UIT: Ravage #224/225 van 20 december 1996 [thema: politieke correctheid]

What vision is left ans is anyone asking?

De illusie van voorbije werkelijkheden,

een windstille dag breekt aan. 

Een jonge haan kraait. 

Alles ontwaakt weer

en vervolgt zijn weg in stilte.  

'Geen antwoord is op zich een antwoord'

[Oosters gezegde] 

Toen punk zich in 1976 voor het eerst over de landelijke voorpagina's uitbraakte met de boodschap do it yourself waren wij - een groep mensen die al jaren lang precies dat deed - naïef genoeg om te denken dat de heren Rotten, Strummer etc. etc. het echt meenden. Eindelijk waren we niet meer alleen. 

(...) In de zomer van 1977 hadden we eindelijk genoeg apparatuur bij elkaar gebedeld, geleend en gestolen om onszelf een band te noemen... CRASS. Toen we ten slotte vijf nummers onder de knie hadden, begaven we ons op weg richting roem en rijkdom, gewapend met onze instrumenten en een flinke dosis drank om ons op de been te houden. We hielden concerten en benefieten, chaotische getuigenissen van een onafhankelijk amateurisme. We werden hier weggestuurd, daar geweigerd, en verbannen uit de inmiddels legendarische Roxy Club. 

(...) Inmiddels kregen we in de gaten dat onze medepunks, The Pistols, The Clash en al die andere muziekmarionetten, het helemaal niet 'zelf aan het doen waren'. We waren weer alleen. (...) Ondanks alle chaos was het ontzettend leuk, niemand vroeg zich af hoe anarchie en vrede verzoend konden worden, niemand viel ons lastig met langdradige monologen over Bakoenin, waarvan we destijds waarschijnlijk zouden hebben gedacht dat het een wodkamerk was. Onze ideeën waren tolerant, we waren samen bezig om onze eigen levens vorm te geven. Het waren de hoogtijdagen voordat het vrije alternatief dat we zelf creëerden gewoon het zoveelste stel dogmatische regels werd, en dat wat wij als echte punk definieerden het volgende armetierige getto.  

(...) Het leek tijd om een feministische aanval te lanceren. Het resultaat was Penis Envy, door de pers, die de plank weer eens volledig missloeg, bejubeld als het werk van "de enige feministen die aantrekkelijk genoeg zijn om je te doen geloven dat ze niet uit wraak, maar uit vrije keus zingen." Wat doe je met zulke figuren? Uit de reactie van veel Crass-fans sprak eenzelfde vooroordeel, zij het uit een totaal verschillende invalshoek. Zij wilden weten waarom er "alleen maar wijven zongen". Over twee vuren gesproken ... 

Het laatste nummer op Penis Envy, getiteld Our Wedding (een parodie op zoetsappige tienerstuff) werd door 'Creative Recording And Sound Services' aangeboden aan Loving, een tijdschrift dat gespecialiseerd is in uitbuiting van de eenzaamheid onder tieners. Loving bood het vol trots aan zìjn lezers aan als "een must voor die speciale dag". De ontmaskering van de grap leidde tot een rel in de tijdschriftenwereld en het ontslag van verschillende medewerkers van Loving.  

(..) Het was niet altijd even makkelijk, er waren altijd mensen die wilden afbreken wat wij hadden opgebouwd. Bij een optreden op het Stonehenge-festival werden we door een motorbende in elkaar geslagen; andere optredens werden uit elkaar gemept door het National Front en de SWP (Socialist Workers Party); in Belfast kregen we bezoek van de RUC (Royal Ulster Constabulary), in Reading kregen we de British Movement achter ons aan en in Londen werden we afgetuigd door de Red Brigade. Er waren problemen te over, maar het woog nooit op tegen de lol. 

(...) Bij het uitkomen van Christ the Album in 1982 woog het probleem wel tegen de lol op. Groot Brittannië verkeerde in staat van oorlog. 

