UIT: Ravage #210 van 17 mei 1996

Het weekboek van ravage

"Tijdens de zoeking heeft de aanwezige persoon de telefoon opgenomen en zich daarbij bekend gemaakt met de naam Freek. Uit aangetroffen schriftelijke bescheiden zou kunnen worden afgeleid dat het hier mogelijk de volgende persoon betreft: Freek Kallenberg", aldus rechter-commissaris Vegter is zijn proces-verbaal. Wij kennen hem als voetballer, zanger-gitarist en redacteur van Ravage. Hij hield de dagen na de inval een dagboek bij.  

Vrijdagavond 3 mei 1996 

Als de Arnhemse rechercheurs zijn vertrokken nemen we snel de schade op. Wat ze aan papierrotzooi hebben meegenomen is niet duidelijk. Gedurende de huiszoeking kreeg ik de indruk dat ze vooral zochten naar zaken die betrekking hadden op ELF en Hotel Bosch. Later blijkt dat ze vooral adressen hebben meegenomen.  

Met advocaat Marq Wijngaarden wordt snel besproken wat we kunnen doen. We zijn allemaal wat van slag en ook helemaal niet voorbereid op dit soort situaties. We hebben nooit een plan gemaakt over wat te doen bij politie-invallen of acties van extreem-rechts. Nu blijkt dat zich te wreken. We slagen er niet eens in op tijd een persbericht de deur uit te krijgen, waardoor de nieuwsbulletins en ochtendkranten voornamelijk berichten over de 'gijzeling' van de rechercheurs door Amsterdamse krakers. 

Onze kant van het verhaal komt nauwelijks aan bod. Het zal me op dat moment ook worst wezen. Ik blijf altijd liever buiten de 'grote' media en heb ook geen zin ze te woord te staan of door hen mijn handelingen te laten bepalen. (Iets wat in de loop van de week zal veranderen.)  

Terwijl Alex er op de computer bij de buren een persbericht uitperst, sla ik in korte tijd drie biertjes achterover. Nu pas merk ik hoe gespannen ik ben. Om een uur of twaalf is het persbericht eindelijk klaar, voorlopig laten we het hier bij. Ik fiets naar huis en vertel Simone nog eens het hele verhaal. Daarna volgt een diepe slaap.  

Zaterdag 4 mei 

In de ochtendkranten wordt, zoals verwacht, vooral gerept over de 'gijzelingsactie'. Dat ik vier uur lang door die lui gegijzeld ben, lees ik nergens. Ik heb dan ook geen persvoorlichter.  

Ik probeer verder nog niet teveel aan het gebeurde te denken en ga op weg naar het voetbalveld. Mijn wekelijkse partijtje voetbal laat ik me door niemand afpakken, bovendien kunnen we nog kampioen worden als we deze wedstrijd en die van volgende week winnen. De gebeurtenissen van gisteren blijken een goede invloed te hebben. Ik speel ongekend fel en bestrijk alle hoeken van het veld. Van m'n medespelers mag de politie elke week invallen. Bedankt. (We winnen trouwens met 2-0). 

Daarna toch maar naar Ravage, waar een tv-ploeg van AT5 bezig is met opnamen. Ik meen in de verslaggever degene te herkennen die gisteren tijdens de eerste 'uitval' van de politie een microfoon onder de neus van een van die rechercheurs duwde om te vragen of "er tijdens de huiszoeking nog meer bewijzen waren gevonden voor banden tussen Ravage en het ELF?". Het liefst had ik hem op dat moment voor z'n bek willen slaan - terwijl ik toch een vredelievend mens ben.  

Door de commotie die op dat moment ontstond, is me dat toen niet gelukt. Nu ik die vent hier in onze redactieruimte aantref, komt in een keer alle woede weer boven. Ik vraag aan de anderen wat die lui hier moeten. Ze blijken ons verhaal te willen horen. Dat moet dan maar, maar niet van mij. AT5 wil echter dat ik het woord doe, omdat ik tenslotte bij de inval aanwezig was. Ik voel er niks voor en zeg hem dat ik van hem baal. De verslaggever zegt niet te weten waar ik het over heb en reageert gepikeerd. 

