Naar archief

UIT: Ravage #215/216 van 9 augustus 1996††

Het weekboek van sylvia

Tegen Wind Festival††

Naam festival: Tegen Wind. Locatie: camping Larserbos, gesitueerd nabij Lelystad. Tijdstip: vrijdag 12 tot en met zondag 14 juli. Doel: mensen op een leuke alternatieve manier kennis laten maken met elkaar. Doelgroep: creatief alternatief. Programma: muziek (tientallen bands), workshops (o.a. activisme), infostands, video, live-radio. Bijzonderheden: milieuvriendelijke opzet, zelfs de geluidsinstallatie werd middels menselijke krachtinspanningen draaiende gehouden. Voorbereidingsgroep: een crew bestaande uit een twintigtal razend enthousiaste mensen. Spil: Sylvia, duizendpoot. Dagboek: van haar, lees het maar.

Dinsdag 9 juli 1996

Ik word wakker naast Sofie op de vloer van mijn nieuwe busje, waarmee we gisteravond op het festivalterrein bij Lelystad zijn aangekomen. Na een half jaar voorbereiding is het dan eindelijk zover! Ik voel me totaal niet gestresst, dat was een paar maanden geleden wel anders. Ik heb de slapeloze nachten, de braincollapses en de dagen dat mijn teveel aan verantwoordelijkheidsgevoel mezelf dreigde te vernietigen maar niet geteld. Vaak heb ik me afgevraagd waarmee ik de anderen van de voorbereidingsgroep heb opgezadeld. Maar de laatste maand, met daarin een weekje vrij met Oerol op Terschelling, rolt alles lekker en ben ik er helemaal klaar voor.† †

De hele dag bezig met tentjes opzetten, een bed in de bus bouwen terwijl de anderen beginnen met het kantoor in te richten, de keuken te bouwen en decoratie aan te brengen. Het terrein is nu nog leeg, hetgeen nieuwsgierig maakt naar wat komen gaat... Spannend!†

Laat in de middag rijd ik achter Bassie aan naar Amsterdam om meer spullen en mensen op te halen. Op kantoor bel ik Dan van Rinky Dink Bicycle powered soundsystem, een milieuvriendelijke geluidsinstallatie die middels een zestal mobiele fietsers, waarop een soort van accu zijn bevestigd, van energie wordt voorzien. Dan bevestigt dat hij echt komt en er vreselijk naar uitkijkt. Pfff, gelukkig dat dit essentiŽle onderdeel net als de windmolen op het laatste nippertje niet doorgaat, want anders hadden we alleen de raapsap diesel generatoren overgehouden.

Terug naar Lelystad met Edwin, Dave en een bus vol spullen. Op het terrein hartelijk ontvangen door de rest met eten, en borrels. Nog lang na kletsen en dan mijn bed in.

Woensdag 10 juli

Om half elf wakker. Opstaan, ontbijten met 21 mensen en dan bespreken wat er vandaag gekocht, gehaald, gemaakt en geregeld moet worden. Ik ga aan de slag in het kantoor met het voorbereiden van de info-/entreetent, en krijg veel hulp met het strijken, knippen, sorteren en tellen van alle entreebewijzen (ons logo op stof gezeefdrukt in m'n drukkerijtje). Verder moeten er de meest vreemde telefoontjes behandeld worden.†

Ondertussen is er vanuit allerlei hoeken hulp opgedoken, verrijzen er drie grote tenten van Chapito (voor hen is het de laatste keer dat ze als groep werken) en Edgar, en is de hal omgetoverd tot decoratie- en timmerwerkplaats.†

De kookploeg voor de crew zijn superkoks en het eten voor al die harde werkers is geweldig. 's Avonds met Edwin onze financiŽle situatie doorgenomen; de aanvragen die vorige week alsnog werden toegewezen blijken nog niet op onze rekening gestort te zijn. Dit betekent dat wij zelf moeten voorschieten wat de komende dagen betaald moet worden. Oeps! Nou ja, we redden het wel. We laten alles rustig over ons heen komen. Intussen is er een lading Engelse vrienden gearriveerd. Ook zij vinden ons verbazingwekkend rustig.†

