Naar archief

UIT: Ravage #202 van 26 januari 1996  

Wat krijgen we nou? 

Ravage plaatst artikelen en illustraties die positieve en negatieve reacties kunnen uitlokken. De rubriek Wat krijgen we nou? biedt ruimte aan ingezonden brieven.

'Pak de instituties aan'

Een korte reactie op het artikel van Kees Brinkman (NN #198) en de reactie van A.A. daarop (NN #199/200). Kees pleit ervoor om alle dogma's van radicaal-links te laten vallen en te gaan werken aan een draagvlak voor radicale veranderingen. Hij gelooft er niet in om andere mensen zijn wil op te leggen. A.A. reageert daarop door te zeggen dat zij niet gelooft in de mogelijkheid van het creėren van een draagvlak, omdat iedereen die in het westen leeft te zeer profiteert van het kapitalisme. 

Dat vind ik eerlijk gezegd een behoorlijk naļeve uitspraak. Ook in het westen zijn slachtoffers van het kapitalisme, steeds meer. Denk aan de bijstandsmoeders, mensen zonder een dak boven hun hoofd. Er was in Nederland een groot sociaal vangnet, maar dat wordt steeds kleiner en er komen gaten in. De mensen die er doorheen zakken verkeren in schrijnende omstandigheden omdat hun bestaan wordt ontkent. In Nederland gebeuren dat soort dingen namelijk niet, "omdat het niet hoort". 

Ik ben het overigens helemaal eens met het pleidooi van A. dat daarop volgt, om in het hol van de leeuw het kapitalisme lam te leggen, het kapitalisme van binnenuit te ondermijnen. Maar daarbij is het belangrijk om te bedenken dat de kracht van het kapitalisme in de instituties ligt en niet bij de individuen. Het effect van de ondermijning is groter als de instituties zou worden aangepakt en bovendien levert dat een betere presentatie op. 

Want hoe kan een groep verkondigen dat men strijdt voor een betere wereld zonder onderdrukking, door dezelfde middelen te gebruiken als die onderdrukker. Er is dan enkel sprake van boompje verwisselen en absoluut niet van een revolutionaire verandering. Op dat punt heeft Kees Brinkman gelijk; het heeft geen zin om door middel van dwang je doelstellingen te willen bereiken. 

Ik wil hier niet mee zeggen dat ik tegen het gebruik van geweld ben, soms is het absoluut noodzakelijk om geweld te gebruiken. Denk bijvoorbeeld aan al die verkrachters die vrijuit gaan. Castratie zou effectiever zijn, alleen al vanwege het afschrikeffect. Dit voorbeeld toont tevens een heel ander aspect aan van geweld: het is vaak onomkeerbaar. Als man zal je maar onschuldig zijn en ten onrechte gecastreerd worden, knap lullig toch. 

Om die reden ben ik behoorlijk pissig over de laatste opmerking van A., dat scheelt in ieder geval een hoop vage (gewelds-) discussies. Wat mij betreft is radicale strijd ook radicaal anders. Dat betekent dat er communicatie met elkaar mogelijk is, dat er wordt nagedacht over wat je doet, waarom en wat de gevolgen ervan zijn. Dus niet zoals al die stomme kapitalisten doen, die als standaard oplossing een overkill aan geweld toepassen. 

En toen vond ik, bedolven onder andere brieven en op aanwijzing van de redactie, de reactie van Hans de Bruin op Kees' artikel in diezelfde NN #199/200. Het eerste wat mij opviel na lezing, was dat hij Kees verwijt hem in z'n rug te schoppen. En wat doet Hans, hij schopt hem even lekker terug. Is dat niet een wat kinderachtige manier van discussie? Het blijft nu hangen op het niveau van "ik ben beter dan jij en heb dus meer recht van spreken". 

Heel even gloorde bij mij de hoop op een interessant debat, een opening om verder te komen uit de crisis van links d.m.v. open communicatie, zonder jezelf te snel op je pik getrapt te voelen. Maar helaas, uit angst om foute argumenten te gebruiken en door niet langer de meest ideale links-radicaal te zijn, geven we een lekkere trap na. Denken wij op deze manier dan werkelijk 'de wereld' een beter en leefbaarder alternatief te bieden? Veel meer heb ik op dit artikel niet te zeggen. 

Frederik, Wageningen.

Naar boven
Naar overzicht dit nummer
Naar Jaargang 1996