Later in de week, als er weer een AT5-ploeg binnen is, blijk ik me in de persoon te hebben vergist. Eigenlijk lijken ze helemaal niet op elkaar, zoals ik me wel in meer dingen die tijdens de huiszoeking gebeurden, vergist blijk te hebben. Dat geeft wel aan hoeveel, of beter, hoe weinig getuigenverklaringen waard zijn.  

Mijn weigering om AT5 te woord te staan, wordt me door de rest van de Ravage-medewerkers niet in dank afgenomen. Bovendien zouden ze nu wel eens een 'negatieve' reportage kunnen maken. Als dat zo is, waren ze dat waarschijnlijk toch al van plan. In de loop van de week zullen we nog vaker van mening verschillen over hoe de media te woord te staan en te gebruiken.  

Terwijl AT5 verder filmt ga ik er tussenuit om m'n spullen op te halen. Die avond moet ik met m'n band Mauser FK optreden in Drieluik in Zaanstad. Ik beloof snel terug te zijn voor het spoedberaad om 4 uur. Eigenlijk heb ik er geen tijd voor en wil ik er liever ook nog niet over nadenken, maar omdat ik zie dat bij de anderen de paniek toeneemt, beloof ik om vier uur terug te zijn.  

Met een kleine groep mensen - slechts weinig mensen komen spontaan hun diensten aanbieden - bedenken we wat we allemaal kunnen doen. Het overleg verloopt moeizaam, maar toch wordt besloten een extra editie te maken, een manifestatie te organiseren, een steunbetuiging rond te zenden aan journalisten, Tweede Kamerleden te benaderen en natuurlijk een nieuwe persverklaring te maken.  

Er blijken gelukkig mensen te zijn die met onderdelen aan de slag willen, waardoor niet alles door het toch altijd al te kleine groepje medewerkers moet worden gedaan.

Het einde van het overleg maak ik niet meer mee, omdat we toch echt naar Zaanstad moeten vertrekken. Ik besluit met eigen vervoer te gaan, zodat ik na het concert nog terug kan komen  om mee te helpen met het maken van een infobrief die we de volgende dag op de bevrijdingsmarkt willen uitdelen.  

Het concert is een beetje mat. We hebben al twee weken niet meer gerepeteerd en ik blijk grote delen van de teksten kwijt te zijn. Een paar maanden geleden zijn we naast onze drummer ook onze zanger kwijtgeraakt en zelf gaan zingen. Wel te gek om te doen, maar we moeten duidelijk wat vaker oefenen.  

Niet lang na het concert ga ik weer naar Ravage. Daar tref ik Alex en Guido achter twee in de haast geleende computers. Al snel blijkt dat ik eigenlijk niks kan doen en met deze actie vooral m'n eigen gemoed gerust stel. Zij hebben immers de hele dag van alles geregeld en ik heb niks gedaan. Ik ga om een uur of één maar weer naar huis. Morgen wacht een drukke dag.  

Zondag 5 mei 

Om half tien op om alle krantenartikelen over de inval te kopiren en uit te vergroten, zodat we die op een bord bij ons standje op de bevrijdingsmarkt kunnen prikken. Als ik een uur later bij Ravage naar binnen stap om de rest van de spullen op te halen, zitten Alex en Guido nog in precies dezelfde positie als gisteravond. Op mijn vraag of ze wel weg zijn geweest wordt slechts wat gemompeld. Volgens Simone, die me die ochtend even helpt, zijn we een echte mannenclub. Ik kan het niet ontkennen.

Op de Bevrijdingsmarkt trekken we voor ons doen veel aandacht van publiek en pers en halen we een ongekende omzet. Het idee om op grote schaal een kopie van de claimbrief uit te delen, valt gelukkig goed. Niet iedereen bij Ravage vond het vooraf zo'n goed idee. 

Na afloop van de markt houden we een korte redactievergadering om de inhoud van de extra editie vast te stellen. Wel wat vreemd daar we normaal nooit over de inhoud vergaderen. Omdat we maar met paar mensen zijn regelen we alles tussendoor, wat mij heel goed bevalt.  