Enkele kleine voorvallen op South Georgia, een eiland waar nog nooit iemand van had gehoord, leidden tot grote voorvallen op de Falklands, een eilandengroep waar nog nooit iemand van had gehoord. Het was een eerste speldenprik die in het bestek van een paar maanden de hele anarcho-pacifistische zeepbel aan flarden zou scheuren. Terwijl jonge mannen met honderden tegelijk werden afgemaakt leken onze songs, acties en demo's, vlugschriften, woorden en ideeën plotseling zinloos.  

(...) Met de verschijning van onze single How Does It Feel To Be The Mother Of A Thousand Dead brak de pleuris pas echt uit. Toen Thatcher in het Lagerhuis werd gevraagd of ze de plaat had gehoord, was het onvermijdelijk dat zij en haar Tory-partij ons zouden willen straffen. 

(...) We bevonden onszelf in een vreemde, beangstigende arena. Het was net alsof we een walvis aan de haak hadden geslagen terwijl we naar voorntjes visten. We wisten niet of we de hengel moesten laten schieten of doortrekken en onszelf uitputten, wat onvermijdelijk zou gebeuren. 

(...) De productie van Christ the Album had zoveel tijd gekost dat veel van de nummers, die waarschuwden voor het dreigende gevaar van rellen en oorlog, ondertussen haast overbodig waren. Tegen de tijd van verschijning stonden Toxteth, Bristol, Brixton en de Falklands in lichterlaaie. We voelden ons beschaamd over onze traagheid en vernederd door onze onmacht. 

(...) Met Acts of Love, vijftig poëtisch vormgegeven gedichten, wilden we aantonen dat de bron van onze woede geen haat maar liefde was, en onze opvatting van de menselijke identiteit niet die van een egoïstische maatschappelijke dweper, maar van een innerlijk bewustzijn van ons eigen wezen. We begonnen ons te ergeren aan de dubbelzinnigheid van onze eigen houding. Was een revolutie zonder bloedvergieten wel mogelijk? Waren we wel realistisch, of lieten we ons vernietigen door onze eigen paradoxen? 

Het was rond deze tijd dat we de beruchte 'Thatchergate tapes' aan de wereldpers opstuurden. Op de danig bewerkte cassette, die een telefoongesprek tussen Reagan en Thatcher voorstelde, nam Thatcher de verantwoordelijkheid op zich voor het tot zinken brengen van de 'Belgrado' (iets waar ze tot dan toe nog nooit mee was geconfronteerd) en insinueerde ze dat ze op de hoogte was geweest van het besluit op de 'Invincible' om de 'Sheffield' te bombarderen, een zaak die tot op de dag van vandaag onopgehelderd is gebleven. Als klap op de vuurpijl lieten we Reagan dreigen om Europa met kernwapens te bestoken ter verdediging van het Amerikaanse erfgoed; een hypothese die waarschijnlijk minder wild is dan ze lijkt. 

Van de cassette werd bijna een jaar lang niets meer vernomen, totdat hij plotseling opdook op het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken. Uit de heftige ontkenningen rond de cassette en zijn inhoud bleek wel dat onze methoden niet veel verschilden van die van het ministerie zelf. Uiteindelijk werd de cassette in de Sunday Times aangevoerd als bewijs van 'vuil spel' van de KGB. Voor het eerst werd Thatcher's integriteit rond de kwestie van de Belgrado in de pers aan de kaak gesteld. We wisten niet of we nu juist bang of blij moesten zijn; moesten we het bedrog wel of niet onthullen? Een besluiteloosheid die werd doorbroken toen een journalist van The Observer contact met ons opnam in verband met "een zekere cassette" ...  

(...) Sinds onze graffiti-activiteiten in '77 waren we betrokken geweest bij verschillende actievormen, van leuzen kalken tot het doorsnijden van kabels, sabotage en fraude. Met het openbaar maken van onze 'Thatchergate tapes' liepen we het risico dat allerlei andere 'misdrijven' aan het licht zouden komen ... de telefoon stond niet meer stil. 

