UIT: Ravage #224/225 van 20 december 1996

Nix? Niet Nix???

Geef mij maar een riks!

'Een nieuw politiek seizoen, een nieuw aanbod'. Hiermee wordt in het promotieblaadje van de Partij van de Armzaligheid (PvdA) een poëtische uitspraak om zeep gebracht. De afgelopen weken heb ik met opstijgend mondvocht de koude drukte gevolgd rond Niet Nix (aarrgghh! alleen die term al, pijn pijn pijn!).

Niet Nix: een clubje (oudere) jongeren van wie er enkelen af en toe een pen vasthouden. Met de naam 'Niet Nix' zetten zij zich af tegen de betiteling Generatie Nix. Wij zijn helemaal geen patatjeugd, wij schrijven helemaal geen fastfoodboeken, geen doorbladerliteratuur! Niet Nix wil weer wat! En wat dan wel? Een nieuw élan of iets dergelijks, in de PvdA, in de politieke brouwerij.

Holle vaten rinkelen het hardst: In het 'Vlugschrift-café' van Niet Nix gaat gebabbeld worden over een thema als 'media, cultuur en ontspanning'. Ik citeer: "Tegelijkertijd biedt de cyberspace nieuwe kansen op het gebied van werk en milieu. Behalve over Internet zal de werkgroep 'media, cultuur en vrije tijd' zich buigen over zaken als het publiek omroepbestel en kunst". Gooi het maar in mijn pet, geef mij maar een riks.

Het valt niet moeilijk te zien dat hier de zoveelste poging wordt gedaan om jou en mij tot het politieke bedrijf, en met name de sociaal-democratische toko te bekeren. Het manifest is een aaneenschakeling van oppervlakkige statements, ik ga ze hier niet herhalen, alle kranten stonden er al vol van.

Ik begrijp niet dat een zinnig mens nog een beroep kan doen op politici die met handen en voeten vastzitten aan een systeem dat sinds jaar en dag bewijst op instorten te staan. Alleen buiten het parlement (die grabbelton van inspraakschijn) om valt er nog iets te verwezenlijken. De fascisering van de samenleving zet door. Vrijheid binnen het prikkeldraad van de parlementaire schijndemocratie is een schijnvrijheid. Je kunt er hoogstens een 'Joy Division' creëren, als je begrijpt wat ik bedoel.

Niet Nix heeft de vingers op vele plaatsen, maar niet aan de pols van het opgewarmde lijk dat parlementaire schijndemocratie heet.

Mensen die echt iets doen, kunnen het zonder officiële politiek stellen. Dat vindt al op grote schaal plaats. In de samenleving maken mensen al sinds tijden hun eigen politiek. Niet Nix geeft te kennen van die werkelijkheid te zijn vervreemd, vervreemd van het veelkleurige scala aan doe-het-zelvers die Nederland gelukkig ook rijk is.

Laat me er nog aan toevoegen dat het hoofd van de over het paard getilde Ronald Giphart op de voorpagina van de Groene Amsterdammer (terecht in het artikel door Joost Niemöller afgemaakt) boekdelen spreekt: bezadigd uit zijn ogen kijkend, weet iedereen dat deze jongeman geen enkele kar richting 21e eeuw zal trekken, hoogstens een zinkend schip. Of nee, toch wel een; die van Opzij. Haha, dank dank dank voor de prachtige advertentie waarin Ideale Jongeman Giphart het feminisme aanprijst, dank dank dank.

Marc Hurkmans