UIT: Ravage #201 van 12 januari 1996

Wie was nico eigenlijk? 

Geen mythe-vorming. Geen mystificaties. Geen al te subjectief portret. Maar gewoon Nico. 'Nico-Icon', zoals de documentaire van de jonge Duitse cineaste Susan Ofteringer heet.  

Of schuilt er toch iets van bewondering in dat woordje 'Icon'. Dat betekent: 'benaming voor de gestileerde vlakke voorstellingen van Christus en de heiligen in de Grieks-katholieke en andere Oosterse kerken.' Nou ja, een beetje heilig was Christa (Nico's echte voornaam) toch wel. Geboren in Keulen, tegen wil en dank als fotomodel carrière makend in Parijs en Manchester. Zingen, dat wilde ze. In New York kreeg ze daar mede dankzij Andy Warhol de kans voor in The Velvet Underground. Haar lage stem kleurde fraai bij het rauwe geluid van de door Warhol 'gesponsorde' band.  

Al snel viel ze op door haar zwijgzaamheid. Naar haar gedachten kon men slechts gissen. Niets en niemand leken haar te interesseren. Misschien die New Yorkse bohémien met wie ze een half jaar optrok. Wellicht Lou Reed met wie ze bijna een relatie kreeg. Mogelijk haar zoontje Ari, die werd opgevoed door de moeder van haar Franse ex-vriend Alain Delon. Of zelfs Jim Morrison die ze in Los Angeles ontmoette. Een paar apart trouwens. Wie herinnert zich niet haar verschijning in de Oliver Stone's 'The Doors', waar ze Morrison onder de tafel wilde drinken. Durf had ze zeker.  

Drank en drugs schenen wel haar interesse te hebben, al was het maar om de wereld te ontvluchten. Vreemd is het niet dat ze Janis Joplin bewonderde. Ze leek te balen van al die mensen die (louter) voor haar schoonheid vielen, in plaats van voor haar stem of (latere) acteerprestaties. Haar schoonheid was tanende en negatieve opmerkingen daarover beschouwde ze juist als complimenten. Hoogtepunt uit de 72 minuten durende filmdocumentaire was misschien wel haar versie van het Doors-nummer 'The End'. Het ijzige spel op dat orgeltje, de woorden die haar mond niet uit lijken te willen verlaten, het sigaretje en die grote ogen. Dat geluid en dat beeld zal ik niet snel vergeten. 'The End'. (Patrick). 

Nico-Icon was te zien op het International Documentary Festival Amsterdam. Omdat deze productie al op andere festivals bekroond werd, behoorde Nico-Icon tot de Reflecting Images, waar de bijzondere documentaires waren ondergebracht.