Naar archief

UIT: NN #187 van 16 juni 1995   

Rhythm activism: rebels with a cause 

,,Mag ik van u één zwarte baard'', leest Norman Nawrocki in rammelend Nederlands voor van een briefje. Het verkeerde briefje. Hij wilde eigenlijk een glas bier bestellen.  

In twee weken tijd kan een mens veel leren. Tijdens een van de laatste concerten van Rhythm Activism in Nederland haalt zanger/violist Nawrocki een nieuw blaadje tevoorschijn en declameert: "Voor alle voetballers van GVO en KVV, jammer dat jullie gedegradeerd zijn." De boodschap komt over in De Groote Weiver (Krommenie), thuisbasis van enkele spelers van beide voetbalclubs. Nawrocki's Nederlands is aardig vooruitgegaan. 

Het tekent Rhythm Activism. De band wil haar boodschap kwijt, het maakt niet uit hoe. Bekkentrekkend staan de drie Canadezen, voor deze toernee aangevuld met ex-Dog Faced Hermans-drummer Wilf, op het podium. Kreupele dansjes ondersteunen hun agitpop. De eerder genoemde 'zwarte baard' is een van de vele attributen die ze gebruiken ter opleuking van hun rock 'n roll-cabaret. Toeters en fluiten, maskers en pruiken: het hele feestwinkelassortiment komt er aan te pas om het gebezigde politieke verhaal te verhelderen. 

Waarheden als koeien gaan er door de microfoon, maar de grote, boze wereld wil er niet aan. Vandaar dat Rhythm Activism weliswaar uiterst humoristisch is, maar ook een bittere nasmaak achterlaat. Wie het Engels niet beheerst, kan denken dat de rode pruiken en idem fopneuzen, gecombineerd met een vrolijk huppelpunk-melodietje, alleen als vermaak bedoeld zijn. Het 'Ronald fucking McDonald' om de paar regels geeft de verkleedpartij echter een grimmige ondertoon.  

Rhythm Activism is niet leuk, Rhythm Activism is cynisch, sarcastisch en bijtend. De grimmige grappen à la Jello Biafra moeten dat onderstrepen. In de negen jaar van haar bestaan heeft Rhythm Activism twaalf albums opgenomen. In Nederland waren ze niet of nauwelijks verkrijgbaar. Pas toen The Ex en Dog Faced Hermans, enthousiast geworden door de gezamenlijke tours in de Verenigde Staten en Canada, Rhythm Activism begon te promoten, sloeg het Konkurrel-label toe.  

'Blood&Mud', het cd-debuut van de Canadezen, is nu ook in Nederland verkrijgbaar. De plaat is geïnspireerd door de Zapatista-opstand in Chiapas. Wat meteen verklaart waarom Nawrocki, Luc Bonin (bas) en Sylvain Coté (gitaar) hun optredens tegenwoordig beginnen met het gezicht verborgen achter Mexicaanse dodenmaskers. 41 Minuten lang gaan de Montreal-bewoners tekeer tegen de NAFTA (de Noordamerikaanse Europese Unie), de Spaanse kolonisatoren en de Canadese directeur die vond dat zijn bank geen morele verantwoordelijkheid had aangaande het Mexicaanse regeringsbeleid.  

,,Niemand luisterde naar de slachtoffers'', zegt Nawrocki. ,,Dus pakten ze hun geweren, zetten een masker op en plotseling zeiden de media: 'hé, er gebeurt wat daar in het Zuiden'.'' Blood&Mud moet voorkomen dat de aandacht in de wereld voor de Mexicaanse rebellie niet verdwijnt. Daarmee is de cd een logisch vervolg op eerdere albums. Ook daarop balanceerde de groep tussen ernst en spot. Die mengeling maakt dat hun publiek divers is. Het wie en waar maakt Rhythm Activism niet veel uit, als hun circus maar aanslaat. Verkleed in jurken of als kakkerlakken cq. vampiers speelden ze niet alleen in kraakpanden en het underground-circuit, maar ook op bijvoorbeeld bruiloften en het Labour Congress Convention in hun vaderland. Hoewel, vaderland... Wie zong daar ook alweer: "Look here you great big Canadian flag/honking in the wind/I want to wipe my hairy ass with your freshness."?  

Ook op de muziek is geen labeltje te plakken. Rock en polka, punk en pop: het rebellenorkest speelt het allemaal. En goed ook. Waar de punkwereld het meestal niet zo nauw neemt met een fout geslagen riff of een verkeerd getimede gitaarsolo, staan de Rhythm Activism-nummers als een huis. Techniek en boodschap gaan gelijk op. Het Italiaanse 'Belle ciao' (ook bekend van Dog Faced Hermans) leidt tot bewonderende stilte in de zaal, de heftige gipsypunk nodigt uit tot dansen.  

Halverwege het optreden trekt Nawrocki maar weer eens een Nederlandse tekst uit zijn jasje en verklaart dat hij 'net zo klinkt als de paus'. Het valt wel mee. 'Zijne Geiligheid' en Rhythm Activism hebben als enige gemeenschappelijke noemer dat ze een boodschap te verkondigen hebben. De paus heeft tot nu iets meer succes dan het Canadese trio, maar daar staat tegenover dat hun Nederlands veel beter aanslaat. Overigens, voor degenen die het nog niet wisten: God is a lesbian and Jesus is gay. Nawrocki himself heeft het verkondigd, dus het moet wel waar zijn.  

Erik Schaap

Naar boven
Naar overzicht dit nummer
Naar Jaargang 1995