's Avonds ga ik op de Dam naar de Osdorp Posse kijken. Ik heb ze nog nooit 'live' gezien en ze vallen me niet tegen. Hun afkeer van politiek correct denken ("We begrijpen niet waarom we in Amsterdam Grolsch moeten drinken, we hebben hier godverdomme toch Heineken) gecombineerd met een felle aanklacht van alles wat 'weldenkend Nederland' waardevol vind, is verademend.    

Maandag 6 mei 

Wederom vroeg opgestaan om m'n paspoort te laten zien aan m'n begeleider bij Maatwerk. De directeur van Maatwerk had mij en alle andere weigeraars laten weten dat we vanaf 1 mei in het 60% procent tarief zouden komen, omdat we nog niet hadden voldaan aan de legitimatieplicht. Als we nu snel alsnog ons paspoort zouden laten zien en de essentiële gegevens (paspoortnummer, naam en geboortedatum) lieten overschrijven konden we daar alsnog onderuit komen.  

Omdat iemand van het Autonoom Centrum, die ook banenpooler is, nog deze maand in een kort geding wil aanvechten dat het overschrijven van deze gegevens noodzakelijk is (zie elders in Ravage) heb ik besloten om voorlopig m'n gegevens niet te laten overschrijven. Natuurlijk is dat allemaal gerommel in de marge en heeft het nog maar weinig met de kritiek op de legitimatieplicht te maken. Maar het zijn van die klein dingetjes die je als individu tegen de bureaucratie kan doen. M'n begeleider bij Maatwerk zegt respect te hebben voor m'n handelswijze, maar deze maand zal ik in ieder geval 800 gulden minder loon ontvangen.  

Snel naar de redactie, want om tien uur zouden de computers worden teruggebracht. De politie blijkt al gebeld te hebben met de mededeling dat we ze bij wijkbureau Pieter Aertzstraat kunnen afhalen. Ze durven niet naar de Van Ostadestraat te komen. De enig aanwezige medewerker heeft daar helaas mee ingestemd.

Begeleid door onze advocaat Ties Prakken, talloze journalisten, foto en tv-camera's gaan we op weg naar het bureau. Ik merk dat ik al aan de aanwezigheid van de media begin te wennen. De rechercheurs zijn zichtbaar nerveus en ook de wijkagenten vinden al die media-aandacht maar niks. Wij hebben daar ook niet om gevraagd. Ze komen vanzelf, de gehele dag door. Ik besef dat ik er ook aan moet geloven en sta het RTL 4 journaal te woord, die een portret komen maken van Ravage. Ik kan er niet echt aan wennen om in zo'n camera te praten, maar breng het er nog aardig van af. 

In de loop van de dag krijg ik er ook steeds meer plezier in. Al die aandacht geeft wel een extra stimulans. Ze willen ons verhaal blijkbaar horen en in dit geval kan het geen kwaad het hen te vertellen. 

In de loop van de dag komt zo nu en dan een steunbetuiging binnen, maar erg veel zijn het er niet. Dat ook de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ) in het geweer komt is mooi, tijdens de Opstand-zaak hadden ze het immers goed laten afweten. Zien ze ons dan wel als een 'onafhankelijk' persorgaan? Of komen ze in het geweer omdat het de zoveelste schending van de persvrijheid door justitie is? 

We schoppen even alle pers de deur uit voor een kort onderhoud met de advocaat. Helaas blijkt zij nog weinig voor ons te kunnen doen. De huiszoeking was rechtmatig en bovendien komen de in beslag genomen spullen deze week terug. Er moet worden uitgezocht of we ook de in beslag genomen informatie terug kunnen eisen. Ook zegt ze de mogelijkheid niet uit te sluiten dat een van ons wordt gearresteerd op basis van artikel 140 (lidmaatschap criminele vereniging). Zelf geloof ik daar nog niet zo in. Misschien wat naïef, maar ik heb geen zin om paranoia te worden. 

Pas om een uur of vijf wordt het rustig in de redactieruimte en hebben we de tijd om ons over de extra editie te buigen die de volgende ochtend bij de drukker moet liggen. Ik hoef alleen mijn belevenissen van vrijdagmiddag op papier te zetten en besluit dat thuis te doen.  

