Naar archief

UIT: Ravage #215/216 van 9 augustus 1996 [thema: Auwtomobiliteit]

AutoVisie: Het betere pornoblad

Men hoeft niet per se een radicaal feministe te zijn om in te zien dat autorijden een uitlaatklep is voor seksuele frustraties. Met agressief rijgedrag en stickers als "Dames pas op, de mijne is 18 meter lang" en "Mijn auto leeft: hij zuipt, hij rookt en hij wipt" maakt de mannelijke automobilist zichzelf belachelijk en wordt duidelijk dat autorijden meer om haantjesgedrag gaat dan om 'vervoer-van-a-naar-b'.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat pornobladen in de bladenwinkel behalve op de hoogste plank ook op ooghoogte kunnen worden aangetroffen. Autobladen doen qua tekstmateriaal en inhoudelijk niveau namelijk nauwelijks onder voor Penthouse of Playboy.

De betere auto-porno kan men in het full-colour maandblad AutoVisie vinden ("het beste autoblad van Nederland" volgens de de makers). Het concept achter het tijdschrift is verbazingwekkend eenvoudig; met veel reclamewerk en minstens 10 langdradige en voor normale mensen onnavolgbare uiteenzettingen over het rijgedrag van auto's ("Als enige heeft de Volvo 850 R een viscokoppeling in het differentieel die bij wielspin een sperrende werking heeft") zijn bijna 100 pagina's per maand al snel gevuld.

Om de Nederlandse tijdschriftlezer (het blad is voor 100 % op mannen gericht) over te halen ƒ 6,95 over de balk te gooien voor een blad met een dergelijke inhoud lijkt nog een hele opgaaf. Gelukkig blijken de schrijvers van AutoVisie over groots redactioneel talent te beschikken. Men heeft de schrijfstijl van de artikelen perfect aangepast aan het niveau van de potentiële doelgroep, bestaande uit geile gefrustreerde automaniakken die hun auto als stoere vriend beschouwen in plaat van als milieuvernietigend rotkreng.

Om aan te geven welke literatuurstijl de Nederlandse autofanaat prefereert hier enige citaten uit de AutoVisie:

'De nieuwe Lamborghini is een supervurige Italiaan (...) met licht opgefrist uiterlijk (...) en een ongeëvenaarde trekkracht. Het karakter van de motor blijkt verassend soepel te zijn'. Over de Maserati Barchetta Stradale (dat is een auto, jazeker!) onder de kop 'Niets voor watjes' het volgende: 'Hij straalt een ongekende puurheid uit. Wie hem een paar uur onder handen heeft gehad, voelt links en rechts spierpijn opkomen'. Huh? Met dit soort taalgebruik ('...de sexy BMW 507...', '...de Esprit lijkt te grijnzen zoals Elvis Presley dat deed, met zo'n rare opgetrokken mondhoek...' [het gaat hier echt om de voorkant van een auto!] -, '...de auto staat aardig zijn mannetje...') worden de peperdure blokken staal op fantasievolle wijze van menselijke trekjes voorzien. Zo wordt een stom stuk dood blik voor de echte maniak een kameraad, een heuse stoeikater. (Opmerkelijk dat waar het gaat om 'de auto als kameraad' er bij al die stoere binken ineens geen enkel taboe meer bestaat rond de intieme vriendschap tussen 'mannen'...)

Over milieuvernietiging of verkeersslachtoffers rept AutoVisie uiteraard niet. Het blad ademt vooral een sfeer uit als: 'Laten we niet zeuren maar gewoon lekker kritiekloos genieten van ons speelgoed nu het nog kan'. Opmerkelijk is dan ook de volgende uitlating in de Autovisie van 25 mei. De schrijver van een column vroeg aan de president-directeur van de Japanse Honda-fabrieken, of de auto nog 100 jaar voor de boeg zou hebben. "Natuurlijk niet. Hoe kan een voertuig dat meer dan 1000 kilo eigen gewicht nodig heeft om één persoon te vervoeren, ooit het voertuig van de toekomst zijn," is daarop het verrassende antwoord. De eerste aanwijzing voor een Japanse productie-omschakeling van auto's naar fietsen? Wie weet...

