van AK Press en Epitaph, een logisch samenwerkingsverband? Een kort vraaggesprek met Dean van AK Press werpt licht op de zaak.†

AK Press is een anarchistische uitgeverij met kantoren in Edinburgh, Londen en San Francisco. In het fonds van AK bevinden zich (audio-)werken van Noam Chomsky, Jello Biafra en Penny Rimbaud (Crass). Maar ook standaardwerken als Craigh O'Hara's 'The Philosophy of Punk: More Than Noise!!' en 'Unfinished Business: The Politics of Class War (Class War Federation)' zijn bij AK Press te vinden. †

"AK Press is een arbeiders-coŲperatie die onafhankelijke, radicale en revolutionaire lectuur uitgeeft en distribueert. We hebben geen baas. We hebben geen eigenaar. We worden allemaal gelijk betaald. We hebben een horizontale bedrijfsvoering. Dat vinden we belangrijk, want we zijn anarchisten," aldus AK Press op de hoes van de CD. Anarchisten bij Epitaph, de zo bekritiseerde commerciŽle punk-platenmaatschappij? Een logisch samenwerkingsverband of een verstandshuwelijk? Reden genoeg om contact op te nemen met Dean van de AK Press-vestiging uit London. †

Van wie kwam het initiatief, en waarom deze CD?

Dean: ,,Het belangrijkste doel van de CD was om de naamsbekendheid van AK Press te vergroten. We wilden met deze CD een groep mensen aanspreken, die naar we aannemen voor het grootste deel nog nooit van ons gehoord hebben. We wilden meer bekendheid aan onze ideeŽn en onze uitgaven geven. De mensen van AK Press in San Francisco namen het initiatief tot deze CD. We waren al bezig met een independent label, toen Epitaph betrokken raakte en interesse toonde. We hebben hen toen een voorstel gedaan, wat zij volledig geaccepteerd hebben. We waren volledig vrij in onze muziekkeuze, de hoestekst en ontwerp of wat dan ook. We hadden volledige zeggenschap en controle over het project. Over de samenwerking zijn we zo tevreden, dat we samen met Epitaph aan een vervolg werken.''†

Volgens Dean bestond er overigens wel enige aarzeling om met Epitaph in zee te gaan, maar ,,de voordelen wogen veel zwaarder dan de nadelen.'' Verkoopcijfers van de CD zijn nog niet binnen, maar Dean toont grote tevredenheid over de al bereikte resultaten. ,,Hoewel geld altijd welkom is - we krijgen 2,5 dollar per verkochte CD, en er zijn zo'n 30 duizend stuks gedistribueerd, dus wie weet?† - was ons eerste doel toch het vergroten van onze naamsbekendheid. We hebben honderden aanvragen voor onze catalogus gehad. We hebben veel extra boeken verkocht, en veel boekwinkels plaatsen extra orders. Zelfs al zouden we geen cent krijgen, dan nog is het voor ons een succes.''†

Dean benadrukt tot slot dat AK Press geenszins aan de rand van een financiŽle afgrond staat. ,,We hebben nooit genoeg geld om rustig achterover te leunen. Onze toekomst is min of meer altijd onzeker, maar dat is al zo gedurende ons hele bestaan. Meer geld betekent gewoon dat we meer boeken en CD's uit kunnen geven. Zo simpel is het.''†

Terug naar de CD. De schijf duurt 75 minuten, en met 22 bands zit er altijd wel wat tussen. Voor elke smaak wat wils. Neo-punk, antifa-rap, een melig Abba-covertje, zware jongens-beukwerk, alcoholisten-blues, zwaarmoedig instrumenteel, crustie-folk of de al genoemde Chumbawamba-tierlantijnen-deuntjes, het is allemaal op de CD te vinden. En heb je een CD-rom of Windows, dan vind je zelfs een deel van de AK Press catalogus op je computerscherm. Want dit is multi-media, weet je wel. Klikken maar. (Rob)†

 

Punkfeeling

I'm sure we're gonna make it is een CD met echte Nederpunk uit de jaren 1977-1982. Muziek gemaakt vanuit de originele "punkfeeling" zoals die begin jaren '70 zo groot is geworden, waar het Europa van nu zoveel aan te danken heeft. Punks die alles trachten recht te zetten. Muziek die werd gebruikt als uitlaatklep voor hun ontevredenheid en de behoefte om iedereen hun ideeŽn mee te delen, maar ook puur voor de "fun".

Die behoefte om hun ideeŽn te delen is duidelijk te merken aan de goeie teksten, de simpele en langzame gitaar en drums (omdat het niet het belangrijkste was). Heel opvallend is het† gebruik van meerdere talen binnen de verschillende nummers of zelfs binnen een nummer; zodat iedereen de boodschap mee kan krijgen.

Veel 'Nieuwe Generatie' punks hebben er problemen mee dat zulke mooie historisch waardevolle nummers worden uitgebracht door een commercieel label als Epitaph. Ik persoonlijk ben ook tegen commerciŽle labels maar dat valt weg in het geval van goeie waardevolle muziek. Overigens vind ik dat de bands zelf ook niet mee zouden moeten doen aan commerciŽle labels, maar die beslissing ligt bij hun.

Kwalitatief gezien zijn de nummers zoals eerder besproken niet zo speciaal, maar de inhoud des te meer. Nummers als: 'Menten' van de 'Vopo's' en 'Van Agt (Wie?) Casanova' van Paul Tornado gaven mij een gevoel van het oneens zijn met de gang van zaken, en de bands brachten dat ook op een goeie manier. Andere nummers natuurlijk ook maar deze sprongen er echt uit.

En toch vind ik het jammer dat het ritme bij de meeste nummers zo laag ligt, want wat dat betreft kun je er niet echt op uit je dak gaan zoals op de hardcore punk van tegenwoordig, die een lekker hoog ritme heeft waardoor je wel moet mee bewegen. Over de bands valt verder weinig te schrijven omdat die van voor mijn tijd zijn en ik niet uit een nummer kan opmaken hoe de bands verder waren. Maar voor de mensen die wat uit de geschiedenis willen horen of terughoren is het een goeie CD. (Sebastiaan)

 

 

Naar boven
Naar overzicht dit nummer
Naar Jaargang 1997