Gelukkig wordt daar door iemand gekookt en kan ik even een uurtje met m'n huisgenoten om de tafel zitten. Ondertussen met een schuin oog alle journaals afzappend - iets waar ik normaal een hekel aan heb - om te kijken of ze iets over ons melden. Dat blijkt vrijwel overal zo te zijn. Wanneer ik om half acht op het RTL 4 journaal verschijn, vallen de ogen van Nina (bijna 3 jaar) open van verbazing. Haar blik schiet razendsnel van beeldbuis naar mij en vervolgens begint ze hard te lachen en kijkt me wantrouwig aan. Neem ik haar soms in de maling?  

Na het eten duik ik achter de computer om het dagboek te schrijven. Tijdens het schrijven kom ik erachter dat sommige dingen toch iets anders zijn gegaan dan ik aanvankelijk dacht. Het is wel een goede manier om alles nog eens rustig te verwerken en van me af te zetten. 

Tegen twaalven spoed ik me naar de redactie waar het nog een drukke boel is. Er wordt driftig getypt en gepraat. Ik zet me aan de eindredactie en verbaas me erover dat ik op dat tijdstip nog zoveel energie over heb. Om een uur of vier zijn de teksten af, maar moeten Alex en Guido nog gaan lay-outen. Mijn werk zit erop. Naar huis en naar bed.  

Dinsdag 7 mei 

Die ochtend slaap ik tot een uur of tien uit en neem de tijd voor de krant en het ontbijt. In de Volkskrant staat een beetje slap portret over Ravage, terwijl betreffende journalist toch ruim anderhalf uur met Guido heeft zitten praten.  

Als ik om half twaalf de redactieruimte binnenstap, blijken de lay-out vellen nog op tafel te liggen. Coördinatiefoutje met de drukker. Jammer want nu zal de extra editie pas tegen het eind van de middag af zijn, terwijl er om twee uur al veel mensen zouden komen rapen.  

Het antwoordapparaat staat alweer vol met journalisten die teruggebeld willen worden. Om één uur sta ik zowel een journalist van de Pijpkrant als Het Parool te woord. Tussendoor komt Maurice van Jansen & Janssen, een groep die wel gelijk na de inval haar diensten aanbood, de originelen van de extra editie halen, om deze op internet te zetten. Ook allerlei andere mensen lopen binnen en willen van alles weten. Op het moment dat ik overspannen dreig te worden, komen gelukkig Alex en later ook Guido binnen.  

Om half drie vernemen we dat Tweede-kamerlid Marijnissen van de SP naar aanleiding van de huiszoeking schriftelijk kamervragen heeft gesteld aan minister Sorgdrager. De steungroep blijkt haar werk goed te hebben gedaan. 

Om een uur of drie rollen de extra edities van de persen. Omdat ze nog nat zijn kunnen ze nog niet worden gevouwen. Dat wordt een uur of vijf zes terwijl ik om vijf uur moet repeteren. Afzeggen maar weer. Balen. Dit moet niet te lang zo door gaan.

Omdat bij boekwinkels in de stad al vragen om extra edities zijn binnengekomen, vouwen we zelf wat exemplaren die ik naar hen toebreng.  

Terug bij Ravage blijken er veel te weinig mensen en dreigen we de post van 9 uur niet te halen. In allerijl worden er nog mensen opgetrommeld en om 5 voor 9 lever ik de postzakken af bij het hoofdkantoor. Snel naar huis om nog wat te eten en vervolgens naar een vergadering met enkele redacteuren van Uitgeverij Ravijn. Op dat moment had ik er spijt van deze niet te hebben afgezegd, maar vanmorgen leek het me wel lekker het 's avonds ergens anders over te hebben.  

We brainstormen wat over een boekje over onafhankelijke muziek in Nederland en besluiten het manifest van de Unabomber, waarmee ik al de hele week op zak loop, nog voor de zomer in een Nederlandse vertaling uit te geven. Ik besef dat ik daarmee weer een hoop redactie- en regelwerk op m'n hals haal, terwijl ik op dat moment alleen maar verlang naar een week niks doen. Maar ja, er is ook nog zoveel moois uit te brengen, te schrijven en te doen.  

