UIT: NN #137 van 27 mei 1993   

Wat krijgen we nou? 

NN plaatst artikelen en illustraties die positieve en negatieve reacties kunnen uitlokken. De rubriek Wat krijgen we nou? biedt ruimte aan deze ingezonden brieven.    

BOOS OP POSTER DOOS 

'Wil je geen doos? Ben je boos? Kraak!', zo luidt het onderschrift bij een foto van een slapende man liggende in een grote doos. Ik heb het hier over de poster die in de vorige NN gevoegd zat. Nu vind ik het idee om daklozen in dozen te proppen ook niet echt een oplossing van jewelste, maar daar gaat het me nu even niet om. Waar ik over val is dat de kraakbeweging, ongetwijfeld de Amsterdamse omdat die nog over een aantal buurtspreekuren beschikt, op zogenaamd ludieke wijze dit dozenproject afkeurt. Men wekt de (valse) schijn dat daklozen welkom zijn op de kraakspreekuren.  

Nu, vergeet het maar! Als een haveloze dakloze het kraakspreekuur in zijn of haar zwerfgebied al weet te vinden, wordt hem of haar de deur gewezen. Immers, de kraakbeweging kraakt in de meeste gevallen voor mensen die wat voor de kraakbeweging kunnen betekenen, en dus niet voor super-randfiguren. Die worden naar een volgend kraakspreekuur gestuurd, of naar het dichtstbijzijnde opvanghuis voor thuislozen. Ik moet het eerste kraakspreekuur nog ontdekken waar gekraakt wordt voor mensen die in sociale nood verkeren. Kraker, doet gij niet zo hypocriet. 

Ben, Uitgeest   

REACTIE OP EENZAAM AUTONOOMPJE (1) 

Wat ik lees in NN #136, dat een autonoompje niet geaccepteerd wordt in de Amsterdamse sien, is toch schandalig... Ik kom zelf uit een andere grote stad, Almelo, maar daar zou zoiets absoluut niet voorkomen en dat hoort ook niet. Je hoort als alternatievelingen open te staan voor elkaar. En godverdomme laat dat uiterlijk los en laat elkaar vrij zijn en jezelf. Natuurlijk hoef je niet te roken en blowen om erbij te horen, godverdomme met astma nog wel en al. Je moet elkaar accepteren zoals ie is. Dit lijkt hippietaal, maar als je wist wat er in Almelo gebeurt op actiegebied zou je stijl achterover vallen hoor. Ech wel. Dus pak je Kosto-bom en kom naar Almelo, dan gooien we hem samen op het huis van die hufter van een Ritzen. 

Het Spiritus from Hell Aksieteam, de 6 ruige Almelose autonomen 

Nawoord NN: Ritzen woont helemaal niet in Almelo, maar in Delft.  

REACTIE OP EENZAAM AUTONOOMPJE (2) 

Toen ik je brief las in NN, kreeg ik het idee dat je jezelf wegcijfert en zoveel mogelijk doet om bij de laatste punkkern te horen. Dat lijkt aardig te lukken. Als je op deze manier niet geaccepteerd wordt dan weet ik het ook niet meer. Of, misschien moet je toch eens jezelf op gaan zoeken! Luisteren naar jezelf in plaats van naar een ideaalbeeld. Misschien vind je dat moeilijk en ben je bang dat je niet geaccepteerd wordt. Nou ja, dan ga je maar als softie door het leven. Met die astma van je kom je er toch niet in. Roken is namelijk een grote pré! 

Jan, Arnhem   

JONGERENPROTEST 

Op school leert elk kind dat in een democratie in tegenstelling tot een dictatuur, protesteren tegen het beleid en grond- of mensenrecht is (vrijheid van meningsuiting) en dat protesten niet met 'de vuist' maar met 'het woord' moeten worden beslecht. 

Het behoeft geen betoog dat tijdens het jongerenprotest tegen het regeringsbeleid op 8 mei in Den Haag deze democratische beginselen met voeten zijn getreden. Met hun geweld uitlokkend beleid hebben de Haagse 'vroede vaderen' – die uiteraard stuk voor stuk pretenderen 'democraat' te zijn – zichzelf dan ook een brevet van onvermogen' bezorgd.  

Dat zij zich daarnaast de woede van de jongeren op de hals hebben gehaaid, is duidelijk. Alleen is het niet te hopen dat de woede hen zodanig heeft verblind, dat zij daardoor geen oog meer hebben voor de positieve kant die aan het gewelddadige ME-optreden kleeft. Door het inzetten van de ME hebben B & W van Den Haag namelijk een schoolvoorbeeld gegeven van de Wet van Hoogeveen, dat 'de mens in het dagelijks leven nergens zo jammerlijk faalt, als juist op het terrein dat wordt geacht z'n vakgebied te zijn'. 