Mensen uit Frankfurt hebben het kampvuur aangestoken en zijn een opwarmingsfeestje begonnen met de "Jarbanzos Negros". Daar eindigt de tweede opbouwdag, genietend van alles: Gezelschap, sterren, bos, vuur en muziek.††

Donderdag 11 juli

Na lekker geslapen te hebben, alweer opgestaan met zon. Zou het weer dan toch gaan meewerken, na weken slecht te zijn geweest? Deze ochtend zitten er al zestig mensen aan de ontbijttafels. Ik ruim me bus leeg, want ik moet vanmiddag twee vriendinnen met hun "Mutant Burger" stal, een band van Australische vrienden en een mechanische vogel, ophalen. En ja hoor, ze wil niet meer starten. Shit, zou dit mijn straf zijn voor het hebben van zo'n stinkend monster? Ik regel een andere bus en chauffeur om alles op te halen. Het is warm vandaag en ik wil helemaal niet die drukke stad in, 't buitenleven bevalt me te goed!†

Bij het avondeten flip ik voor de eerste keer uit. Het eten blijkt te zijn opgegeten door mensen die net aangekomen zijn, terwijl de helft van de crew nog niet eens heeft gegeten. Roos heeft nog een bord voedsel kunnen redden, dat we met vijf personen opeten, gezeten naast de rinkelende telefoon. †

Ik kan niet voorkomen dat ik totaal geÔrriteerd deelneem aan de vergadering; de trek, de spanning, en morgen is het zover! Zoveel te doen nog. Okť, weer aan de slag en dan is daar ineens Buurman met een pan heerlijke pasta, gedoneerd door de Frankfurters. We eten met z'n vijven met ťťn lepel uit de pan. Daarna de dienst van de info-/entreetent plannen. Marianne strikt iedereen voor het rooster. Theaterstraat, de Rampenplanners, Ria, Karlijn en Brenda zijn vandaag aangekomen. Met de laatste drie bij kletsen over de laatste dagen bij de entree terwijl er steeds meer lui arriveren.†

Ik los Ed af die al dagen in kantoor zit, tot Dan "Rinky Dink" om 2.00 uur met zijn groep en de fietsen aankomt. Na een dikke knuffel van Dan, leidt ik de hele groep, als "the lady with the lamp" rond over het donkere terrein. Zelf zie ik het terrein ook voor het eerst ingericht; de tenten staan, de keukens (oa. Speer, Soupkitchen, Volxkeuken Rotterdam) en de kroegjes van Jup, Franz, Nathalie en Culemborg zijn er. De kinderhoek ziet er geweldig uit en op de meest maffe plekken is decoratie aangebracht. De Rinky's zijn net zo enthousiast als ik, maar nu willen ze een joint en slapen. Dat lijkt mij ook een slim plan.

Vrijdag 12 juli

Om acht uur rinkelt m'n wekker: HET IS ZOVER! De crew ontbijt in de zon buiten de hal, vergadert en gaat dan rustig aan de slag. Iedereen helpt met het brengen van de spullen naar de infotent. Nu proberen om alles zo handig mogelijk in te richten. Aan ťťn kant de entree, de info (incl. EHBO, eetbonnen, ontvangst van mensen die optreden, toegangshek openen, klaagzangen, walkietalkies, wijzigingen en infobord) aan de andere. †

De stroom bezoekers komt op gang, met mooie weerziens met bekenden van overal vandaan. De mooiste is mijn vriendin Annette uit Berlijn, die net terug is van een half jaartje BraziliŽ. In de pauze loop ik over het terrein, het ziet er geweldig uit. Overal word ik aangeklampt met vragen en knuffels, zelfs de grootste ouwe zeur complimenteert me met dit festival en het is nog niet eens in volle gang.†

