Naar archief

UIT: NN #198 van 1 december 1995      

De week met... stichting overal 

Rob, 30 jaar, studeerde Ontwikkelingsgeografie aan de Katholieke Universiteit Nijmegen. Hij is sinds twee jaar werkzaam als vrijwilliger bij Stichting Overal in Nijmegen. Deze stichting, die onlangs haar 20-jarige bestaan vierde, stelt zich ten doel het inzamelen van gebruikte spullen die vervolgens weer verkocht worden in de winkel aan de Bredestraat. Met de opbrengst ondersteunt de stichting groepen die streven naar een mens- en milieuvriendelijke samenleving.    

Maandag 20 november 1995 

Vanavond dan eindelijk de eerste themavergadering over het huidige functioneren van Stichting Overal en en haar vrijwillige Overallers. De aanleiding tot deze thema-avonden is de onvrede die er, vooral onder enkele 'oudgedienden' binnen Overal heerst over de mate van betrokkenheid van collega-Overallers. Hiermee wordt dan vooral de 'nieuwe garde' bedoeld. De 'oude garde' (om voor het gemak alles even over één kam te scheren) heeft het gevoel gekregen dat Overal niet meer is wat het ooit is geweest. Ja, Ja, de nieuwe tijdgeest doet ook bij Overal zijn intrede.  

Werken bij Overal is vooral leuk. Het is belangrijk dat het gezellig is. De verschillende taken worden minder goed uitgeoefend. Afspraken worden deels niet nagekomen, kortom: hoe staat het met de betrokkenheid van de Overallers op dit moment?  

Voer voor stevige discussies! Ik ben dan ook zeer benieuwd hoe het gaat lopen. Er zijn namelijk naar mijn idee te weinig fundamentele discussies binnen Overal. Niet zo vreemd ook. Vrijwel alle vergadertijd (ruim drie uur per week) wordt besteed aan de behandeling van de verschillende projectaanvragen.  

Per week komen er tussen de twee à vijf aanvragen binnen. Als we een project interessant vinden, zoeken één of twee mensen van Overal contact met de aanvragers voor nadere informatie. Vervolgens beslissen we over het al dan niet ondersteunen van een project op basis van consensus en aan de hand van een aantal criteria. Het geld, afkomstig uit de verkoop, besteden we voor het grootste gedeelte aan projecten in de Derde Wereld (75%). De rest gaat naar projecten in Nijmegen en omgeving.  

Ik bemerk dat het niet prettig is om te schrijven als ik honger heb. Het is alsof Annemarie van m'n woongroep het aanvoelt, want ze schreeuwt door de gang dat we kunnen eten. Tijdens het eten hebben we het eigenlijk alleen over het enorme lawaai waarmee één van mijn huisgenoten klaarblijkelijk de liefde moet bedrijven. Het is 19.30 uur. Op de fiets naar Overal vraag ik mezelf af waarom ik in godsnaam niet eens een paar fatsoenlijke handschoenen koop. Deze week.  

Dinsdag 21 november 

17.00 uur. Niet een echt fijne dag tot nu toe. De vergadering van gisteravond viel enigszins tegen. Ik heb het gevoel dat er over van alles gepraat werd, maar niet over waar het werkelijk om draait. In plaats dat er over werkelijke meningsverschillen wordt gediscussieerd, gaat het over poetsroosters in de keuken en het probleem dat er te weinig mensen te vaak moeten notuleren tijdens de vergadering. Nou niet bepaald van wat ik me ervan had voorgesteld.  

Toch weer te laat naar bed gegaan gisteren, waardoor het kleding persen in de winkel op de dinsdagmorgen niet echt een pretje is. Gelukkig werk ik met Folkert. Bij hem heb ik niet het gevoel dat ik iets moet zeggen. Daarna nog even nagepraat met Ton en Folkert over de vergadering van gisteravond. Waarom bemerk ik toch steeds weer dat mensen buiten de vergadering wél in staat blijken te zijn precies te zeggen waar het op staat.  

Vervolgens op de fiets naar het SMB (Anti-Militaristisch Buro) om een brief te faxen naar ERRA (Ontwikkelingsorganisatie in Eritrea) Het is de eerste keer dat ik fax, dus waarschijnlijk ook niet zo verwonderlijk als blijkt dat ik het faxnummer vergeten ben. Teruggebeld naar Overal. Probeer daar maar eens doorheen te komen op een dinsdagmiddag. Vervolgens krijg ik, of beter gezegd de fax, geen verbinding met ERRA. Klopt het nummer misschien niet meer? Dan maar het SNV in Den Haag bellen. Die weten er meer van. Nee dus, Alphons werkt niet meer bij het SNV, maar een vriendelijke stem verbindt me door naar iemand die het 'waarschijnlijk' weet. Ik hoor Johan nog net 'even geduld' zeggen en vervolgens wordt de hoorn op de haak gegooid. Lang leve de moderne communicatiemiddelen. Ik hou het voor gezien. Probeer deze week nog wel een keer.  