Met het oog op de doorbreking van de geweldspiraal, ofwel om te voorkomen dat 'extremisten' het voor het zeggen krijgen binnen de studentenbeweging en de vakbondsgebonden jongerenorganisaties, is het te hopen dat de leiding van het jongerenprotest lering zal trekken uit deze (openbare) les. Een hoop die gelukkig niet ijdel maar gegrond is. Vanuit evolutionair oogpunt beschouwd, beschikken de jeugdige leiders - als kinderen van de barricaden bestormende protestgeneratie van '68 - nu eenmaal over een groter politiek vermogen dan de huidige leiders. Vandaar dat de huidige protestgeneratie in staat moet zijn om zich op geweldloze (dus redelijke!) wijze te distantiëren van de vorige protestgeneratie. 

Van Ritzenbaby's moeten zij zodoende kunnen uitgroeien tot ware of volbloed democraten, die een koers gaan varen die perspectief biedt. Volwassenen die op overtuigende wijze leiding weten te geven, doordat zij met begrijpelijke en alom aanvaardbare 'argumenten' hun beleid aan de man weten te brengen. Het inzetten van ME bij kritiek op hun beleid, zal bij hen eenvoudig uitgesloten zijn. 

Dit soort politiek lijkt momenteel een utopie. Het is echter de schijn die hier bedriegt, ervan uitgaar de dat de democratische gezindheid uiteindelijk sterker is dan de dictatoriale, ofwel het recht het In laatste instantie zal winnen van het onrecht. 

Wouter ter Heide   

DEN HAAG IS NIET VERWOEST 

In NN #136 las ik het verslag van de jongeren-studentendemonstratie van een solidaire 30-plusser. Ik heb zijn verhaal met belangstelling gelezen. Tegen het eind gaat hij volgens mij de mist in: "cetero censo Den Haag delendam est", zegt hij en tussen haakjes "had je maar beter op moeten letten op school". De Latijnse zin betekent echter: "Overigens ben ik van mening dat Den Haag verwoest is".  

Uit het verslag maak ik echter niet op dat dat onze 'residentie' is overkomen. De schrijver bedoelt vermoedelijk, in een variatie op de Romein Cato, die altijd zijn redevoeringen afsloot met de opmerking "overigens ben ik van mening dat Carthago verwoest moest worden", dat Den Haag ver woest moet worden. In het Latijn moet het dan zijn: ceterum censeo Den Haag delendam esse. In navolging van die andere solidaire dertiger zou ik willen zeggen, en nu tegen hemzelf: had je maar beter op moeten letten op school. 

Comité 30-plus solidair (een ander lid).  

LICHTEND PAD REACTIE (2) 

In NN #135 hadden wij, het Comité voor Solidariteit met het Volk van Peru, een korte oproep gedaan voor een picket-line in Den Haag om te protesteren tegen de behandeling van politieke gevangenen in Peru. In NN #136 kwam daar een reactie op van Yan uit Amsterdam. Verheugd als we uiteraard zijn over respons van NN-lezers, hadden we toch wel op iets beters gehoopt dan deze ingezonden brief.  

Yan geeft eerst een uitgebreide samenvatting van ons stukje, met vrolijk commentaar van hemzelf er tussendoor, en eindigt tenslotte met de dreiging dat hij zelf "zijn verwende westerse papneus nog wel eens in de boeken zal steken" om ons dan de waarheid over het Lichtend Pad te vertellen. Want, zegt hij, een Peru-expert ben ik niet. Het enige dat hij wel weet, is dat ze intimideren en moorden en zelfs aan genocide doen. Hij gooit er nog een citaat van Lenin, rechtstreeks uit het Prisma citatenboek, tegenaan: "het ergst zijn de als links vermomde rechtsen." Heel goed, Yan. Op wie slaat dat, denk je? 

Yan haalt zijn kennis over Peru tot nu toe niet uit boeken, volgens zijn eigen zeggen, en zeker niet uit bronnen in Latijns Amerika. Dus hij moet zich wel baseren op horen zeggen en de westerse media. Daarmee bevestigt hij nu precies wat wij bedoelen. Het is toch een goede gewoonte (geweest) van linksen in Nederland, of in Europa in het algemeen, om de informatie die de westerse media verstrekken zeer kritisch te bekijken en om te proberen zelf informatie uit andere bronnen te krijgen. Maar in het geval van Peru krijgen wij sterk de indruk dat veel mensen zich laten bedotten door de pers. 

Het zou bijvoorbeeld niet echt logisch zijn voor een organisatie als het Lichtend Pad, die overigens liever de Communistische Partij van Peru (PCP) genoemd wordt, om hele dorpen uit te moorden, terwijl ze juist de steun van de boeren probeert te krijgen en die ook verwerft. Het is een feit dat in grote delen van Peru (20-40 procent) het bestuur is overgenomen door de volkscomité's die zijn opgericht door de PCP. De PCP wordt algemeen erkend als de grootste politieke organisatie in Peru. Terwijl het aantal deserterende militairen groeit, neemt het volksleger van de PCP in aantal toe. Zou je dit kunnen bereiken door intimidatie en terreur? 