Terug in de infotent ontvang ik de smeris. Ze willen alleen even horen wat er gebeurt en wensen ons veel plezier. De bezitters van de vrachtwagens, die komen voor het festival, zijn veel vervelender. Zij komen constant klagen omdat hun wagens niet op het terrein mogen staan, zijn veel vervelender. Ik vind het maar raar dat ze voor onze argumenten als schade en gebrek aan ruimte geen begrip hebben en dat ze daardoor het hele festival meteen niks meer vinden. Toch ook moeilijk om veel mensen te moeten teleurstellen die andere ideeŽn over Tegen Wind hebben.†

Ondertussen begint het programma en de sfeer is supergoed, alleen krijgen wij er in de infotent jammer genoeg niet zoveel van mee. Hoewel we met vijf vrouwen zijn, hebben we het druk. We krijgen weliswaar hulp van anderen, maar veel beslissingen en hectische ongevallen komen op onze nek terecht. Als de EHBO'ers zoek zijn, spring ik in en omdat ik geen cursus heb gedaan doe ik het met eigen ervaringen en intuÔtie. Dat werkt gelukkig goed, maar spannend en heftig is het wel. Gelukkig zijn Remco, Jacine en Paula er even later om het te checken.†

Als ik even groot geld naar kantoor breng, scheurt er ineens een vrachtwagen met marktkramen richting festivalterrein met een snelheid die levensgevaarlijk is met al die feestende mensen. Edwin vliegt er achter aan en zorgt met wat anderen dat alles goed afloopt. De stress bij de organisatie is compleet, als even later ook nog de beheerders van de camping uitflippen omdat de laatste muziekband pas om 0.30 uur stopt. "Dit is een heidens gebeuren! Jullie mensen zijn gek, de nacht is om te slapen!" Ze hebben dit nog nooit meegemaakt. Eerst vonden ze ons zo geweldig creatief, maar nu zijn we duivelskinderen. Het lukt me niet om ze te kalmeren, de generatiekloof is te groot. Ze wachten op de politie, maar die is net een half uur geleden met iemand van ons over het terrein gelopen (ze vonden het gezellig en schoon), en die komen dus niet meer. De beheerders gaan weer weg, en wij zetten alle geluid een flink stuk zachter.†

Pfff, deze plek is de moeilijkste van alles. Na bijna twintig uur onafgebroken gewerkt te hebben zijn mijn hersenen geworden tot ťťn grote blob, daar ik ze elke minuut een keer heb moeten doorzoeken naar de juiste info over weer een rare vraag. Brenda en Jantien stoppen me in bed, die is verhuisd naar de ruimte achterin de infotent, want zelfs met oordopjes kan ik in m'n bus niet slapen door dat zo'n 30 djembee's rond het kampvuur worden bespeeld.

Zaterdag 13 juli

Jantien wekt me om acht uur, met moeite weet ik m'n ogen te openen. Ik heb geweldig geslapen en ontbijt achter de infotafel. Als om 10.00 uur de aflossing komt, fiets ik een rondje over het langzaam ontwakende festivalterrein en vind Annette. We spreken af om vanmiddag samen een marktkraampje in te richten met m'n t-shirts en haar kleren. Maar eerst ga ik verder slapen. Om 16.00 uur is Annette de wekkerservice met thee.†

Samen brengen we de t-shirts naar haar plekje naast de theatertent en de Infomarkt (met videotent die Iwan zo goed geregeld heeft). Ik geniet ervan om hierzo te zitten, bij kletsen met Annette, veel bekenden komen er even bij zitten en zelfs m'n twee zusjes zijn gekomen. Pauze als "Stella and Eye" gaan spelen in de bartent, zit ik met Dorien in m'n armen te genieten van Kirsten's zang, beide met heimwee naar de tijd dat we toerden met "Do or Die". †

