UIT: Ravage #222 van 15 november 1996  

STREETCREDIBILITY 

Jaren geleden had ik het. Nu niet meer... Maar kort geleden besloot ik daar iets aan te doen. Tenslotte pretendeer ik revolutionair dichter te zijn. Op het moment dat ik dit dacht, kreeg ik mijn kans. Ik zag een poster hangen, met een oproep voor een demonstratie tegen MacDonald's op wereldvoedseldag, 16 oktober. Dit alles zou plaats vinden op het Haagse Plein, op loopafstand van mijn woning. Ook uit nostalgisch oogpunt zou dit een ideale gelegenheid zijn. 

De laatste jaren heb ik me slechts verbaal op de barricades geworpen. In al die tijd ben ik niet meer half bewusteloos, met een hersenschudding afgevoerd naar een of ander ongezellig politiecelletje. Het klinkt gek maar ik heb het gemist; de klappen, de nutteloze opstand tegen het gezag, de woede van omstanders en vooral natuurlijk de heroïek en de sterke verhalen achteraf. Met een glaasje perensap hangend aan de bar van het Brullend Breekijzer. 

Terwijl de dag naderde, voelde ik de spanning stijgen. Ik bracht mijn actieoutfit in gereedheid. 

Eindelijk was het zover. Zenuwachtig had ik die morgen al tweemaal het slagveld verkend. Er was nog niets te zien. Het plaatselijke banenpoolvuilnisbakkenteam zat om tien uur voor hun derde bakje koffie op het Mac-terras. Ik had nog net tijd, om voor de laatste keer de folder uit mijn hoofd te leren. 

"Wat is er mis met MacDonald's?" Zou mijn 6 jaar oude folder nog wel kloppen, bedacht ik me opeens. Straks sla ik een enorme flater. Straks hebben de regenwouden er niets meer mee te maken, betrekt Mac zijn rundvlees tegenwoordig van zeekoeien en dreigt deze bijzonder sympathieke diersoort derhalve uit te sterven. "What the hell?", dacht ik opeens met de hersenkwabben die voor acties zijn gereserveerd, "Ik schreeuw gewoon wat leuzen en ik laat me niet uit mijn tent lokken door wie dan ook." 

"Fuck MacDonald's, that's all there is!!!" 

Mijn kameraden en kameradinnen in de strijd kwamen op dat moment luid joelend met bakfietsen, spandoeken en ander actiemateriaal de hoek om. Het zou weer ouderwets 'Wij twintigers tegen de rest" worden. 

Ik zette me aan het folderen. Contact met het gewone volk, daar gaat het om. De politie was snel ter plaatse, evenals verschillende Mackleerkasten. De bedoeling was een picket-line, zonder dat we daadwerkelijk iemand de toegang zouden weigeren. Maar zo gauw de politie kwam met het verzoek de vrije doorgang iets vrijer te maken, ging het mis. Het begon met wat geduw en getrek van beide kanten. Toen echter een recyclebare petfles vol water op onverklaarbare wijze terechtkwam op het hoofd van een agent, brak de hel los. Stilletjes zocht ik naar het hazenpad.  

Zo dicht bij de hersenschudding, streetcredibility en de heroïek, kwam dit alles me veel minder aantrekkelijk voor dan in mijn herinnering. Op het moment dat ik kon kiezen, vroeg een agent me vriendelijk: "Hoort u bij deze groep?". Ik begreep dat "ja" in het verlangde pak slaag was en vroeg om bedenktijd. "Straks de cel", zei hij en sloeg toe. 

Zo kwam alles toch nog goed.

Harry Zevenbergen