UIT: Ravage #221 van 1 november 1997

Unabomber, of: het daarom van poetisch terrorisme

In Ravage #220 veegden Freek Kallenberg en Siebe Thissen de vloer aan met het onlangs vertaalde Unabomber-manifest. Het volgende meta-kritische prozagedicht is een reactie van de co-vertaler van het manifest, Marc Hurkmans.

"Humanity is a good thing. Perhaps we can arrange the murder of a sizable number of people to save it." Kenneth Patchen (vrijwel vergeten, sociaal-egostisch dichter), uit: First Will & Testament, 1939.(*)

"It is absurd to divide writers into good and bad. On one side there are my friends, and on the other side, the rest." Philippe Soupault, geciteerd in: Bob Black, Friendly Fire, 1992.

Manic Marc zat toevallig in de gevangenis, toen Ravage #220 op zijn meditatie-matje plofte. Hij keek op, naar de grijnslachende cipier die hem toeriep: 'Hey Sewermouth, wil jij soms koffie?' 'Oké', antwoordde Manic Marc ontzettend spontaan, en begon meteen voor zich uit te brabbelen.

Het Unabomber-manifest legt een bom onder de luie stoel van de wereld. In die luie stoel achteroverleunend pruttelen intellectuelen dat de bom niet goed geschreven is.

...De cipier rammelt met zijn imposante sleutelbos en kijkt toe hoe Manic Marc een slok neemt. Ah, heerlijk die koffie, roept deze onverwacht uit, dankjewel cipier, dankjewel. Gaat er iets moois groeien tussen de twee deugnieten?

De aardkloot: een zootje. Toch nam het ressentiment geen bezit van hen. De aardbol, een technologisch bolwerkje. Martin Heidegger (nog nauwelijks serieus genomen denker en groot wandelaar) woonde er. In een hut. Met zijn gedachtengoed bestreek hij de verloren gaande wereld. Die Technik und die Kehre werd een bestseller in alle platgebrande schoolgebouwen en universiteitsbibliotheken.

We dronken een glas water met Freddy Nietzsche (tot banaliteiten gereduceerd denker en groot wandelaar) en keken uit over de besneeuwde bergtoppen.

Revolutionair zijn of langzaam afsterven

In onze eeuw wordt De Opstandige Mens aan het wankelen gebracht door Auschwitz, bijna van de troon gestoten door de Technocraten van de Totale Communiceerbaarheid, en over het hoofd gezien (een moreel schandaal) door oppervlakkige eclectici met oogkleppen van hier tot Tokyo.

Paul Celan dichtte zichzelf de volledige zwijgzaamheid tegemoet, en sprong van een brug. Emile Cioran vertelde het hem na, en eindigde waar hij ooit begon: op een zolderkamer. Teddy de Unabomber voegde daden bij woorden. Waarom vertel ik je dit? De kleinzielige wereld valt over de groten der aarde heen.

Dichter terrorist, terrorist dichter

Geendimensionale inkapseling waarde door de straten. Depressieve tolerantie kroop er achteraan.

...Als Manic Marc het lege kopje door het luikje schuift, raakt zijn hand die van de cipier. De handlanger van de staat, die ook wel eens een fout videootje heeft bekeken, voelt een lichte opwelling aan de periferie van zijn onderbuik. De jarenlang doeltreffend gehersenspoelde klootzak weet deze ideologisch onverantwoorde oprisping echter bijtijds te onderdrukken.

Je moet dus volgens deze critici eerst een betoog ophoesten voordat je de wereld bezielt met een daad.

De schrijver of schrijvers van het Unabomber-manifest wordt 1) waanzin 2) schizofrenie en 3) paranoia verweten. Wat? Dat is juist de heilige drieëenheid als recept voor gezondheid in deze wereld vol schijnheiligen.

Ik ben een cyborg, dus ik ben. Bliep bliep. Mijn universum: het beeldscherm. Planeet Internet tolt. Het potisch-terrorisme leeft. Etalages schitteren van afwezigheid. Op de terrassen bleven de bierbuiken (op de hoogte) nog lang in debat.

17 jaar eenzaamheid. Technocraten bibberden, handlangers sudderden. Mierenneukers prevelen. Om genade.

Om vervolgens te worden verraden door je broer.

...In halve lotushouding grijpt Manic Marc naar zijn hartstreek, waar het vervaarlijk begint te rommelen. Je kunt niet ver genoeg gaan, denkt hij nog. In de verte meent hij geloei om stilte te horen.

Waarom richt het Unabomber-manifest pijlen op het linksisme? Linksisten en technologie-fetisjisten zijn ideologen van de maakbaarheid. Vermaak de wereld, in naam van de ander(en). En wordt er zelf beter van, anders heeft het geen zin.

Surrogaat-activiteiten? Zoals ik al zei, revolutionair zijn of langzaam afsterven. Hebben politiek gemotiveerde gewelddadige acties effect? Niet als de slapende schapen blijven slapen en schapen blijven. De Unabomber zit in ons allemaal? Het voorhanden bestand aan potentieel opstandige genen werd geruisloos en doeltreffend weggemoffeld.

Nu we het erover hebben: Tijdelijke Autonome Zone (TAZ) is een toverwoord geworden van een nieuw soort conformisme. Klein geluk in de zandbakken van de woestijn! Lullig spel temidden van de hel! Veel plezier en tot ziens bij de holocaust.

(Alles wat anarchisten ooit bedachten wordt dankbaar overgenomen door volgzamen van geest die zelf op geen enkele originele gedachte kunnen komen, die alleen maar wat citaten aan mekaar kunnen bakkeleien.)

...En terwijl Manic Marc op zijn meditatie-matje de heilstaat opnieuw uitvindt, loopt de cipier met gefronste wenkbrauwen weg, een laatste blik door de tralies werpend.

Lang leve (de) Unabomber! Lang leve de Freedom Club! Lang leve het Unabombermanifest! Duizend bommen en granaten en gedichten en evenzovele vergezichten! Met de romantiek rond (de) Unabomber is het nog lang niet gedaan, die is wat mij betreft nog maar net begonnen. Je laat je inspireren of niet.

(Later worden de stoffelijke resten van onze held in zekere staat van ontbinding aangetroffen door dezelfde cipier, wanneer deze een tweede kopje koffie komt brengen. You win some, you lose some...).

Het systeem sluit zich. Binnenkort zijn er alleen nog maar Functionarissen over. Een prettig vooruitzicht. Mensen, proficiat!

Marc Hurkmans

(*) De Collected Poems van Kenneth Patchen (New Directions, 1989) zijn verkrijgbaar voor fl. 35,- (10 patatjes oorlog) bij de betere, al dan niet linksistische boekhandel.

Iedere gelijkenis tussen Manic Marc en Marc Hurkmans berust op louter waarheid. De band Hey Sewermouth! brengt ter gelegenheid van de presentatie van de Unabombervertaling (uitg. Ravijn), op 16 november in de Badcuyp te Amsterdam de suite 'Unabomber's Revenge'.