UIT: Ravage #207 van 5 april 1996  

Het weekboek van hotel bosch 

Zaterdag jl. organiseerden de bewoners van het woon-/werkpand Hotel Bosch in Arnhem een manifestatie voor behoud van hun pand. Eigenaar Leutscher is van zins om het kraakpand na 18 jaar te laten ontruimen. Maar zover is het voorlopig nog niet. Louis, 35 jaar, woont in Hotel Bosch en hield voor ons de afgelopen week een dagboek bij.  

Maandag 25 maart 1996 

Ik word wakker van de radio en zet hem wat zachter. De krasse stemmen irriteren me voorbarig want ik hoef er niet uit. Virginia draait zich nog een keer om en waakt met een half oor tot het sein van kwart voor acht. De stemmen ebben weg in een slome droom die abrupt verstijft als Virginia een kreet slaat. De natuurlijke wekker van een moeder vloekt de krappe tijd bij elkaar, maar beseft dat haar kroost weer te laat zal komen. 

"Waarom staat de radio zo zacht?" Ik krimp ineen, alles lijkt mis te lopen. Stress? Eerst een aso-ochtend-sjekkie om wakker te worden en me te bezinnen op de volgende stap die ik ga nemen. Hup eruit, anders mist Laila het schooluitstapje naar de kinderboerderij. Zij mag zeker niet te laat komen. Terwijl Virginia de boterhammen smeert wek ik de kinderen. Virginia weet altijd met zingende zonnestralen haar cuquinis wakker te maken en ondanks de haast lukt het me, als een soort knetterend straalkacheltje, zin in hun dag te geven. De tegenstribbeling verdwijnt.  

Ze haasten zich voor een mooie dag. Om minuten te winnen neem ik de tweeling op mijn fiets en sjees naar beneden de heuvel af. Verlies bijna mijn geduld met Valentina die het spannend vindt met losse handen te balanceren. Ze juicht van sensatie nu ze voor één keer bevrijd is van haar te krap wordende kinderzitje op mama's snorfiets. Wat een opluchting als Laila met een blij gezicht naar haar genootjes rent. Haar klas staat al in de rij om te vertrekken. Ik wil even laten weten dat ik toch weer op tijd geweest ben en fiets terug naar Virginia's huis. Zij mag te laat komen op haar werk dus genieten we tevreden van de warme zonnestralen. 

Vlak voor de middag kom ik thuis in Hotel Bosch. Het is echt lekker weer en pak de bezem om alles rond Bosch eens grondig te vegen. Drie zakken vol zut extra bij het vuil. Het bordes, de stoep, de parkeerplaats en de tuin zijn schoon voor de manifestatie van komende zaterdag. 

Om drie uur huisvergadering over deze manifestatie en natuurlijk de dreigende ontruiming waar niemand in Arnhem op zit te wachten. Zelfs de wouten lieten vandaag weten dat Leutscher door de grond kan zakken als ze voor leegstand moeten gaan ontruimen. Leutscher is een soort tegenhanger van Don Quichot, laat molentjes draaien, mensen naar zijn pijpen dansen in de hoop dat het liefst kleine jongens er smekend aan gaan hangen. Om zelf niet door te draaien draai ik een sjekkie op het bordes. Verlang naar de pracht van de tuin die snel openbarst en hoop dat we er nog lang van kunnen genieten. Een tv-reportage over Tsjernobyl is angstaanjagend en ik droom van een sarcofaag (betonnen omhulsel, red.) over Hotel Bosch.

Dinsdag 26 maart

Uitgeslapen en nog vijf uur de tijd voordat ik met iemand naar Wageningen ga. Eerst maar een nieuwe lijst filteren uit de kladjes en datjes die de afgelopen week zijn blijven liggen. Bij elk detail zie ik een stukje van de puzzel en vraag me af of het in het kader van behoud van Hotel Bosch past of dat het bij het spel van Leutscher hoort. Hou ik mijn poot stijf of moet ik met hem gaan spelen? Die vent is onberekenbaar en laat ons in het ongewis. Nu is op zijn verzoek het hoger beroep weer uitgesteld. 

Hij komt niet tot een conclusie terwijl hij zo stellig ontruiming eist. Voelt hij zich gedwongen zijn plannen te staven en vindt geen aannemer zo gek om met hem in zee te gaan? In hoger beroep eist hij gehele vrijheid van handelen met het eigendomsrecht. Ontruiming zeven dagen na het vonnis. Waarom bijt hij niet door? Ik denk dat hij ziek is of dat hij in zijn eigen web verstrikt raakt. De gemeente heeft niets meer van hem vernomen. Een ambtenaar grapt dat wij zeker ook nog geen bezoek van hem hebben gehad. De gemeentelijke belastings-deurwaarder mag zijn borst vast nat gaan maken voor te vorderen leges. 

