Naar archief

UIT: Ravage #192 van 8 september 1995

Belgisch gebak

De kunst van het taarten

Vorig jaar behandelde NN in een uitvoerig artikel de theorie en praktijk van het politieke taartgooien. Hierin was te lezen dat het subversieve gebak vooral in eerdere decennia rondvloog, en bovendien vaak in de Verenigde Staten. Maar het Britse blad The Observer sloeg nog onlangs alarm omdat de Belg Noel Godin in Engeland gesignaleerd was. Dat kon maar ÚÚn ding betekenen: er werd een taart-aanslag voorbereid. Een bloemlezing uit het onderhoud met "a man of principle who likes to have fun".(*)

Godin, die deze maand vijftig jaar wordt, ziet er misschien uit alsof hij nog geen band kan plakken maar heeft wel het 800 pagina's dikke Anthology Of Radical Subversion geschreven. Daarnaast is hij gevreesd in BelgiŰ en Frankrijk, waar hij al twintig jaar jacht maakt op prestigieuze filosofen, politici en mediatypes. Onder het pseudoniem 'Georges Le Gloupier' stampt hij ze slagroomtaarten in het gezicht.

Onlangs schreef hij zijn autobiografie, Cream And Punishment. Onder zijn slachtoffers bevinden zich Jean-Luc Godard en Marguerite Duras. Hij sloeg zo vaak toe tijdens het Filmfestival van Cannes, dat daar volgens Godin zelf een permanente taart-psychose hangt. Bij het laatste festival kreeg hij de nieuwe Minister voor Cultuur te pakken (het was diens eerste publieke optreden!) en de filosoof Bernard-Henri LÚvy (voor de vijfde keer!!). Godin laat een video zien van de aanslag op LÚvy, die op het vliegveld van Nice verrast wordt door drie taarters tegelijk en nog net "O nee, Niet weer!" kan schreeuwen voordat hij de volle laag krijgt.

De laatste acties van Godin werden gloedvol verslagen door grote media als Paris Match. Hij vertelt dat hij in Cannes dit jaar ontvangen werd met enthousiaste kreten: "goedendag meneer de taartgooier!", "Wie wordt het dit jaar?!" en "de groeten aan meneer Bernard-Henri LÚvy!".

Zijn populariteit verklaart Godin uit het zorgvuldig selecteren van de slachtoffers. ,,Het doel is altijd om ze op een of andere manier aan te klagen. Ik wil niet vervallen tot makkelijk sensationalisme. Elke slachtoffer moet goed beargumenteerd kunnen worden. Ik zie mijn taarten in ÚÚn lijn met de beledigende brieven die de Dada´sten stuurden naar waardeloze beroemdheden.''

Intellectueel

Er bestaan nauwelijks dankbaarder taartdoelen dan de al genoemde Bernard-Henri LÚvy, die zo gevoelig is dat hij ooit vertelde "als ik een nieuwe tint grijs vind, ga ik uit mijn bol". Hij vindt verder onder andere dat vrouwen niet met geld om moeten gaan en omschrijft zijn eigen talenten als "een landschap dat geen vaste plaats heeft in de klassieke topografie van de cultuur". Aan dit soort opmerkingen heeft hij de jarenlange belaging met taarten te danken.

,,Hij is de ergste'', verklaart Godin, ,,Hij is de vervelendste van dit decennium.'' Godin neemt hem momenteel vooral kwalijk dat hij zich zo verschrikkelijk inzet voor gewapend optreden tegen de Bosnische ServiŰrs, terwijl hij geen spoor van bereidheid vertoont om ook zelf het leven in de waagschaal te stellen. In tegenstelling tot eerdere militante intellectuelen als AndrÚ Malraux of George Orwell. Dat Bernard-Henri best kan vechten, liet hij zien bij de eerste keer dat hij geraakt werd, tien jaar geleden in Luik. Godin vond het niet erg om door een rechtse directe in het gezicht onderuit te gaan: ,,Ik was zo gelukkig om vanaf de vloer omhoog te kunnen kijken en de top van de Franse intellectuelen zo zwaar besneeuwd te zien.''

LÚvy, die in zijn boeken naar voren komt als het summum van redelijkheid en tolerantie, was niet erg blij met de filmopnamen van de aanslag, waarop hij tegen Godin staat te schreeuwen "Sta op of ik schop je hoofd in". Dit beeld was herhaaldelijk op de Franse televisie te zien.

