UIT: Ravage #207 van 5 april 1996

Een Nederlandse Bommi Baumann

Volgens een informant komt het door het naderende einde van het millennium, maar ineens kunnen complottheorieën weer breed worden uitgemeten in de media. Vijftien jaar lang kostte het journalisten hun hals als zij ook maar suggereerden dat bijvoorbeeld de CIA geheime operaties uitvoert. Nu mag je alles afdrukken dat er in je dronken hoofd opkomt. Zo konden we in het wereldblad De Groene Amsterdammer lezen dat het Nederlandse Koningshuis in heroïne handelt en dat RARA wel eens rechts kon zijn. Pagina's geleuter en geen enkel bewijs. Een belediging van de complottheoretici.

Nieuw hoogtepunt in deze holistische journalistiek is het flinterdunne, maar bijna paginagrote stuk in de Volkskrant van woensdag 27 maart. Een reconstructie van het drama van Kedichem, met de suggestie dat een van de hardliners van toen een politie-infiltrant zou zijn geweest. Het bewijs voor dat laatste is dat de betreffende jongen gezien werd toen hij jaren later een politiebureau in- en weer uitging. De rest is creatief giswerk.

De rest zou juist interessant zijn. Het is het verhaal, dat in het stuk in de Volkskrant best aardig wordt aangestipt, over de hardliners van toen, die lak hadden aan de rest van de 'beweging' en geen middel schuwden om hun zin door te drijven. Tot ze uitgeschreeuwd waren, en zelf gingen huisjesmelken, of toeristen vermaken in de Antillen. Daar zit geen complot tussen, dat was toen al duidelijk. Dat de politie zulk soort hufters af en toe handig kan gebruiken, is ook al langer bekend.

In ieder geval is het voor een groot deel aan dat soort stalinistjes te danken dat 'de beweging' een steeds rottiger porem kreeg en steeds minder mensen zin hadden om zich daar nog tussen te begeven. Of de politie of andere secties daar een handje bij geholpen hebben, is wel interessant maar niet de hoofdzaak.

De vraag blijft waarom het overgrote deel van de minder doldrieste en toch buitenparlementaire activisten van 'toen' zo makkelijk over zich heen hebben laten lopen. En zo weinig van zich laten horen. Alleen de insiders weten nu (nog) dat de kraakbeweging van de jaren tachtig ook en vooral hele andere gezichten had, prachtige projecten wist te realiseren en innige krasvrije vriendschappen opleverde.

Er zit ook geen complot achter plaatsing van het stuk in de Volkskrant. De clou zit 'm in de laatste alinea, waarin de schrijver plechtig op de knieën gaat voor de burgermaatschappij, berouw toont en zich voor de rest van z'n leven trouw verklaart aan de grondwet van de Staat der Nederlanden. Maar ja, dat krijg je als onder het stukje vermeld staat dat je "ooggetuige" was van een groot aantal acties. Dit soort publiekelijke boetedoeningen is nog steeds de sleutel voor maatschappelijk succes. Voor je het weet mag je columnist worden in een dure krant!

West-Duitsland had in 1975 Bommi Baumann, die beschreef hoe z'n leven als linkse gewelddadige activist er uit had gezien. Hij hing z'n katapult in de wilgen, verklaarde z'n misstappen uit gebrek aan liefde, en verdiende grof geld met het geven van interviews. Maar dat was toen, de strijd ging door en er viel zelfs om te lachen.

Onze Bommi, na het artikel al te zien in Nova, lijkt vooralsnog een slap aftreksel van zijn voorbeeld. De opbrengst van zijn onvermijdelijke boek mag hij storten op de giro van Ravage. We zullen het welwillend bespreken.