Naar archief

UIT: NN #198 van 1 december 1995

De Driehuizen: Gekraakt en weer ontruimd

Op 16 oktober werd de monumentale boerderij De Driehuizen in Nijmegen gekraakt. Dezelfde dag nog ging de politie over tot ontruiming. Het pand stond leeg sinds eind '93 en was toen eigendom van de erven Terwindt. De erven wilden het pand slopen om plaats te maken voor luxe villa's. Het pand staat echter op de monumentenlijst en mag dus niet gesloopt worden.

In februari '94 kocht gemeente Nijmegen het pand De Driehuizen aan omdat de erven Terwindt de renovatiekosten niet op tafel wilden leggen. De gemeente heeft vele plannen beraamd voor het pand. Tot op heden is geen van deze bestemmingen haalbaar gebleken. Initiatieven van buurtcomitť's om er het buurtcentrum te vestigen werden genegeerd, de gemeente geeft haar geld liever uit aan allerlei prestige projecten. Ondertussen ging de toestand van het pand door de leegstand zienderogen achteruit. Nog een onbewoonde winter zou dit pand niet overleven. Daar de gemeente geen aanstalten maakte het pand te renoveren en de tijd begon te dringen, restte er slechts een ding: kraken!

Een eventuele bewonersgroep ging met de voorbereidingen aan de slag en mobiliseerde in Nijmegen zo'n 50 mensen waaronder een boel nieuwe gezichten. De kraak verliep goed. Enthousiaste buurtbewoners waren blij dat er eindelijk eens wat gebeurde met De Driehuizen. Hun vertrouwen in de gemeente was inmiddels verdwenen en met de kraakactie zou het pand weer onder de aandacht komen. De politie constateerde leegstand en de hele dag werd er in het pand schoongemaakt. Glas werd opgeveegd, de houtplaten waarmee het pand zat dichtgespijkerd werden weggehaald en hier werden nieuwe ramen voor geregeld. Buurtbewoners werden uitgenodigd voor koffie en rondleidingen.

Ondertussen moeten burgemeester en wethouders met hun handen in het haar en hun neus in de wetboeken hebben gezeten om een grond te vinden om De Driehuizen op te ontruimen. Tegen het eind van de middag kwam via een radioverslaggeefster het bericht binnen dat de politie op weg was naar het pand. De slechte staat van het pand werd aangegrepen om tot een ontruiming over te gaan. Onze advocaat wachtte de politie op en kreeg de ontruimingsbrief onder zijn neus geschoven. Ondanks zijn zeer grote twijfel over de rechtsgeldigheid van artikel 172 lid III, dat voor de ontruiming gebruikt werd, adviseerde hij ons het pand te verlaten.

Het had weinig zin het op een veldslag aan te laten komen gezien de grootte van de politiemacht. We kregen vijf (sic) minuten van de politiekorpschef, die het nodig had gevonden om met vier ME bussen, vier arrestantenbussen, vijf honden plus begeleiders en drie PID'ers de krakers uit het pand te verwijderen. Omdat de mensen door het pand verspreid zaten lukte het niet om het ingenomen standpunt van de voorbereidingsgroep door te spreken met iedereen die toen aanwezig was. Door de voorbereidingsgroep was besloten dat het niet op een confrontatie met de politie uit zou lopen. Mensen die zich weg wilden laten slepen zouden samen binnen blijven. Omdat de overkill aan politie te dreigend was en de tijd te kort, is iedereen vrijwillig naar buiten gekomen.

We zijn vervolgens naar het kraakpand de Grote Broek in Nijmegen gegaan voor een evaluatie. Iedereen vond dat de actie over het algemeen goed was verlopen. Wel was er de nodige woede en verbazing over de aanwezige politiemacht en is er gediscussieerd over de miscommunicatie tijdens de ontruiming.

Nijmegen heeft een zeer rijke kraakgeschiedenis. Na de ontruiming van de MariŽnburcht in '87 werd er een streng anti-kraak artikel in de gemeentelijke APV opgenomen waardoor het kraken verboden werd. Het kleine aantal panden dat werd gekraakt in de periode dat de APV van kracht was is ook ontruimd op dit anti-kraakartikel. Niet stimulerend voor de kraakbeweging.

Begin oktober '95 werd Hezelstraat 36 gekraakt. Toen werd duidelijk gemaakt dat het anti-kraakartikel in de APV ondergeschikt zou moeten zijn aan artikel 429 van de nieuwe Huisvestingswet. De kraak in de Hezelstraat is in Nijmegen positief belicht. Gesterkt hierdoor is De Driehuizen gekraakt. Er werd voor gekozen om ons niet in de pan te laten hakken, met veel negatieve publiciteit als resultaat. Een volgende keer zullen er weer veel mensen meegaan en lukt het misschien wel een pand te behouden.

Met onze advocaat wordt bekeken of we de reden waarom we zijn ontruimd kunnen aanvechten. Het genoemde Artikel 172 gaat niet eens, zoals gesuggereerd in het ontruimingsbevel, over bouwvalligheid en risico's voor de gezondheid, maar over openbare orde en correspondeert dus niet met de ontruimingsgrond. Hierover en over het disproportionele politieoptreden zullen in de raadsvergadering dd 10-1-1996, vragen worden gesteld.

De krakers van de Driehuizen

Naar boven
Naar overzicht dit nummer
Naar Jaargang 1995