Ook de film van de laatste rake taart eindigt abrupt. ,,LÚvy brak de camera'' vertelt Godin, ,,toen ging hij de cameraman te lijf. Even later zat hij met zijn vingers om mijn nek terwijl zijn vriendin, die ook getaart werd, met haar handtas sloeg.'' In de Franse versie van Spitting Image verkondigt de poppenversie van LÚvy nu dat de oplossing voor JoegoslaviŰ gevonden moet worden in een bombardement met zuivelproducten. LÚvy werd onlangs in Reims getaart door een geheimzinnige splintergroep en er gaat het gerucht dat hij ook bij het betreden van een bakkerij in Montpellier in de problemen kwam. ,,Als dat waar is, ligt hij nu van allerlei kanten onder vuur'', aldus Noel Godin.

Volgens Godin maken de eerste vijf seconden na een gelukte aanslag veel duidelijk over het ware karakter van het slachtoffer. Jean-Luc Godard zag de lol van zijn eigen ellende wel in en voorkwam zelfs dat de dader voorgoed van Cannes geweerd werd. ,,Als LÚvy ÚÚn keer zou reageren met humor of zelfrelativering, zou hij voorgoed de van de acties af zijn'', legt Godin uit.

Voorbereiding

Hoewel de Belg van beroep auteur en filmhistoricus is, en zelf af en toe films maakt of speelt in films van vrienden (zoals recent in Het Seksuele Leven van de Belgen), legt hij zich steeds meer toe op het politieke taarten. Taartacties moeten zorgvuldig worden voorbereid en worden uitgevoerd door teams van minimaal vier personen, waarvan een cameraman en iemand om het gebak aan te geven.

,,Belangrijk is om de taart niet te gooien, maar te plaatsen'', doceert Godin ,,en vooral, je niet druk maken over een ontsnappingsroute, zelfs als dat betekent dat je flink in mekaar geslagen wordt door veiligheidspersoneel. Het is verder streng verboden om terug te slaan als je fysiek aangevallen wordt. Alleen het beste gebak is goed genoeg, je moet het vlak voor de actie bij een kleine plaatselijke bakker bestellen. Kwaliteit is alles, als een actie mislukt eten we het immers zelf op.''

Soms bestond een team uit wel 18 personen. Tot nu toe heeft geen enkel slachtoffer een rechtszaak aangespannen. ,,Ze zouden dolgraag willen'', verklaart Godin, ,,maar het zou desastreus zijn voor datgene wat ze het meest koesteren, hun publieke reputatie. Als ik gearresteerd werd, lagen de politieagenten gewoonlijk helemaal slap van het lachen. Vaak kwamen ze met hun eigen lijst van gewenste toekomstige kandidaten.''

Noel Godin kwam op een bizarre manier met zijn strategie in aanraking. Hij studeerde rechten in Luik tot hij in 1968 in een studentendemonstratie verzeild raakte. Hij bekeerde zich tot het anarchisme en kwam een jaar later in dienst van een katholiek filmblad, waarvoor hij nieuwsberichten moest schrijven. Hij ging steeds meer nieuws en interviews verzinnen en schreef op het laatst alleen nog maar verzonnen interviews over films die helemaal nooit gemaakt waren. Of hij liet bestaande spelers en filmers de meest merkwaardige dingen zeggen.

In een van de stukken schreef hij dat een van zijn verzonnen filmmakers, Georges Le Gloupier, Robert Bresson had aangevallen met een slagroomtaart. In een volgende uitgave verzon hij dat de schrijfster Marguerite Duras(**), een vriendin van Bresson, wraak had genomen op Le Gloupier met een kirschtaart. Toen bekend werd dat Duras daadwerkelijk naar BelgiŰ zou komen, was met een paar vrienden al snel het plan gemaakt om haar daadwerkelijk te grazen te nemen. In het daaropvolgende nummer van zijn filmblad, schreef Godin natuurlijk dat de aanslag het werk was geweest van Le Gloupier.

Godin's taartacties worden een stuk begrijpelijker als je weet dat in de met boeken dichtgegroeide woning van Godin zich een enorme collectie films bevindt, waarvan slapsticks de hoofdmoot vormen. Godin verklaart zelf desgevraagd: ,,Ik ben nooit meer genezen van de besmetting van mei 1968. Lange tijd heb ik daarna manifesten geschreven om arbeiders aan te zetten tot het plegen van 'lichte sabotage': een lucifer in een hangslot, een foutje in de boekhouding, een bommelding, druppeltje teer in de bewakingscamera...''