AutoVisie: zien is geloven. Wie nu een abonnement neemt krijgt als welkomstgeschenk gratis een CD met de geluiden van brullende auto's: "Meer dan een half uur lang de muziek van diverse legendarische motoren van Ferrari, Mercedes, Porsche en machtige DTM-machine's". Da's nog eens wat anders dan die softe easy-tune-watjes-cd van de ANWB!

Bike Culture vs Car Culture

Fietsen zijn geen auto's en veel fietsers zijn geen automobilisten. Het eerste is een waarheid als een koe, het tweede blijkt vooral als je een autoblad vergelijkt met een fietsersblad. Een van de betere bladen die als tegenhanger van bladen a la Autovisie kunnen doorgaan is het Britse - engelstalige - Bike Culture.

In dit fraai vormgegeven kwartaalblad geen porno of langdradige onzinverhalen over de nieuwste modellen fietsen, maar gedegen informatie, interessante beschrijvingen en prachtig beelmateriaal. Opvallend aan het blad is het prettige aantal (namelijk niet een) advertenties dat erin staat. Het blad wordt voor 100 % bekostigd uit abo's en losse verkoop en voor die onafhankelijke opstelling moet de lezer betalen; de vastgestelde 'losse verkoopprijs' bedraagt maar liefst ƒ 14,50 - wat voor een tijdschrift van 65 pagina's behoorlijk prijzig genoemd kan worden. Aangezien Bike Culture in Nederland niet los te koop is slaat die verkoopprijs eigenlijk nergens op; wie een abonnement neemt kan het blad voor ƒ 12,50 (50 piek per jaar) in de bus krijgen. (Er wordt overigens ook nog een 'mini Bike Culture' - een goedkope want veel dunnere versie - uitgebracht maar ook die is in Nederland voor zover bekend niet los te koop).

De echte fietsfreak krijgt met Bike Culture echter wel waar voor zijn geld. Letterlijk alles wat met fietsen van doen heeft wordt er op journalistiek verantwoorde wijze beschreven; technische nieuwtjes, fietstochten en vakanties, fietssport, fietsboeken, fietsen in de schilderkunst, de geschiedenis van de fiets, actievoeren op de fiets, tips van lezers, routebeschrijvingen en nog veel meer. Kortom: de cultuur van het fietsen op zijn breedst.

Hoewel Bike Culture een Engels blad is wordt daarbij de hele wereld aangedaan. Fietsroutes in de VS, 'Railway cycling' (met een aangepaste fiets over spoorrails rijden) in Canada, de toegenomen fietsvriendelijkheid van Wenen en een 'fietsershotel' in de Amsterdamse achterbuurt de Pijp staan in één nummer, samen met de zeepkistenrace's in de woestijn van de Arabische Emiraten (gemiddelde snelheid heuvel af 88 km/uur).

Bike Culture doet met haar inhoud haar naam alle eer aan; wereldwijd is net als rond de auto ook rond het fenomeen 'de fiets' een eigen cultuur ontstaan die men in alle windstreken terug kan vinden. Als men de sfeer die in Bike Culture wordt geschetst volgt geldt eigenlijk steeds weer dat de fiets het meest fantastische vervoersmiddel is dat er bestaat, en dat fietsen nog veel leuker zou zijn als de fietser meer ruimte wordt gegund. Het blad draagt een aardige steen bij aan die gedachte. Het enige dat eraan ontbreekt is een gratis c.d. met fietsgeluiden, voor wie een abonnement neemt.

Basf

Naar boven
Naar overzicht dit nummer
Naar Jaargang 1996