UIT: Ravage #210 van 17 mei 1996  

Bericht van een abonnee  

"Amsterdammers, wij zijn vrij", meldt een vlugschrift dat de dichter Van Randwijk in mei '45 verspreidde. Vorig jaar is de flyer herdrukt en opnieuw uitgestrooid ter ere van 50 jaar bevrijding onder het motto:  'Vrijheid geef je door'. Voor de komende jaren luidt de al wanhopiger klinkende opdracht: 'Vrijheid vraagt om onderhoud'. Vrijheid is een relatief begrip dat zodra we niet opletten aan ruimte inboet tot iedereen die haar of zijn mond open doet weer vogelvrij is.  

Dit standpunt indachtig houd ik mijn jaarlijkse lezing voor het Amsterdamse 4-5 Mei comité. Backstage tref ik een pamflet van Ravage over schending van de Nederlandse persvrijheid. De collega-artiesten meld ik: "Dit is ernstig, laten we ons licht opsteken bij hun stand op de informatiemarkt". Ze kijken me nietszeggend aan. Terwijl ik opsta, verklaar ik terloops: "Ik ben abonnee van dat blad: de recherche onderzoekt het adressenbestand. Kom op: vrijheid vraagt om onderhoud".  

Men besluit uit solidariteit spontaan tot een sitdown- en zwijgactie ondersteund door consumptiebonnen. Ik betuig medeleven bij mijn kennissen van de vrije pers en blijf nog wat rondhangen tot het tijd is voor mijn optreden. De geplande bevrijdende poëzie over illegalen en islamfobie breng ik niet naar beste kunnen. Ik vraag mij, al voordragend, in gedachten af: kan ik nog wel schrijven en zeggen wat ik denk... Maar Van Randwijk indachtig voel ik mij gesteund. Als ik zwijg wordt het duister, dooft mijn licht voorgoed en dat van veel minder mondigen met mij. De vrijheid moet, juist als het moeilijk is, worden onderhouden.  

Mijn andere lijfblad De Groene Amsterdammer en de Nederlandse Vereniging van Journalisten onderschrijven dit gedachtegoed. Het is absurd dat ik geacht wordt een standpunt uit te spreken over bomaanslagen omdat ik interesse heb in de eigenbeheer uitgaven van de vrije pers als tegengif tegen de eenheidsworst van de media. Vrijheid van nieuwsgaring is het onderwerp en niet BASF. Nu wordt mijn eventuele BVD-dossier afgestoft. Het lijkt wel de Koude Oorlog toen de abonnees van de Waarheid werden achtervolgd.  

Er zijn duizenden onzinnige dossiers van mensen die ergens raakvlak hebben met een interesse-gebied van de recherche. Nu gaan de abonnees van Ravage door de ambtelijke molen van het recherche-apparaat. Op de voorlichtingsavond van dit blad verwacht ik dan ook bijval van honderden boze abonnees. Maar opnieuw doet niemand zijn of haar mond open waardoor ik me genoodzaakt voel namens alle giraal betalende personen advocaat Ties Prakken te vragen wat er gebeurt met onze gegevens.  

Er blijkt weinig garantie dat onze namen niet worden opgeslagen voor gebruik in een andere situatie. Dit is wat mij persoonlijk aangaat: geregistreerde abonnees kunnen door de computertechniek zeer snel met naam en toenaam worden uitgewisseld aan informatiediensten elders. Zo is het niet ondenkbaar dat ik zelf bijvoorbeeld bij een toekomstige lezing in een minder vrij land te boek zal staan als sympathisant van linkse acties waardoor mij misschien een visum wordt geweigerd.  

Dit visioen en alle varianten hierop kunnen eventueel werkelijkheid worden dankzij een dienstklopper die bestanden kopieert van een actieblad. Dat zulke eenvoudige sympathieën tot de grootste ellende kunnen leiden, bewijst de criminalisering van het journalisten collectief Opstand.  

Een dergelijke inval, inbeslagname en vrijheidsberoving maakt voorvechters voor het vrije woord angstig en dat is m.i. precies de bedoeling van deze repressie. Wie zich hierbij neerlegt, stemt echter in met de Orwelliaanse toekomst van Big Brother. Dan zullen minder heftige uitspraken de mond gesnoerd worden. De geschiedenis wijst uit dat niets ons de vrijheid garandeert. Daarom, lezer geef de moed niet op en help Ravage.

Diana Ozon