UIT: Ravage #224/225 van 20 december 1996 [thema: politieke correctheid]

'Seks is gezond!'

Grappig bedoelde anti-PC boeken zijn niet om over naar huis te schrijven 

'Ik ben zo ontzettend begaan met het lot van de slachtoffers van de Golfoorlog, met Ethiopiërs die doodgaan van de honger, mensen met bewegings- en gehoorproblemen dat ik vind dat jij en ik zoveel mogelijk moeten profiteren van mijn luidruchtige, pulserende, uitermate potente, om aandacht schreeuwende pik!' 

Op onze verlekkerde speurtocht naar boeken waarin Politieke Correctheid op de hak wordt genomen, kwamen we onder meer uit bij: The politically correct guide to getting laid, 'De politiek-correcte gids om te worden versierd'.  

Het boekje is geschreven door ene 'X', want: 'naamgeving corrumpeert'. Vandaar dat het gepubliceerd is door een anoniem collectief, gezeteld in 'een kraakpand, Brixton', de bekende kraakwijk in Londen. Alsof dat nog niet genoeg is, is de gids gedrukt in Nepal, op gerecycled, gerecycled (ja, twee keer!) papier.  

In deze ''s wereld's eerste niet-seksistische safe sex-verleidingsgids', overigens 'niet geschikt voor kinderen' lees je hoe je PC-oké kunt zijn en toch kunt genieten van seks. Vanilleseks, wel te verstaan. Een greep uit de keur aan grappig bedoelde grappen:  

'Ontkennen dat je seksuele verlangens hebt ten opzichte van mensen van het andere (of zelfde) geslacht, zal van de wereld nooit een betere plek maken. Want dat betekent dat we met elkaar omgaan als onvolledige menselijke wezens. Zoals Annie Sprinkle zegt: seks is gezond.' 

'Jezelf bewust zijn van je eigen lijf en het lijf van een maatje is een essentiële vorm van gezondheidszorg', lezen we verderop. 'Het aangaan van een intieme liefdesrelatie geeft je de mogelijkheid om de mentale pijn en de trauma's uit je kinderjaren te bespreken. Een positieve seksuele respons, voorheen beschadigd in de politiek incorrecte buitenwereld, zal geleidelijk aan ontstaan.' 

Na ons even te hebben teruggetrokken om gehoor te geven aan de oproep aan de onderbuik, komen we aan bij de biecht: 'Het eerlijk opbiechten van jouw contra-productieve seksuele neigingen is een erg productieve manier om van ze af te raken. Biechten ten overstaan van een ruimte vol andere booswichten biedt je tevens de gelegenheid een mogelijke geliefde tegen het lijf te lopen, en misschien wel iemand die hetzelfde ideaal nastreeft als jij.' 

In 'Het herkennen van verlangen' lezen we: 'De meeste mannen begrijpen ook wel dat ze hun seksuele neigingen niet zomaar op vrouwen kunnen botvieren, maar toch vang je nog wel eens een glimp van brandend verlangen in hun ogen op. Geile vrouwen kunnen van deze situatie profiteren door zelf het initiatief te nemen. Zij kunnen mannen de les lezen over het opdringen van hun verlangens, en zelf ook versierd worden!' 

'De kleren die je draagt, zeggen iets over wat voor mens je bent. Wanneer je je geil voelt, waarom zou je je niet zo aankleden dat je dat uitdrukt?' En, lig je al dubbel? 

'Naturalisme is bevrijdend in die zin dat het mensen inspireert om verder te kijken dan hun neus lang is. Het biedt mensen tevens de gelegenheid zichzelf uit te drukken door middel van het gehele lichaam in plaats van alleen maar het gezicht.' 

De boze incorrecte buitenwereld komt natuurlijk ruimschoots aan bod. 'Seks genereert hitte, daarom is het ecologisch gezien veel beter om elkaar warm te houden door middel van passie, dan door samen rond een vuurtje te zitten.' En rechtse jongens en meisjes mogen het, ondanks de verleiding van het klasseverschil, liever niet met linksen doen: 'PC-ers die de klasse-achtergrond bestuderen zullen ongetwijfeld plezier hebben, vooral wanneer ze de meer intieme aspecten onderzoeken. Ze moeten zich echter wel van bewust blijven van hun eigen positie in de voortdurende klassestrijd, geen millimeter toegeven aan de onderwerping van de massa's door het kapitalisme, hoe erotisch het concept ook moge zijn.' 

Met de 'rukgewoonte', that wanking habit, dient men voorzichtig te blijven. 'Hoewel zelfgenoegzaamheid als een PC-ideaal zou kunnen worden beschouwd, kan het je opzadelen met een onvermogen om lust en affectie jegens een ander uit te drukken. Soms is het noodzakelijk drastische stappen te ondernemen om de zorgzaamheid te ontwikkelen voor het delen van je lijf met een ander mens; al was het maar om je eigen vonk van liefde en solidariteit in het vuur van de kosmos te gooien.' 