Ik durf op m'n vrije dag niet langs de infotent te gaan ("Ik druk mijn snor!", zo noemt de crew het als een van ons een paar uur vrij is.), uit angst dat ik er weer ingetrokken wordt, maar er is hier onderweg ook genoeg te regelen. Ik voel me fit en heerlijk, dans met de hele bende bekenden bij "Head Mix Collectiv". Ik ervaar nu pas echt hoe geslaagd dit festival eigenlijk is; iedereen vermaakt zich, geen gedonder of rotzooi, geniaal.†

Zo, nu weer drie uurtjes werken in de infotent. Het is rustig. Bijkletsen met Stella over van alles wat we doen en van plan zijn. Ondertussen blijkt Johan's mountainbike te zijn gejat, shit shit shit! Dat dit nu net een van de festivalhelden moet overkomen, al dagen heeft hij rondgefietst en voor de hele crew van alles geregeld met hulp van zijn fiets. †

Chris Tofu komt werken en vertelt hoe bang hij was voor de Tegen Wind-crew en vooral voor mij. Hij en ik hebben dit festival samen bedacht, maar hij is alles behalve behulpzaam geweest bij de voorbereiding. Het is maf, maatjes zoals vroeger zullen we wel niet meer worden, maar we hebben er nu rustig over kunnen praten en even later springen we samen rond in de danstent. Eerst hebben we nog een rondje "geluid moet zachter" gedaan, slepen we Rinky Dink mee naar het kampvuur en zorgen er zo voor dat de djembee's stoppen en iedereen kan slapen bij rustiger geluiden.†

Het is alweer licht aan het worden als ik met twee vriendinnen super melig en gewapend met vuilniszakken het hele terrein afstroop, blikjes, papier, bierdoppen en peuken rapend. Het is ongelooflijk, volgens mijn schatting lopen er hier 1.200 mensen rond en toch vinden we maar 1Ĺ zak aan afval! Uren later val ik heerlijk knus in slaap.

Zondag 14 juli

Het is al vet middag als ik wakker word. Mijn werk begint pas laat in de middag. Als ik om 17.00 uur bij de infotent opduik blijkt dat mijn ouders en een goeie vriendin zijn langs geweest. (Ze hebben zich kostelijk vermaakt, hoor ik, mooi!) Er is een overleg geweest tussen ons en de ANWB-ers (beheerder van de camping en een stel jongere lui) waarin afgesproken is dat er na 24.00 uur, behalve Rinky Dink geen versterkte muziek meer is. De beheerder wilde eerst alles dicht hebben, incl. de bar, maar toen ze begrepen dat alle bezoekers echt niet braaf om 24.00 uur zouden gaan slapen, konden we ons programma voortzetten.

Om 21.00 uur sluiten we de infotent, maar er moet een ploegje bij het hek blijven. Het laatste concert op het grote podium is een superjam Engelse bands. Halverwege word ik het podium op getrokken, waar ik met ondersteuning van Ria, Ed en Bassie iedereen zou bedanken en het programma van vannacht vertel. Aangezien iedereen in de tent begon te joelen en applaudiseren en ik bovendien geen ervaren spreekster ben, wist ik niet meer uit te brengen dan "Hebben jullie je vermaakt?" waarna ik snel naar de infotent rende om Karlijn en Sandra af te lossen.†

Napraten bij de deur met wat mensen van de milieugroep "Groen Front" (goed initiatief, hier wil ik meer over weten), en bedenk hoe goed het plan was om vele verschillende mensen hier voor drie dagen samen te brengen en te laten feesten. Nu maar hopen dat ze elkaar ook daadwerkelijk ondersteunen in al hun verschillende creatieve actievormen. Tevreden begeef ik me naar de theatertent waar de "Itonia's" de laatste bezoekers vermaken onder het genot van de allerlaatste kratten bier.†