Om half een kom ik bij Simone aan, die ik uit haar bed haal om nog een glas wijn te drinken. Overmand door een lichte roes vallen we in slaap.    

Woensdag 8 mei 

De rust is even weer gekeerd, hoewel er nog een hoop moet worden gedaan. Gelukkig hebben Kees en Gertjan het op zich genomen om de manifestatie van donderdag voor te bereiden.  

Alex en ik gaan naar de advocaat om te kijken of we al iets kunnen ondernemen. Marq Wijngaarden en Michiel Pestman zijn ook bij het gesprek aanwezig, maar na anderhalf uur blijken we nog geen stap verder. We moeten gewoon het proces-verbaal afwachten en ook weten of we morgen alle in beslag genomen spullen terug zullen krijgen.  

Om half zeven ga ik voetballen in het Vondelpark en daarna praat ik wat na met m'n huisgenoten die ik eigenlijk nog nauwelijks gesproken heb.   

Donderdag 9 mei 

Helaas kan ik deze dag niet naar Utrecht om deel te nemen aan de manifestatie 'Vrij baan voor de Baanvrijheid'. Jammer want ik had er graag heen gewild. Ik geef een huisgenoot die er wel heen gaat nog wat exemplaren van de extra editie mee om daar te verkopen.  

Om half elf belt Alex me op met de mededeling dat we de in beslag genomen spullen op kunnen halen bij het wijkbureau. We trommelen snel wat mensen op en ook de pers is weer present. De twee Bastion-teamleden zijn dit keer wat zelfverzekerder. Rik en ik nemen de spullen in ontvangst en nu wordt duidelijk dat ze vrijwel alleen naar adressen hebben gezocht. Zelfs lege enveloppen met alleen een adres hebben ze meegenomen. Een van de rechercheurs betrap ik erop dat hij nauwlettend in de gaten houdt hoe we bij elk item dat zij uit de zak toveren reageren. Ik herinner me nu dat hij me vrijdag ook al nauwlettend in de gaten hield. Vast geleerd bij de observatietraining. 

Als we beladen met spullen het bureau uitlopen blijken de tv-camera's nog niet klaar te staan. Dan moet over. Later op tv is wel heel duidelijk te zien dat het geënsceneerd was. Eenmaal ten burelen halen we onder het oog van de camera's de spullen uit de zakken en blijkt dat we naast de typemachine ook heel veel andere zaken niet terug hebben. Volgens de politie zat dat materiaal in de vrijdag 'ontvreemde' zakken. Dat is dan hun probleem, wij hebben op dit moment gewoon nog niet alle spullen terug.  

Inmiddels hebben we ook het proces-verbaal binnen. Daarin kan ik nog eens nalezen hoe volgens rechter-commissaris Vegter de huiszoeking verliep. Mijn achternaam en adres blijken hem inmiddels bekend. Daar had ik me toch al geen illusies over gemaakt.  

Om twee uur weer naar de advocaat en dit keer worden er wel spijkers met koppen geslagen. We besluiten een klacht in te dienen bij de Arnhemse rechtbank. Wel gaat dit geintje ons al gauw tienduizend gulden kosten - een advocaat kost al gauw 200 gulden per uur en de materie is lastig. We vertrouwen er op dat we dat geld via een grote inzamelingsactie of benefieten wel bij elkaar kunnen sprokkelen. Helaas leeft bij velen de gedachte dat we sinds de subsidie van het Bedrijfsfonds voor de pers zwemmen in het geld. Het geld van het Bedrijfsfonds mogen we echter alleen gebruiken voor een abonneewervingscampagne en nergens anders voor. We zijn hier dus allesbehalve rijk, tenzij deze inval leidt tot een ongekende toename van het aantal abonnees. Vooralsnog lijkt het daar niet op. 

Na het bezoek aan de advocaat ga ik voor het sluiten van de markt snel langs de Albert Cuyp om boodschappen te doen. Ik moet tenslotte ook nog een beetje aan m'n woongroepverplichtingen voldoen. In razend tempo kook ik een uitgebreide Indiase maaltijd. Als we die ophebben, moet ik direct naar beneden, waar in de ruimte Z.O.Z. om acht uur de manifestatie plaats zal vinden.  