Door de drukte, er zijn nog veel taken te bespreken voor de manifestatie, ga ik alleen naar Wageningen voor een info-avond over Hotel Bosch. In de Wilde Wereld kijkt een handjevol mensen naar de video over Bosch en komen de nieuwtjes uit de eerste hand. De deurwaarder die vanaf 20 maart langs kan komen blijft weg en zo verschuift onze laatste oprotmaand steeds verder het jaar in. Het pand in eigen hand roept om meer. Ik praat met iemand over wonen en werken in eigen beheer. 

In de bus terug merk ik net te laat dat de blaas mijn biertjes wil lozen en het is me teveel de chauffeur te vragen even te stoppen. De laatste bus raast voort om eerder thuis te zijn. Ik word misselijk van de haast maar het komt me goed uit. Ik probeer wat op papier te krijgen en het lukt niet; "...of word ik onpasselijk van het spel. De tegenwoordige tijd overspoelt me met een verlangen te weten waar ik aan toe ben ook al geven de veranderingen geen zekerheid. Ik ben niet bang voor de ontruiming. Ik ben bang dat we net datgene missen waarmee we Hotel Bosch kunnen behouden". We zullen ondertussen half op weg zijn richting Arnhem. Tot mijn verbazing zijn we er al.

Woensdag 27 maart

Vandaag droom ik steeds van een gitana. Deze vrouw heeft de kracht met je te schertsen uit liefde en haat. Beide gevoelens spreken in haar. Ze kan geven en nemen en vertelt me haar overtuiging dat beide haar goeds zullen brengen. Ik denk aan die man die slechts uit haat ons huis ontneemt, terwijl hij al zoveel bezit. Met de wet in de ene en een contractje in de andere hand walst hij over ons heen, spant hij een heel leger voor zijn karretje en pleegt een overval. Hij roept angst op door met trots zijn machtswellust op anderen bot te vieren en geniet ervan. Sommigen waarschuwen ons: "Je kunt beter inpakken en wegwezen. Je moet blij zijn als je van hem af bent." Ik verlang naar haar. Onberekenbaar geven en nemen. 

Donderdag 28 maart 

Het water loopt niet vlot door de gootsteen. De ontstopper helpt niet. De drek zit vastgekoekt achter de zwanenhals. Laat maar zitten, er is meer ergernis dan het huishouden. Ik sjees de bult weer af. Potver, weer de afwas thuis laten staan en ik wist dat ik vandaag moest koken. Stress, door een combinatie van eten klaarmaken voor acht mensen, om half vijf eigenlijk naar de burgemeester en om acht uur 's avonds in Groningen zijn. De jubelstemming is ver te zoeken. "Ruut...tuut", telefoon. Een ex- Boscher belt en vertelt dat hij iemand gesproken heeft die 100% zeker weet dat Leutscher niets met ons pand ken doen zolang er beslag op ligt. Zelfs geen verbouwing. We moeten met een bepaald advocatenkantoor contact hierover opnemen.  

De lange rit naar Groningen voor een volgende info-avond vlot niet zo snel. Het autootje zakt af en toe terug naar 80 en zelfs 60 km per uur, daar waar de snelweg ons net een stuk tweebaans gunt. De rit is niet voor niets, we krijgen veel tips voor het uitstippelen van de lange weg die we nog moeten gaan.

Vrijdag 29 maart

Ik huur wat snoeren en kabeltjes om morgen de eindjes aan elkaar te kunnen knopen voor het geluid. Het wordt een lowbudget manifestatie die het balletje moet gaan laten rollen voor het behoud van dit markante plekje. Het programma op het podium is gelukkig niet zo vol, dus kan mijn oude WEM-installatie 's middags buiten en 's avonds binnen staan. Nog wat troep opruimen en plek maken.

Zaterdag 30 maart

Al vroeg zijn we met veel vrienden en vriendinnen in de weer om alles van de grond te krijgen. Het lukt om de burgerij van Arnhem te confronteren met een bonte stoet door de stad. Een Russische sympathisant van café Bazoeka baalt ervan dat hij zijn camera met kleurendia's thuis heeft laten liggen. Degene die me de snoertjes verhuurt beschrijft hoe imposant het grote spandoek er uit zag, die door de smalle winkelstraat in onze buurt opduikt.  

De dag verloopt soepeltjes en is maar af en toe veeleisend. Antwoorden op vervelende vragen in verschillende microfoons, stage-security tijdens het 'Leutscher Kankerleier' concert en op de been blijven tot in de late uurtjes. A]weer vergeet ik op tijd mijn blaas te lozen.

Zondag

Word ik wakker na nog geen half uur slaap om naar de plee te gaan. vanuit het wc-raam geloof ik mijn ogen niet. Alles is wit van de sneeuw. Niet genoeg voor het bal-effect maar ik denk dat er toch iets is gaan rollen. Na het opruimen is er nog net even tijd om met een stel naar de Koningsweg-sauna te gaan. Een heerlijke afsluiting van dit oppeppende weekend waar alles netjes op zijn pootjes terecht is gekomen. Als ik met mijn verdiende rust ook nog op tijd bij Virginia kom kan mijn week niet meer stuk.

Louis