Sindsdien is zijn houding nauwelijks veranderd. ,,Ik kan er niets aan doen dat ik bewondering heb voor ongeregelde strijders. Ik koester machtige sympathie voor de Baader-bende bijvoorbeeld, mensen die hun leven op de waagschaal legden, aan een avontuur begonnen dat maar een afloop kon hebben, roekeloos joie de vivre, weigering om grenzen te accepteren.''

Oneerbaar voorstel

Godin is met de loop der jaren niet minder actief geworden. Hij is persoonlijk verantwoordelijk voor het einde van twee praatshows op televisie de afgelopen vijf jaar. Het Franse programma Durant La Nuit had hij zwart op wit beloofd geen taart te zullen gebruiken. ,,Maar de andere gast in het programma bleek de toneelschrijver Vladimir Volkoff, die ging zitten zeuren dat hij in een restaurant de aanwezigheid moest tolereren van ongeletterde proletariŰrs die 'wat is de schade' zeiden in plaats van 'zou ik de rekening mogen zien'. Toen was ik meteen witheet en ik rende weg om met munitie terug te komen.''

Een van de bekendste praatshowpresentatoren van BelgiŰ werd later ontslagen omdat hij Godin als gast uitgenodigd had. Later kreeg hij heel BelgiŰ over zich heen omdat hij in een praatshow Koning Boudewijn een oneerbaar voorstel deed.

Volgens Godin breidt het taarten zich de laatste tijd weer sterk uit en hij heeft contacten met groepen in Parijs, Canada en Zwitserland, waar onlangs vijf regeringsministers tegelijk getaart werden. Godin heeft het over een heuse Internationale Brigade PatissiŔre, die in de toekomst tot grote daden in staat zal zijn. ,,Ik ben er bij voorbeeld van overtuigd dat we de paus kunnen bevlaaien'', zo laat hij weten.

Onlangs verkondigde hij publiekelijk dat hij de nieuwe Franse President Jacques Chirac binnen een half jaar zou treffen. Godin's vader en vriendin maken zich zorgen om zijn gezondheid en zeggen dat hij wel eens tegen een kogel aan zou kunnen lopen. Godin hoopt maar dat de bodyguards professioneel genoeg zijn om op tijd te merken dat het om gebak gaat en niet om een moordaanslag. En anders pech gehad.

Of zijn nieuwe doelen de drang naar Bernard LÚvy weg zullen halen? ,,Jammer genoeg niet'', zegt Godin ,,Ik heb hem een staakt het vuren aangeboden. Mijn enige voorwaarde was dat hij samen met zijn vrouw en public het populaire Franse liedje 'Avez-Vous Vu Le Beau Chapeau De Zozo' zou zingen. Tot nu toe is hij er niet op ingegaan. Nu moeten zijn astrologen, als ze hun werk tenminste een beetje doen, hem waarschuwen voor een calorierijke gebeurtenis begin volgend jaar. Wat tegen de traditie is, want normaal zat er altijd een jaar tussen twee porties in.''

Over de doelen in Engeland licht Godin een tipje van de sluier. Hij laat een lijstje in zijn agenda zien. Bovenaan staat de schrijver Martin Amis, tweede is iemand die een Parijse medewerker van een Britse krant hem suggereerde, ,,Michael Portillo of zoiets'', maar Godin moet nog uitzoeken wie dat is. Als er nog verder suggesties zijn, wil hij dat graag horen. Want er moet nodig meer getaart worden in Engeland.

,,Niets kan ons tegenhouden,'' zegt Godin nog. ,,Zoals Errol Flyn, Clark Gable, Gene Tierney en Barbara Stanwyck in oude Hollywood-films, hebben we een verschrikkelijk geloof in onszelf. We vormen een direct gevaar voor iedereen die te pompeus is, van Margaret Thatcher tot de Paus.''

Keest

Stuur alsjeblieft knipsels en verhalen over dergelijke acties in Nederland uit het verleden naar NN op. Voor de Grote Verzameling. Met name de aanslag op Brinkman ontbreekt nog.

noot

(*) Dit is een bewerkte versie van een artikel in The Observer van 2 juli 1995

(**) Schrijfster van boeken, waaronder enkele keurige over de revolutie van mei '68 als Abahn Sabana David en Vernietigen Zegt Zij

Naar boven
Naar overzicht dit nummer
Naar Jaargang 1995