Ik word geacht samen met René Zwaap van de Groene Amsterdammer en Addie Schulte van Het Parool deel te nemen aan een debatje over de grenzen tussen journalistiek en actievoeren, maar heb nog geen idee wat ik daar voor zinnigs over kan zeggen. Tijd om erover na te denken heb ik niet gehad en vertrouw op een spontane ingeving.  

De opkomst is vrij groot. Wederom veel pers, waaronder ook Joost de Haas en John van de Heuvel van De Telegraaf. Van de laatste had afgelopen maandag onder de kop 'Krakers achter BASF-aanslag' nog een hetzerig artikel op de voorpagina gestaan. Iemand vraagt me of we die lui er niet uit moeten gooien. Ik weet het niet zo goed, waarschijnlijk schiet je er niet veel mee op. Achteraf hoorde ik dat ze ook een fotograaf bij zich hadden die zo'n beetje alle aanwezigen op de gevoelige plaat heeft vastgelegd. Ze wilden zeker hun archief actualiseren. (Wellicht verschijnt er binnenkort een artikel "De tentakels van Ravage").  

Ik slaag er nauwelijks in om iets van de sprekers te volgen. Voortdurend komt er pers op me af en ondertussen geef ik ook nog even een interviewtje voor AT5. Het gaat al wennen. Tijdens het forumdebat leg ik kort uit dat we wel een actieblad zijn, maar dat dit niet hetzelfde is als actievoeren. We zijn een podium, c.q. spreekbuis voor actiegroepen en schrijven voor en over hen. In ieder geval zijn we onafhankelijk en geen verlengstuk van welke actiegroep dan ook. Verder heb ik hier niet zoveel te zeggen. De andere twee forumleden eigenlijk ook niet.  

René Zwaap benadrukt dat de inval alle fatsoensnormen tart en Addie Schulte memoreert fijntjes dat alle grote revolutionairen als journalist zijn begonnen. Mij wordt de vraag gesteld of je persverklaringen van extreem-rechts waarin zij een bomaanslag op een asielzoekerscentrum claimen ook niet doorgeeft aan de politie. Ik vind dat je extreem-rechts niet via de overheid moet bestrijden en dus geef je ook zo'n persverklaring niet af. Daar weten andere groepen wel meer raad mee. De manifestatie vond ik wel geslaagd. Er kwamen veel mensen op af en dat geeft een goed gevoel. Helaas bleken er maar weinig mensen over die ook concreet iets voor ons wilden gaan doen.  

Om een uur of één is iedereen verdwenen en ruim ik met Gertjan nog even de zooi op. Daarna kruip ik volledig opgebrand bij Simone in bed.  

Vrijdag 6 mei 

Een vroege vrijpartij geeft me de volgende morgen weer nieuwe energie. Na een ontbijt op bed ga ik weer richting Ravage. Daar bespreken we kort de inhoud van het volgende nummer. Op de dag dat die uitkomt is het honderd jaar geleden dat de eerste auto in Nederland verscheen. Gisteravond kreeg ik van iemand een vertaling van een essay van Robert Kurz over het automobilisme. Het is echter 4 pagina's Ravage lang. Te lang voor een editie van 16 pagina's. Helaas, want het leek me wel een mooie aanleiding. Misschien moeten we voor de zomer dan toch nog een autospecial maken?  

Om een uur of drie vertrek ik naar Utrecht. Daar lever ik eerst Ravage-folders af bij Jongeren Milieu Actief en vervolgens praat ik met Karl, Bert en Siebe over het programma-onderdeel 'De kunst van het afhaken' op Appelscha. We willen voorkomen dat daar weer een discussie ontstaat tussen vier heren achter een tafel en proberen iets te verzinnen waardoor we dat kunnen vermijden. Het doet me goed even ergens anders over te praten, maar ik merk ook dat de afgelopen week heel veel energie heeft gekost. Ik zeg nog toe om op Appelscha een praatje over Ravage en de inval te houden en om een uur of zeven keer ik huiswaarts. 's Avonds lekker naar de kroeg.  

De volgende dag worden we kampioen en krijg ik m'n eerste gele kaart.

Freek Kallenberg