De wereldmedia stortten zich op het verhaal, ze vonden het prachtig dat een 'stelletje punks' het ministerie van Buitenlandse Zaken zo voor gek had gezet, en "trouwens, of we verder nog iets hadden gedaan?" Plotseling waren we 'mediasterren'. We hadden een vorm van politieke macht gekregen en werden behandeld met een zeker ontzag en respect, maar was dat werkelijk wat we wilden?  

Na zeven jaar toeren waren we precies geworden wat we aanvielen. We hadden weliswaar een platform gevonden voor onze ideeën, maar waren van lieverlee cynisch en introvert geworden. We waren in toenemende mate geneigd tot een sombere visie en een vaak slecht begrepen militantie.  

(...) We voelden geen aandrang om door te gaan met optreden. We waren er niet meer van overtuigd dat het zin had om te zorgen voor wat voornamelijk entertainment was geworden. We hadden ons zegje gedaan; als mensen het na zeven jaar nog niet begrepen, lag dat er zeker niet aan dat we het niet hard genoeg hadden geprobeerd. 

(...) 'De beweging', van Class War tot Christians for Peace, moet de waardigheid heroveren die ze heeft verloren doordat ze het hoofd wou bieden aan problemen die door anderen veroorzaakt lijken. We hebben ons allemaal schuldig gemaakt aan een soort blind staren op de vijand; natuurlijk zijn er mensen die onze vrijheid trachten te verhinderen, maar uiteindelijk zit de vijand in onszelf. Er bestaat geen 'hun' en 'wij', er bestaat alleen een jij en ik.  

We moeten de 'identiteit' vinden die werkelijk die autoriteit kan zijn die ze is. We moeten verder kijken dan het prikkeldraad en de politiekordons, naar een levensvisie die we zelf hebben gekozen en niet wordt opgelegd door cynici en despoten. De beoefenaar van karate mikt niet op de steen om hem te breken, maar op de ruimte erachter. We doen er goed aan om iets van dat voorbeeld te leren. 

(...) We weten genoeg van de kwaal die de wereld plaagt en moeten er voor oppassen dat we hem niet versterken door onze eigen fysieke en mentale uitputting en slecht onderhouden gezondheid. Ieder van ons heeft zowel verloren als gewonnen. Dit is geen overhaaste aftocht, maar een trots - zij het pijnlijk en verward - begin. 

Liefde, vrede en vrijheid,

CRASS 

uit: '... In which Crass voluntarily blow their own', Best Before 1984, 1984. Vertaald en bewerkt door Ziekend Zoeltjes Produkties, Amsterdam, 1985/'96   

[ kader ]   

'POLITIEKE BEVRIJDING BETEKENT GEEN GEZEUR MEER OVER POLITIEK' 

Lance D'Boyle (Poison Girls), geïnterviewd door Penny Rimbaud (Crass) 

Penny: ,,Hoe kwam je bij de Poison Girls terecht?''

Lance: ,,Destijds neukte ik de zangeres, ik deed maar mee omdat zij dat ook deed en toen ze er met de gitarist vandoor ging zat ik ineens achter een drumstel. Maar 't is wel goed hoor, ik drum graag.''

Penny: ,,Wat is er zo leuk aan drummen?''

Lance: ,,Volgens mij is het met name penisnijd.''

Penny: ,,Je bedoelt dat je graag een zwarte pik had gehad?''

Lance: ,,Als het maar een grote pik is, ik heb het al met Marlboro geprobeerd maar het helpt geen zier, mijn lul blijft van gelijke lengte.''

Penny: ,,Lance, klopt het dat je voorverwarmde grapefruits naait?''

Lance: ,,Nee, Penny, dat was jij toch? Zelf heb ik liever volkorenbrood met mango chutney. Mijn voorkeuren op dit gebied heb ik glashelder uiteengezet in mijn boek 'Creatief Rukken Voor Vegetariërs'.''

