Naar archief

UIT: Ravage #215/126 van 9 augustus 1996  

Op de rand van schipbreuk... 

Hoewel door sommigen beschouwd als het centrum van de wereld, worden niet alleen in 'Dutchland' allerlei concertzalen in hun voortbestaan bedreigd. Zo kampt in Chicago de Lounge Ax met geluidsoverlast, en is de zaal verzeild geraakt in een juridisch steekspel om de juiste vergunningen. Platenlabel 'Toch & Go' trok aan de noodrem en stelde de benefiet-CD 'Lounge Ax - Defense and relocation' samen. Veertien verschillende bands, van Shellac tot Tortoise en Yo La Tengo, leveren een speciaal voor deze CD geschreven nummer af. Met de opbrengst wil de zaal een nieuwe bestemming voor elkaar krijgen. In Nederland verspreid door Play It Again Sam. 

Meestal blijf ik ongevoelig voor geschreeuw, maar de nieuwe Neurosis valt bij mij in goede aarde. 'Through Silver in Blood' (PIAS) heet hun nieuwe CD. Hoewel de pathetiek op de loer ligt, weet deze band de poëtische kracht op te roepen van bands als Swans en Zeni Geva. Zowel luidkeels als verstild: Neurosis neemt je mee de diepte in, en daar is het héél erg donker... Als je de CD-hoes uitklapt, zie je een vuurrode boom, waarvan de wortels tot de afgrond reiken. Hermetische teksten vol prachtige beelden, mystiek vorm gegeven.  

Als je de afgelopen jaren wel eens een blik op een concert-agenda hebt geworpen, ben je vast de naam Brotherhood Foundation tegengekomen. Deze jonge hardcore-band uit Tilburg heeft volgens mij alle jeugdhonken en buurtcentra in het land al gezien. Het vele optreden loont zich. Op hun sprankelende debuut-CD 'Elevator Music' (PIAS) mengen de broeders hardcore in New York-stijl met invloeden uit Helmet, Soulside en Fugazi, en peuren daar hun eigen strakke sound uit.  

Stagedive-gevoelig als deze muziek is, weet BF alle hardcore-cliché's te omzeilen, hun tomeloze energie parend aan interessante ideeën. "One day I will explode in your face, 'cause I'm the man who invented himself," zingt Patrick in 'Human Bomb'. 'No Flowers' is een indrukwekkende anti-ode aan een vriend die zelfmoord heft gepleegd. Dit jaar op megafestival Lowlands!!! Maar hou vooral je lokale agenda in de gaten. De Brotherhood Foundation steekt riant boven het korenveld van rampestampbandjes uit.

Team Dresch toerde enkele maanden geleden met Bikini Kill in Nederland; sommige boze tongen beweren zelfs dat ze de godsisters van de riot grrl hebben weggespeeld. Hoe het ook zij, hun CD 'Captain, My Captain' (Chainsaw; De Konkurrent) is erg goed, maar de meeste nummers zijn mij aan de te melodieuze kant. Live vond ik Team Dresch overtuigender, minder om in je luie stoel bij weg te zakken. 

Ook Mark Stewart was enkele maanden geleden in het land. De zwaar overstuurde dansmuziek die hij tegenwoordig maakt, weet slechts een publiek van dertigers en veertigers aan te spreken, zo bleek in de Melkweg. Op de CD 'Control Data' (Mute Records/ PIAS) staat onder meer 'Blood Money 2'. De eerste versie staat op het album 'Y' van The Popgroup, dat binnenkort op CD opnieuw wordt uitgebracht. 'Consumed' is een van de weinige nummers die er bij mij inhakken. Aardige dansmuziek, maar meer ook niet. Stewart's venijn is lang geleden al uit de staart verdwenen.        

Helemaal diep dreigde ik aanvankelijk weg te zakken bij de tweede CD van June of 44, 'Tropics and Meridians' (PIAS) geheten. De bandleden komen uit een aantal andere bands, o.m. Lungfish, Him en het ter ziele gegane Codeine. Saillant detail is dat ze alle vier in verschillende steden wonen, "daarmee een schipbreuk riskerend," leest de CD-hoes, en dat klopt. Je moet deze op-de-rand-van-schipbreukmuziek de tijd gunnen. June of 44 betracht 'de kunst van het inhouden...'  

Vaak denk je: Wanneer barst het nou eens los?! Tot je merkt dat dit 'inhouden' gewoon zo hoort, en tot fonkelende resultaten leidt, die aanvankelijk niet tot je doordringen. Vooral prijsnummer 'Sanctioned in a birdcage' doet alle ramen open waaien, een met schuim op de mond gedeclameerd verhaaltje over gekooide vogels. 'Tropics and Meridians' is geproduceerd door Shellac-bassist Bob Weston.  

"Recorded all over the place. Produced by accident". We eindigen in rustiek vaarwater... Chris Haskett is gitarist in de Rollins Band. Zijn eerste solowerk heet Language, waarbij de rode draad luidt: "Words fail me". Haskett combineert zijn akoestisch versterkte gitaren met allerlei (stads)geluiden, of gewoon met niets, met stilte. Gelukkig blijft hij niet in experimenteerdrift steken. Sfeervol en veelal humoristisch werk van Haskett, zeker als je dit naast zijn trouwens ook niet te versmaden gitaargeweld in de keiharde rock van de Rollins band legt.

Marc Hurkmans

Naar boven
Naar overzicht dit nummer
Naar Jaargang 1996