UIT: Ravage #208 van 19 april 1996  

Wat krijgen we nou? 

Ravage plaatst artikelen en illustraties die positieve en negatieve reacties kunnen uitlokken. De rubriek Wat krijgen we nou? biedt ruimte aan ingezonden brieven.

Negatieve spiraal

Ik wil me aansluiten bij de reactie van Mark Verver in Ravage #207 naar aanleiding van de bespreking van Dagboek van een RARA-terrorist door Rabensteiner. Aan deze bespreking heb ik me ook geërgerd. Maar meer nog aan de labbekakkerige opmerking van de redactie van Ravage onder de reactie van Verver. Een recensent kan wel op persoonlijke titel wat schrijven maar als redactie zijn jullie wel verantwoordelijk voor plaatsing.  

Als een persoon het belang van zo'n boek niet goed door heeft, plaats het dan niet en laat iemand anders dat schrijven. Zo ontstaat er alleen maar een naar binnen gerichte negatieve spiraal waarin de kleine club nog overgebleven sociaal bewogen mensen elkaar wat zit af te zeiken. Doe toch niet zo dom! In Nederland is momenteel heel wat aan de hand, dat wil zeggen: er is nu een situatie in het land ontstaan waarin heel wat openbaar kan worden en waarmee instituties hun gezag dat ze bij de bevolking hebben, kunnen verliezen. Doe daar wat mee en gebruik daar het boek van Hans Krikke voor!  

En zit ook niet zo arrogant te zeuren over samenzweringstheorieën (pag. 6 van dezelfde Ravage). Wees blij dat de Groene eindelijk weer eens zo schrijft. Ondersteun dat door eigen berichtgeving. Maak nieuws, doe wat! Alsof Nederland een eiland is, alsof er een gat in de ozonlaag zit waardoor complotten in dit land spontaan verdwijnen! Sjonge, jonge. Holistische journalistiek... haal de esoterische soep eens uit jullie eigen ogen.

M. van Steenland, Dordrecht

Nawoord (1) 

Goed lezen

In Ravage #207 maakt Mark Verver uit Utrecht zich kwaad over mijn bespreking van Hans Krikke's boek Dagboek van een RARA-terrorist. Dit is Mark zijn goed recht. Mark moet echter wel lezen wat er staat. Nergens heb ik beweerd dat wat Krikke over zijn privéleven schrijft 'pervers' is. Ik heb het woord 'pervers' slechts gebruikt in de context van het 'kringgesprek over RARA' in het kleuterklasje van zijn zoontje. Een mening, die ik nog steeds ben toegedaan.

Wie het stuk goed leest kan niet anders dan de conclusie trekken dat ik zeer zeker respect heb voor de integriteit van Krikke. Over een ding heeft Verver gelijk: ik heb het stuk bewust met een pseudoniem ondertekend, omdat ik voor mijn inkomen afhankelijk ben van loondienst. Niet voor niets deel ik de conclusie van Krikke, en dus de conclusie van mijn recensie: "iedereen die er progressieve standpunten op nahoudt is verdacht geworden."

K. Rabensteiner

Nawoord (2) 

Doe zelf niet zo dom

Als we de reactie van M. van Steeland op juiste waarde mogen inschatten, dan wil hij dat Ravage een blad wordt dat van bovenaf wordt geïndoctrineerd door een centraal comité. Een blad waarin geen afwijkende meningen thuishoren, 'eenheid in de strijd!' maken we er op uit.

In dat geval is Van Steeland bij ons aan het verkeerde adres. Actieblad Ravage kent een open karakter waarin afwijkende meningen, mits genuanceerd, welkom zijn. Als iemand een links boek afkraakt, wat overigens in het geval van Krikke's dagboek absoluut niet het geval was, zal het wel een slecht boek zijn. Indien iemand daar anders over denkt, bijvoorbeeld redactiemedewerkers, dan is er altijd de mogelijkheid om schriftelijk te reageren. Censuur is aan ons niet toebedeeld.

Dat wil weer niet zeggen dat we alles zomaar publiceren wat we krijgen aangeboden, maar dat heeft meer met de leesbaarheid, nieuwswaarde en samenstelling van de krant te maken dan met de inhoud van de stukken. Wat dat aangaat proberen we als redactie het huidige karakter van het blad, een veelzijdig en bewegend blad, zoveel mogelijk zien te handhaven. Artikelen weigeren, omdat het de linkse strijd zou schaden, is uit den boze. Zelfkritiek is een schone zaak.

De redactie

Revolutionair anarchisme

Ik wil jullie aandacht vragen voor Lorenzo Kom'boa Ervin omdat hij volgens mij de anarchistische linkse beweging weer op het goede spoor kan zetten. Ervin is een Afro-Amerikaanse anarchist en schrijver van Anarchism and the Black Revolution. Het boekje is al in 1994 uitgebracht maar ik hoorde er pas enkele weken geleden iets over bij een lezing die Ervin in Amsterdam gaf.

Ik heb het inmiddels gelezen en het is echt een verademing. 

Ervin geeft aan anarchisme weer de betekenis die het moet hebben: een revolutionaire ideologie die als doel heeft het kapitalisme en de staat omver te werpen door een sociale revolutie. Kort en bondig beschrijft hij wat anarchisme inhoudt, hoe een anarchistische samenleving eruit ziet en zelfs welke stappen we moeten nemen om dat te bereiken. (Ervin heeft het onder meer over het creëren van liberated zones door kraakacties).  

Hiermee maakt hij het anarchisme weer relevant. In de eerste plaats voor de zwarte Amerikanen (zijn doelgroep) maar eigenlijk voor alle slachtoffers van het kapitalisme. Daar hoort het anarchisme ook thuis: in de ghetto's, de sloppenwijken, in Chiapas, (in de Bijlmer?), daar waar men er concreet mee aan de gang kan gaan (bij wijze van spreken met het boek van Ervin in  de hand). Anarchisme hoort bij de onderklasse thuis en niet bij de blanke, pacifistische, middenklasse in Appelscha die anarchisme alleen maar een slechte naam geeft. 

In het boekje worden nog veel meer onderwerpen behandeld. Bijvoorbeeld hoe de heersende klasse racisme en extreem-rechtse groepen gebruikt (erg actueel!); hoe we extreem-rechts moeten aanpakken; hoe we politieke gevangenen kunnen helpen en nog meer. 

Het boek is dus niet alleen van belang voor zwarten of anarchisten, maar voor iedereen die zich radicaal-links noemt. En eigenlijk ook voor diegenen die dachten of hoopten dat na de ineenstorting van het communisme het einde van de ideologieën was aangebroken en we maar genoegen moeten nemen met het kapitalisme. Mooi niet dus. La lucha sigue! 

Een revolutionair anarchist, Amsterdam.