UIT: Ravage #209 van 3 mei 1996  

Met de Sex Pistols op de gezellige tour 

De grootste hype van de afgelopen maanden in de muziekscene is de zogeheten 'Easy Tune'-rage. Trek de lulligste polyester-trui aan die je kunt vinden, een bijpassende Terlenka-broek met messcherpe vouw voor de heren, of een mieterse overgooier met nopjes-motief voor de dames. Koop een krat Ranja en wat borrelnootjes, en je hebt zo een groovy 'easy tune'-fuif.  

Voor de bijpassende sfeermuziek dient de platenkast van je meest saaie oom te worden geplunderd. Type assistent-boekhouder van de E.O.-Praisedagen, bijvoorbeeld. Bert Keampfert, Klaus Wunderlich, Burt Bekkerek, Sergio Mendes, als het maar niet te heftig of opdringerig is. Alleen James Last geldt nog steeds als 'heel erg fout' in 'easy tune' kringen.  

De 'easy tune' rage heeft ook haar eigen pop-helden. Bijvoorbeeld The Mike Flowers Pops, een 13-koppig orkest rond de gelijknamige bandleider, dé sensatie van de Londense 'easy tune' scene. Hun cha-cha-cha-versie van de Oasis-hit Wonderwall haalde zelfs de hit- lijsten. Mike Flowers cultiveert deze 'nieuwe lulligheid' met de meest foute pruik denkbaar, en een honingzoete tandpasta-glimlach die acuut uitslag bezorgd.  

Uitgerekend deze Mike Flowers Pops hebben nu de ultieme parodie gemaakt op die andere hype van de afgelopen maanden: de aanstaande tournee van de uit puur geldgewin heropgerichte Sex Pistols. John Lydon, euhhh, 'Johnny Rotten' stampte in korte tijd een belachelijk mediacircus van de grond, en jawel hoor... de halve pop-journalistieke meute trapt er weer in, MTV voorop.  

Nu is er dan: Never mind the bollocks, here's the easy-tune Sex Pistols. "The hifi-stereo album you've all been waiting for". Geheel in 'easy tune'-stijl is het album een pastiche op de platenhoezen uit de jaren vijftig, waarin nog driftig werd geadverteerd met kreten als: "a delirium in hifi-stereo" met "non-stop dance-a-gogo" en meer van dat soort nietszeggende kreten. We zien een paar blozend-gezonde tieners en twens, in kekke pakjes rond het stereo-meubel bijeen. Vloekende pastelkleuren, gifgroene 'cocktails', wat te knabbelen, en enthousiaste gezichten die een oer-gezellige boel suggereren.  

Het moet gezegd, wat de Mike Flowers Pops van het repertoire van de Sex Pistols maken klinkt in een woord: FANTASTISCH. Zo is Anarchy in the U.K. nu in een gezellig mee te fluiten cha-cha-deuntje veranderd, en is God save the Queen getransformeerd tot een 'big-band' melodietje waar alleen zingende kraandrijver Lee Towers nog aan ontbreekt. Als de Sex Pistols zichzelf nog niet voldoende belachelijk hadden gemaakt, dan doet Mike Flowers dat nu wel voor hen. Dit is je ware Anarchie.

Natuurlijk, de Sex Pistols parodieerden zichzelf al op het album The great rock 'n roll swindle met het onsterfelijke Sex Pistols on 45-nummer, waarop al hun 'hits' in vet dixo-jasje voorbijkwamen. Om nog maar te zwijgen van Sid Vicious' versie van Frank Sinatra's My way. Wat dit album van de Mike Flowers Pops pas echt bijzonder maakt, is dat zij erin slagen deze historische 'oer-punk-plaat' volkomen onschadelijk te maken. Dit kan zo op Arbeidsvitaminen, en de dames achter de lopende band in de koekjesfabriek (of een vleesverwerkingsbedrijf) fluiten het met zijn allen mee. Pretty vacant klinkt als een zomerhit van Cliff Richards, en hun E.M.I. als een gezongen sollicitatie-brief aan deze platengigant. "Hallo lieve directeuren en managers, wij zijn de Mike Flowers Pops uit Londen, en wij willen uw bedrijf dolgraag nog rijker maken met onze mieterse melodieën. Zo klinkt onze groovy-sound, boek ons alstublieft." 

Voorlopig zit de Mike Flowers Pops nog op een klein label: Bungalow Records. Als hun 'easy tune'-hitje met "Wonderwall" van Oasis met dit album een opvolger krijgt, zou daar weleens gauw verandering in kunnen komen.  

Lesbian listening 

De meligheid van 'easy tunes' houdt hier niet op. Zelfs het respectabele indie-label/ distributeur De Konkurrent is met het 'Easy-virus' besmet. Een van de juweeltjes uit hun collectie heet Vampyros Lesbos - Sexadelic Dance Party. Het woord 'Sexadelic' geeft aan dat wij hier te maken hebben met een tot op heden nagenoeg onbekend genre, en wel: psychedelische erotica. Het betreft hier namelijk filmmuziek voor 'Lesbische vampierenfilms' uit de jaren zestig. Het genre(?!) werd uitgevonden door de Spaanse regisseur Jesus Franco, die onder tal van dit soort pseudoniemen volkomen foute soft-porno maakte. 

Bleke, gedrogeerde hippie-meiden, die als Vamps mannen met een halskus inwijden in 'de eeuwige nacht'. Je moet er maar opkomen.

Hoe dan ook, deze soundtrack geeft totaal nieuwe inhoud aan het begrip 'cult'. Voortgestuwd door een vet Hammond-orgel, met sitar (?!?!) en compleet wezenloos fluitspel van het geflipte achterneefje van Koos Koets, weerklinkt hier de 'missing link' tussen ultieme hasj-muziek en het easy-listening genre. Een spookachtige harp zorgt ervoor dat wij ons bij tijd en wijle in de graftombe wanen, alvorens de dames ontwaken. ,,Heee groovy chick, haal je tanden even uit mijn nek, weet je wel...?!'' Wat moeten de meiden die in deze onzin-films meespeelden zich rot gelachen hebben. Zo ook natuurlijk de componisten van al dit fraais, de Berlijners Manfred Huebler en Siegfried Schwab.  

Onderschat onze Oosterburen niet als het gaat om het maken van rücksichtlos anarchistische films, die spotten met elke conventie. In de jaren zestig mochten het dan 'Lesbische Vampieren' films zijn, ook in de jaren negentig kunnen ze er wat van. Denk alleen maar aan de meesterlijke parodie op de griezel-klassieker 'The Texas Chainsaw-massacre'. Vlak na de val van de muur maakte regisseur Jorg Buttgereit Das Deutsche Kettensagen-massaker. Een film, waarin nietsvermoedende Oost-Duitsers in hun pruttelende Trabantjes op weg naar het 'Vrije Westen' werden opgewacht door slagers in Wehrmacht-helmen. Om in het niemandsland tussen Oost- en West te worden verwerkt tot 'Ossi-wurst'. Wie zei daar dat Duitsers geen gevoel voor humor hebben?  

Deze soundtrack is alleen al dik in orde vanwege het hoge gehalte lak aan 'politieke correctheid'. Als er nu lezers zijn die mijn bloed wel kunnen drinken, na dit plaatje vind ik alles best. Als het maar 'lesbische vampieren' zijn. Gnagna ;-{ 

D.J. Simonski