Op weg naar huis nog even in de etalage bij Kersten gekeken. Wat een geweldige race-frames hangen daar toch. Ik reken voor mezelf uit wanneer ik het 'ferremi-frame' met columbus S.L. buizen kan kopen. Dat zal waarschijnlijk april worden. Net als het nieuwe fietsseizoen is begonnen.  

Woensdag 22 november 

Om 12.00 uur pand opruimen voor de verkoop van 14.00 tot 17.00 uur. Bij het 'pand opruimen' worden de spullen die op dinsdag gebracht of met de bus opgehaald zijn uitgezocht op de 'verkoopbaarheid'. Met de opbrengst van de verkoop op de woensdag en zaterdag worden overal ter wereld projecten ondersteund. Vandaar de naam. Deze keer doe ik de grote spullen met Mohammed. Mieke, Bart ,Dennis, Irma, Bert en Hans doen de kleine spullen.  

Er werken bij Overal negentien vaste vrijwilligers die allen minimaal vier dagdelen per week werken plus de vaste vergadering op donderdagavond. De leeftijd varieert van 23 tot 40 jaar. Eén van de prettige dingen bij het werken bij Overal vind ik de manier waarop er met elkaar wordt samengewerkt. Niemand is de baas, leeftijdsverschillen spelen geen rol. Gevolg daarvan is wel dat de werkzaamheden nogal eens ongecoördineerd verlopen.  

Zo ook vandaag. Bert heeft twee televisies op de lift gezet en haalt er één met de steekwagen vanaf. Daardoor valt de andere van de lift. Hij heeft niet gezien dat Mieke net de trap oploopt, met als gevolg dat zij de tv op haar rug krijgt. Ik zit met Dennis boven en hoor het gebeuren. Mijn eerste reactie is dat er iets ernstigs is gebeurd.  

In plaats dat ik meteen ga kijken komt automatisch de twijfel in me op. Als er een kind in het water valt en om hulp roept ben ik waarschijnlijk één van de afwachters die maar hoopt dat er zo snel mogelijk iemand anders in het water springt. Daar baal ik eigenlijk wel een beetje van. Gelukkig, het is niet ernstig. Een flinke schaafwond is het resultaat. 

Het is 14.00 uur. De verkoop in de winkel begint. De vaste klanten rennen zoals gewoonlijk de trap op naar de kledingafdeling alsof hun leven ervan afhangt. Elke woensdag en zaterdag weer opnieuw. Mooi schouwspel. Tijdens de verkoop eigenlijk alleen maar gelet of er niet gejat wordt. Het is koud buiten en ik heb nog steeds geen handschoenen gekocht.  

Donderdag 23 november 

Bij Overal hebben we zogenaamde 'roulerende' voorzitters. Deze keer ben ik samen met Mieke aan de beurt. Voorbereiding van de vergadering houdt in dat we samen de binnengekomen post doornemen. Notulen van de vorige week bekijken en even het logboek nalopen. Daarna volgt de taakverdeling.  

Net als we klaar zijn komt er een groepje scholieren binnen voor een rondleiding in ons nieuwe milieuvriendelijk gebouwde pand. Ton en Irma ontfermen zich over hen. Dat zijn de momenten waarop ik pas besef dat ik op een bijzondere manier een zinnige invulling aan mijn leven geef. Komend uit een arbeidersgezin waarin werken het enige is dat telt, voel ikzelf ook regelmatig de twijfel in me op komen. Mijn hele leven vrijwilligerswerk doen, wil ik dat wel? Ik ben er nog niet uit, maar sluit niet uit dat ik binnen een paar jaar voor betaald werk ga kiezen. M'n hele leven 'genieten' van een uitkering is toch ook niet je van dat. Het is 16.00 uur. Vandaag moet ik koken. Tijd om boodschappen te doen.  

De vergadering loopt voor Overal-begrippen erg soepel vanavond. Op de agenda staat na de pauze de tweede thema-vergadering over het huidige functioneren van Overal. Onderwerp: het aannamebeleid van nieuwe vrijwilligers. Dat moet beter en zo denkt iedereen er over. Concrete afspraken: een verlengde proefperiode naar drie maanden en duidelijke standpunten innemen van iedere Overaller tijdens de evaluatie.  

Na afloop is iedereen tevreden. Ik ook. Soms bekruipt me echter het gevoel dat we waarschijnlijk de hoogste eisen stellen aan vrijwilligers dan in welke andere vrijwilligersorganisatie dan ook. Ik hoop dat dat niet waar is.  

Vrijdag 24 november  

Fotograaf van NN komt foto's maken. Geen handschoenen gekocht deze week.  

Rob

Naar boven
Naar overzicht dit nummer
Naar Jaargang 1995