'Seksarbeiders hebben recht op seksueel en sociaal respect. Vrouwen hebben recht op seksueel verlangen. Oudere, amorfe mensen en personen die er een beetje raar uitzien hebben er recht op dat er naar hen verlangd wordt. Door het (h)erkennen van de seksualiteit van de seksueel onderdrukte minderheden en hen in je eigen liefdesleven welkom te heten, help je hen zich van hun stigmatisering te ontdoen. Je zorgt er ook voor dat het aantal voor jouw beschikbare partners met het tienvoudige toeneemt.' 

Zo gaat het het hele boekje door. Je proeft vooral de geforceerde grappigheid. Grappig zijn wel een paar tekstballonnetjes bij de pornografisch bedoelde foto's waarmee het boekje vol staat. Zoals deze: 'Ik ben zo vreselijk begaan met het lot van de slachtoffers van de Golfoorlog, met Ethiopiërs die doodgaan van de honger, mensen met mobiliteits- en gehoorproblemen dat ik denk dat jij en ik zo goed en zo kwaad mogelijk moeten profiteren van mijn luidruchtige, pulserende, uitermate potente, om aandacht schreeuwende pik!" Die mag er zijn, zoals nog enkele anderen: "De enige manier om de klassestrijd te slechten is al onze kleren uit te trekken en nog slechts op lichaamstaal te reageren.' 

De uitleiding vermeldt nog het aardige: 'Zoals het persoonlijke ooit het politieke was, zo is het persoonlijk correcte het politiek correcte.' 

In werkelijkheid is het boekje geschreven door Tuppy Owens, zoals je zult begrijpen is zij tevens sex-consultante. Ze kan het niet laten om ten slotte nog enkele serieus bedoelde Safe Sex-guidelines mee te geven. Alsof er door dit boekje ook maar iemand in welk opzicht ook over de schreef zou gaan.  

Lachen met de pet op (als een hoer die liespijn heeft, om even in de stijl te blijven) is het ook met The politically (in)correct handbook, een jaar of drie geleden verschenen bij Virgin Books. In kleine doses opgediend zijn de grappen wel te pruimen, maar als je het waagt langer dan tien pagina's te lezen, slaat de verveling hardhandig toe en besef je dat het niet moeilijk is om ontzettend flauw te zijn. 'Help de hout-industrie - koop dit boek!' roept de achterflap. Daarboven: "Durf politiek incorrect te zijn." Zoals elders in dit nummer al vermeld: is het niet politiek correct om politiek íncorrect te willen zijn? 

Het boek is opgebouwd naar de letters van het alfabet. Bij iedere letter worden een aantal begrippen gekozen, en daar wordt een zo hoog mogelijk gehalte aan grofheid op losgelaten. Althans, grof bedoeld. 

We slaan het boek willekeurig open op pagina 77, belanden bij de letter 'G', en lezen: 

'GOD - waarom er geen mevrouw God is: 

* Zou jij het volhouden met een luie nietsnut die de hele dag alles afkraakt?

* Misschien is god wel homo

* Of gescheiden

* Misschien heeft Hij Hare Heiligheid nog steeds niet gevonden

* Misschien speelt hij graag voor heilig boontje, zoals Maria mocht ervaren

* Vrouwen zijn te verlegen om Hem mee uit te vragen

* Hij is verlegen (Hij weet zich in ieder geval uitstekend verborgen te houden...)

* Hij wacht tot Kim Basinger de pijp uit gaat

* Er zijn geen vrouwen van zijn leeftijd in de buurt en Hij wil niet gezien worden als een kribbe-kruiper

* Als het waar is dat God net zo groot is als het gehele universum, haalt geen vrouw het in haar hoofd zijn overhemden te strijken (zo ja, dan had ze een strijkijzer ter grootte van de Melkweg nodig).' 

Oké, ik schiet toch wel een paar keer in de lach. Opvallend is dat de twee kwajongens die de grappen opschreven, Mike Lepine en Mark Leigh, geen tussenkopjes hebben over 'Zwarten' of 'Homo's' of andere gevoelig liggende groepen. Ze schoppen om zich heen, maar steeds zo bedekt dat het niet écht fout is. Eerder op de Beavis & Butthead manier, waarbij je weliswaar lacht, maar tegelijkertijd donders goed weet dat de bedenkers te stom zijn om voor de duvel te dansen.  

Wat ik je ten slotte niet wil onthouden zijn enkele politiek correcte boektitels, onder de 'L' van 'Library'.

One flew over the home for the emotionally different (One flew over the cuckoo's nest)

Moby male organ of repression (Moby Dick)

Mein fascist illiterate crap (Mein Kampf)

A streetcar named sexual harassment (A Streetcar Named Desire)

en

Winnie the natural human waste product (Winnie the Pooh). 

Een opbeurend bladerboek, kortom, voor als je eens in de lach wil schieten, of als je denkt iemand echt te willen beledigen (godweet...). 

Marc Hurkmans 

The official politically (in)correct handbook; Mike Lepine & Mark Leigh; Virgin Books, 1993.

The politically correct guide to GETTING LAID; Tuppy Owens, 1992.