UIT: Ravage #207 van 5 april 1996  

Wat krijgen we nou? 

Ravage plaatst artikelen en illustraties die positieve en negatieve reacties kunnen uitlokken. De rubriek Wat krijgen we nou? biedt ruimte aan ingezonden brieven.   

Internet 

In het stuk "GroenLinks op de korrel" over de extreem-rechtse onderzoeksgroep ODIN in Ravage #206 begint Alex met de opmerking dat wie beschikt over een InterNet-aansluiting daarmee de wereld van extreem-rechts z'n huiskamer binnenhaalt. Daardoor suggereert Alex haast dat er niets anders valt binnen te halen van het InterNet (zoals bijv. publicaties van Buro Jansen & Janssen). Ook vraag ik me af, of je niet net zo gemakkelijk op de TV en de radio kunt afgeven vanwege uitzendingen van extreem rechts. Dat zijn immers ook uitvindingen, niet waar? 

Op zich een lezenswaardig artikel, alleen jammer dat het moet beginnen met zo'n opmerking die je weer doet denken aan die tijd dat geheel links de computer beschouwde als een duivelse uitvinding waar men zich verre van diende te houden. En dat wilde ik even kwijt. 

Sico (sico@xs4all.nl) 

Levenslang gebrandmerkt

In Ravage #206 trof ik een recensie aan van het boek Dagboek van een RARA-terrorist van Hans Krikke. De teneur van de recensie is lovend, maar de kritiekpuntjes nopen mij tot enige opmerkingen. Recensist Rabensteiner acht het 'pervers' wat Krikke de lezer over zijn privéleven laat zien. En dat niet alleen, sommige passages, aldus Rabensteiner, 'lijken vooral bedoeld om aan te tonen wat een geweldig sociaal bewogen individu Hans Krikke is'. Wel, zo'n interpretatie noem ik pas echt pervers, zeker komend van de linkse journalistiek. 

Ik heb de bedoelde passages als volgt opgevat. Naar mijn idee heeft Krikke het bewust verdomd om z'n hele hoek vol te schrijven over RARA en zichzelf, juist omdat hij - zo goed en kwaad als dat ging - wilde voorkomen dat het zijn hele leven zou beheersen. En dus is er ook zorg om een zoontje, en gelukkig maar. En dat zoontje mag van mij nog in het boek ook, omdat het illustreert hoe ingrijpend de justitiële intimidatie voor Krikke c.s. geweest moet zijn.  

Je zou er overigens over kunnen twisten of dat niet juist de bedoeling van 'de hoge heren van het recht' is geweest. Ze hebben Krikke toch even fijntjes laten weten dat linkse betrokkenheid anno 1995 niet meer bedreven wordt zonder consequenties voor jou en de jouwen. De arm der wet reikt tot in je anus wanneer je (over) zaken schrijft die hen niet bevallen. Is een kringgesprek over dit onderwerp in de klas van zijn zoon dan 'jaren zeventig geneuzel'? Vind ik niet. Zeker niet wanneer ik eerst heb gelezen hoe Krikkes zoontje door klasgenootjes wordt lastiggevallen met de vraag of z'n vader echt met bommen gooit. 

Vervolgens krijgen we in de recensie hoofdstuk 'Vera'. Voor mij maakt 'Vera' de lezer duidelijk hoe Krikke werkt, hoe hij (betrokken) journalistiek bedrijft en wat zijn opvattingen over journalistiek inhouden. Ik acht dit relevant omdat het precies diezelfde betrokkenheid is die hem in de ogen van Justitie verdacht heeft gemaakt. Krikke is betrokken, jazeker, en daar verdient hij bewondering voor. In de ogen van Justitie maakt dat hem echter verdacht; in de ogen van Ravage maakt het hem pervers. Over brandmerken gesproken. Natuurlijk, je hoeft het niet interessant te vinden om te lezen over zoontjes en buurvrouwen, je moet niet per se belangstelling hebben in wie Hans Krikke nog meer is dan alleen 'RARA-terrorist'. Maar Rabensteiner verwoord zijn kritiek met een wel erg zwarte pen. 

Dat alles is des te meer te betreuren omdat er in plaats daarvan iets veel belangrijkers had kunnen staan. Want de recensist heeft veel essentiëlere zaken goeddeels over het hoofd gezien. Als er iets is wat gedurende het hele boek van de pagina's afspat, is het het idee dat er iets niet pluis is. Niemand kan serieus beweren dat Justitie gegronde reden had om te doen wat ze gedaan heeft.  

Krikke piekert zich suf over werkelijke beweegredenen en komt daarbij tot griezelige conclusies. Justitie heeft links in diskrediet gebracht, betrokken journalisten een schot voor de boeg gegeven, activisten bang gemaakt (of zou 'Kamin Rabensteiner' geen pseudoniem zijn?) complete linkse netwerken in kaart gebracht, Opstand een enorme slag toegediend, en de toon gezet voor de toekomst door Artikel 140 op te vatten op een manier die de hele linkse beweging wel eens duur kan komen te staan. Maar daarvoor moet je het boek zelf lezen. Iets wat ik iedereen van harte aanbeveel. 

Dagboek van een RARA-terrorist krijgt opvallend weinig aandacht in de media. Diezelfde media waren er wel als de kippen bij om de gebeurtenissen te verslaan toen Justitie de publiciteit zocht. Nu Krikke het lef heeft gehad zelf het woord te nemen en zijn kijk op de zaak te geven, geven de dames en heren bladen- en televisiemakers even niet thuis. Des te bedroevender vind ik het dan wanneer Krikke in 'eigen kringen' voor pervers wordt versleten - omdat hij de wereld heeft willen tonen hoe erg Justitie hem genaaid heeft.  

De recensist blijft na lezing van Krikkes boek 'zitten met een knagend schuldgevoel'. Het minste dat hij dan kan doen is, lijkt mij, Krikke het voordeel van zijn twijfel geven waar hij dat voordeel meer dan verdiend heeft. Ik zeg toch zeker ook niet dat de Ravage-makers pervers zijn omdat ze met hun blaadje willen bewijzen wat voor een geweldige sociaal bewogen individuen het zijn? Nou dan! 

Mark Verver, Utrecht. 

Noot van de redactie

Recensies van boeken worden geschreven op persoonlijke titel. De mening en uitlatingen van een recensist zijn voor diens rekening en weerspiegelen op geen enkele wijze de mening van de redactie.