Deze laatste nacht is geweldig, iedereen is in een goeie bui. Wij, meiden van de crew, leren folkdansen. Ik voel me heerlijk, en ook een beetje verward nu het bijna over is. Ik drink een laatste thee bij de CHI-tent, terwijl Frans van de "Repperdepeppers" op een ambulance wacht. Hij heeft in een melige stoeipartij zijn sleutelbeen gebroken en licht nu te kermen van de pijn terwijl hij voor Radio Tonka vertelt dat hij echt geen "Sleutelbeenrap" kan doen. †

Het is alweer licht als ik m'n bed induik. Daar lig ik na te genieten van alles en denk na over het schrijven van dit dagboek. Hoe kan ik in vredesnaam al die dingen beschrijven die ik heb gezien, zoveel lol. En dan is er nog zoveel gebeurd dat ik niet heb gezien! Zoals theater, kids, workshops en video's. Bob van Radio Tonka gaat zijn tape van vier uur aan interviews aan me geven, ten behoeve van de brochure die ik ga schrijven over ervaringen en met tips voor de volgende groep die een festival wil organiseren. Alle kritiek, tips en complimenten zijn† hiervoor welkom, en stuur ons vooral foto's! (Want we hebben zelf absoluut geen tijd gehad om die te maken.)

Maandag 15 juli

Om 8.30 uur gaat de wekker weer. Ik sta op, laad een karretje vol met fruit, brood en vuilniszakken, en loop achter de "Jarbanzos Negros" aan die iedereen wekken met hun muziek. Net als de afgelopen dagen regent het ook nu complimenten, ik word er echt verlegen van. Iedereen staat op, pakt in en vertrekt of helpt met opruimen. Het opruimen gaat sneller dan we dachten en aan het einde van de middag liggen we met z'n allen in het gras bij te komen.†

Het avondeten voor 55 overblijvers (incl. vier bands) wordt geserveerd bij het kampvuur. Supergoed eten weer met na afloop urenlang live-muziek. Ik kijk het kampvuur rond en zie de groep waar ik het afgelopen half jaar mee gewerkt heb. We hebben het niet makkelijk gehad, maar het is ons gelukt! Voor mij zijn ze stuk-voor-stuk helden. Wat een geweldige sfeer, hier zullen veel mensen nog heel lang van na genieten. Nee, wij doen niet nog eens een festival, we hebben allemaal nog meer projecten die we willen doen in ons leven. Ik kan nu eindelijk aan alle acties meedoen die ik het laatste half jaar gemist heb, de t-shirts en schilderijen maken die nog in mijn hoofd zitten en reizen naar allerlei actiekampen in Engeland, en... en ...†

Zo zit ik een hele tijd te mijmeren, hangend tussen Annette en Marco. Het is tijd om te slapen, we kunnen uitslapen en daarna de laatste dingen opruimen, inpakken en wegwezen. Dat laatste is nog niet zo eenvoudig, zo blijkt, want m'n bus moet aangeduwd worden. Oeps!†

Ik ga nog even de hele "Tegen Wind posse" bedanken: Ed, John, Marianne, Bassie, Erik, Jantien, Iwan, Bonno, Sofie, Bert, Nacho, Ria, Buurman, Brenda, Karlijn, Johan, Sandra, Alice, en natuurlijk ook; Theaterstraat, Chapito, Edgar, Rampenplan, Fort van Sjakoo, Speer, Volkskeuke R'dam en Rinky Dink, en alle, onmisbare, grote en kleine hulpjes, benefietorganisatoren, subsidiegevers, en alle bezoekers! †

Als de "Tegen† Wind posse" terug is van vakantie, gaan we kijken hoe we een stel leuke feesten kunnen geven die samen fl. 3.000,-- opbrengen voor ons verlies (ondanks positieve en negatieve berichten, dit is de echte schade!) en kun je een brochure verwachten en verder weten we het echt nog niet.

Sylvia

Naar boven
Naar overzicht dit nummer
Naar Jaargang 1996