UIT: Ravage #210 van 17 mei 1996

De smeris de deur uit 

Gesmolten bananen, blauwe plekken, autonome republieken...de strooptocht door het land van muze en muziek duurde enkele weken en was vruchtbaar. Een enkele keer over een smeris heenstappen die zich in de voordeur heeft vergist, ach, er zijn ergere dingen in de wereld. Uit de speakers klinken bijtende sarcasmen.

Bijvoorbeeld van Tribe 8, dat met Snarkism (Alternative Tentacles, De Konkurrent) hun derde en beste CD aflevert. Een nieuwe drummer, een man, Slade genaamd: dus ze haten niet alle kerels, bimbo's! Al wat rechts is, homo-hatend en wat god nog meer geboden heeft, moet het wederom ontgelden bij deze muzikale erfgenotes van Valerie Solanas' 'Society for Cutting-up Men' (SCUM). Kostelijk vermaak, deze uitstekende pretpunk.  

Lachen is bijvoorbeeld het nummer 'Wrong Bathroom'. Over een punkrockband (Tribe 8 zelf?) op doortocht door de States. Tijd voor een tussenstop (langs de 'Amerikkkan highway'). Je zult dan als vrouw maar te horen krijgen van een of ander trutje op de dames-wc: "Sorry mijnheer, de heren-wc is een deur verder". Lachen is ook 'O.J. Song': "Dus hij sloeg zijn vrouw? Dat is de American way/ Dat wil niet zeggen dat hij haar vermoordde/ Het wil alleen zeggen dat hij geen homo is".  

Dan: Karp. Heel andere koek. Suplex (KLP, De Konkurrent) heet de CD, whatever that means. Moddervette gitaarrock in ieder geval, met twee benen in de traditie van Melvins en Steel Pole Bath Tub. Geweldige (en formidabel geblèrde) teksten. Juweeltjes van one-liners als (ik zal je de vertaling besparen): "The speech that cattle likes to hear has less to do with pride than fear", en: "Don't lose that smile while you're vomiting". Karp komt uit Olympia, thuisbasis van Unwound (zie een der volgende Ravages) en Bikini Kill (zie enkele Ravages geleden): ik zou hun muziekstijl dan ook 'olympische noise' willen noemen.  

Terwijl het atoomafval door de huiskamer dendert, word ik weggesleept door Melt-Banana, uit Japan. MTV zullen ze nooit halen, maar het Amsterdamse Dump-tv in ieder geval wel. Daarop moest ik onlangs met mijn vegetariërsogen aanzien hoe drummer Sudoh zijn tanden in een broodje hamburger zette. Bij navraag, 4 mei jl. te OCC-Init Amsterdam, blijkt Sudoh inderdaad gek te zijn op hamburgers. Het enige politiek correcte minpunt (mag ik ook eens?) aan deze fantastische band, die hypernerveuze punk maakt met grindcore-invloeden, Trumans Water indachtig. Ook God is my co-pilot wordt in één adem genoemd; hm, dat is toch echt anders. Met hen namen ze wel een splitsingle op.  

De nieuwe, tweede CD van Melt Banana heet Scratch or stitch (Skin Graft, De Konkurrent). Jammer dat de gitaar nogal vlak klinkt; live is dat gegier werkelijk een verademing. De CD die eraan vooraf ging, Speak Squeak Creak (1994, Nux Organization), komt een stuk beter uit de verf. Bij deze zitten ook de teksten die zangeres Yasuko O. hoog en snel in je oren priemt. Je reinste surrealisme als je ze naleest, nonsens van de bovenste plank: "Egg clang slug throng drug snug pig rig humbug..." waar af en toe een prachtzin uit opstijgt als: "Break into the wall to save your pride".  

Yasuko zingt ook een nummertje mee op Yona-Kit, een project van Zeni Geva-frontman Kayuzuki K. Null. De gelijknamige CD is minder imponerend dan wat Zeni Geva te berde brengt; meer ingehouden gitaarmuziek, zou ik zeggen. Iets teveel onschadelijke experimentjes. Wel wordt wat ik al wist, bevestigd: Null blijkt meer dan alleen grunt-achtige vocalen te berde te kunnen brengen. Mocht je trouwens geïnteresseerd zijn in Japanse hardcore in het bijzonder, check dan het (gratis!) blad Japankore issue 6, augustus '95 scoorde ik bij Independent Outlet, in de Spuistraat in Amsterdam.  

Melt Banana blijkt nóg een CD te hebben, met live-opnames, 'Cactuses come in flocks' genaamd (waarschijnlijk ook uitgebracht bij 'Nux Organization'); en K.K. Null blijkt een noise-ambientachtige dubbel-CD op z'n naam staan, getiteld: 'Ultimate material' (4th dimension).      

Ik hoor niet bij de aanbidders van Steve Albini die iedere scheet van deze grootmeester op de kerosine-gitaar in bezit moeten hebben; maar de dubbel-single waarop hij met Shellac het nummer Jailbreak' van AC/DC de soep in draait, kan ik iedereen aanraden. Koop je nooit singles, maak dan nu een uitzondering (binnenkort verkrijgbaar bij o.a. Distortion Records, Westerstraat 72, Amsterdam). Big'N, met het nummer TNT; Brise-Glace: 'Angus Dei aus Licht', en last but not least de toergenoten van Melt-Banana U.S.Maple, met 'Sin City'. (Skin Graft/Gasoline Boost Records) 

Tenslotte: Twaalf jaar autonoom centrum 2B uit Eindhoven is samengebracht op drie cassettes. Ja, 79 bands als ik goed geteld heb; 270 minuten lang kun je horen welke bekende en onbekende bands er allemaal bij deze toffe buren van de Effenaar speelden. Van The Ex tot Chumbawamba, van Ne Zhdali tot De Sufgerukte Wallies, van Alboth! tot Hiatus (uit 1986!), van...zo kan ik nog wel even doorgaan.  

Speciale vermelding verdient Hardheaded Soul, de band die de cassettes verkocht tijdens de tournee, een maand geleden, van het tijdschrift Mba-Kajere. Hardheaded Soul gaf toen enkele overdonderende concerten, en figureert op een van deze cassettes met het nummer 'Cease Peace'. Verrassingen voor mij zijn de Nederlandse bands ALP met een prachtig instrumentaal nummer, en Plan Kruutntoone uit Groningen. Enig minpunt is dat Dorpsoudste de Jong en William Burroughs slechts zo kort aan bod komen.  

Zo, de smeris de deur uit gezet, het atoomafval tijdelijk geblokkeerd, de autonomie hersteld: nu nog de Unabomber ontzetten uit de gevangenis en de wereld kan weer bestaan.   

Marc Hurkmans