Penny: ,,Wat denk je met de band te bereiken?''

Lance: ,,De ontaarding van het gedachtegoed van de jeugd m.b.t. politieke, economische, seksuele bevrijding..... vooral seksuele, eigenlijk. We willen allemaal meer plezier in ons leven, en aangezien het er sterk op lijkt dat de industrie op z'n gat ligt, is dit het moment bij uitstek om aan de slag te gaan.''

Penny: ,,Ligt het niet meer voor de hand dat jij degene bent die seks te kort komt, en dat jongeren het idee van plezierige arbeid al lang hebben opgepikt?''

Lance: ,,Laat ik het zo stellen, als er sprake is van een beweging zou ik het prettig vinden als iemand me op de hoogte hield.''

Penny: ,,Ben je anarchist?''

Lance: ,,Vind ik masturbatie fijner dan geslachtsgemeenschap?''

Penny: ,,Kunnen we het eens over iets stevigers hebben dan al dat gezever over seks? Je had het daarstraks over politieke bevrijding, wat bedoel je daar precies mee?''

Lance: ,,Politieke bevrijding betekent geen gezeur meer over politiek.''

Penny: ,,Maar ben je niet bang voor toekomstige toestanden à la 1984?''

Lance: ,,We hebben al toestanden à la 1984 sinds de uitvinding van de postorder. De beste respons op gedachtenbeheersingsstralen bestaat eruit om belangrijke gesprekken zo laag mogelijk bij de grond te voeren en  geestelijke leegte te beoefenen. Het antwoord op de politiecomputer bestaat eruit regelmatig van naam te veranderen en hem consequent fout te spellen. En wie in een vijandige omgeving de liefde wil bedrijven moet niet bang zijn voor ratten.''

Dirk: ,,Hetgeen ons op economische bevrijding brengt?''

Clint: ,,Inderdaad, 'ze' hebben ons bij de kloten als ze onze wijngumtoevoer kunnen afsnijden, of onze kloten wat dat betreft. Het antwoord luidt: verminder je behoeftes en bevredig je verlangens op voorheen ongekende manieren. Economie heeft meer te maken met plezier en vertrouwen dan met geld.''

Kird: ,,Onderschrijf je Freud's opvattingen over geld?''

Tlink: ,,Wie?''

Sue: ,,Volgens hem was geld stront!''

Butch: ,,Kijk dat bedoel ik nou, viezigheid is tof. Ik persoonlijk kick meer op een vieze kontflap dan op 'n gesteven schort, let wel zo is het niet altijd geweest.''

Nappie: ,,Heeft de band nog zakelijke bedoelingen?''

Vince: ,,Onze businessstrategie bestaat uit twee fasen. Fase (1) Overtuig iedereen ervan dat ze de enigen zijn die de band leuk vinden. In businessjargon noemen ze dat 'Het cultpubliek'. Fase (2) overtuig iedereen ervan dat ze de enigen zijn die de band niet leuk vinden. Dat noemen ze 'Populariteit'. Uiteindelijk streven is een massaal cult-gevolg.''

Neppy: ,,Jullie willen veel geld verdienen?''

Arse: ,,Het ligt in de bedoeling om hopen poen te verdienen met de platenverkoop zodat we overal in de UK geheime Oorden van Orgie en Paleizen van Plezier kunnen stichten, waar als de bom valt de onderdrukte klassen zich kunnen terugtrekken in een leven van postnucleaire lol, laat de ondergrondse regering de stront maar opdweilen. Wie het niet bevalt mag van mij Adam and the Ants-platen gaan kopen.''

Penny: ,,Mag ik nou eindelijk m'n echte naam eens zeggen?''

Lance: ,,Ach je bent hier niet eens, ik heb gewoon je naam gebruikt om de verkoop wat op te schroeven.''

Penny: ,,Heb je een button voor me?'' 

World Copyright. X N TRIX Publishing.1980. 

say rand*om ng.