Als Yan uit de fase van de Yankee-strips, die hij zo graag zegt te lezen, gegroeid is, moet hij toch echt het rapport dat we in ons vorige stuk noemden, eens lezen. Ook van een Yankee, een hele knappe zelfs, die heel veel weet van Peru. Daarin wordt beschreven hoe de PCP een aantrekkelijk alternatief biedt aan het Peruaanse volk, dat door de gigantische economische crisis, de enorme schuldenlast en de dictatuur van een rijke elite, werkelijk niet meer weet hoe het moet overleven. De schrijver, die het rapport in opdracht van het Amerikaanse Ministerie van Defensie heeft geschreven, acht de kans groot dat het in Peru uitloopt op een rechtstreekse confrontatie op grote schaal tussen de verpauperde bevolking en het leger. Verderop in het rapport doet MacCormick ook aanbevelingen aan het Amerikaanse Ministerie van Defensie, hoe ze de dreiging van een machtsovername door de PCP het beste kunnen bestrijden. 

Iets anders dat mensen aangrijpen om schande te spreken over de PCP, alweer nauwelijks gehinderd door enige werkelijke kennis van de situatie ter plaatse, is het feit dat de PCP organisaties die opgezet zijn door de regering, bestrijdt. De executie van Maria Elena Moyano, de moeder Theresa van Peru genoemd, is bekend geworden in heel de wereld. Hierover valt nog wel iets te zeggen, denken wij. Moyano had een hoge positie in de Cafetaria's en de Melkcampagne, waarin voedsel en melk aan de armen in de steden werden uitgedeeld.  

Alle officiële partijen in Peru hebben wel van zulke programma's waarbij de armen met liefdadigheid in leven worden gehouden. Aan de werkelijke oorzaken van de armoede wordt echter voorbij gegaan. Wat echter minder bekend was is dat Moyano een grote rol speelde bij het organiseren van paramilitaire groepen, de zgn. zelfverdedigingsgroepen of ronda's. Deze ronda's krijgen wapens van de regering en worden samengesteld, soms gedwongen, uit de burgerbevolking. Er zitten veel boeren, maar ook wel drugssmokkelaars in.  

De counterinsurgency strategie van boerenpatrouilles werd indertijd door de VS in Vietnam en Guatemala uitgeprobeerd. Officiële en onofficiële bronnen hebben al moeten toegeven dat de ronda's vaak misdaden begaan, als ze dorpen binnenvallen. Berovingen, verkrachtingen, martelingen en ontvoeringen door de ronda's zijn bewezen, maar worden vaak in de doofpot gestopt. De ronda's worden ook gebruikt door het leger, die ze vooruit laat lopen als er bommen of mijnen vermoed worden. De positie van Moyano was dus duidelijk. Een krant in Peru, Caretas, schreef bij haar overlijden: "Als dit een oorlog is, is de moord op Moyano het equivalent van het verdwijnen van een van de meest effectieve generaals van de campagne."  

Er valt volgens ons over te discussiëren of het tactisch gezien en juiste keus van de PCP was om haar te doden. Maar er is hier wel sprake van een oorlogssituatie, waarbij van beide kanten strijd wordt geleverd en mensen worden gedood. De naam Moeder Theresa is trouwens nauwelijks geschikt voor Moyano, omdat ze niet zeer populair was onder de armen. Op haar begrafenis kwamen volgens de pers zo'n 3.000 mensen, waaronder veel regeringsfunctionarissen, partijmensen en een grote delegatie van het leger. Maar waar waren de miljoenen armen uit de sloppenwijken rond Lima die regelmatig komen eten in de Cafetaria's die Moyano runde? Ook van de 15.000 leden van de vrouwenfederatie van Villa EI Salvador, waar Moyano een actief lid van was, kwamen er blijkbaar niet veel opdagen op haar begrafenis. Wel een verschil met de steun van het volk voor de guerrilla. Toen Edith Lagos, een bekend strijdster van de PCP in 1982, pas het tweede jaar van de volksoorlog vermoord werd door het leger bij Ayacucho, waren er zo'n 20.000 mensen op haar begrafenis, ondanks de aanwezigheid van het leger die met represailles dreigde. 

De rest van de brief van Yan, die de toestand in Peru net een echt Suske en Wiske verhaal vindt, (wat heeft die jongen toch met strips?), vinden we eigenlijk te onnozel om verder op in te gaan. Voor alle duidelijkheid, we beweren niet de wijsheid in pacht te hebben voor wat betreft de PCP. Al geven wij de PCP het voordeel van de twijfel, we vinden het heel belangrijk dat er een debat op gang komt over de volksoorlog in Peru. Bij ons comité, dat overigens nog maar kort bestaat, is voor geïnteresseerden nog andere informatie verkrijgbaar dan wat er in de kranten verschijnt, en we hopen ook in komende NN's nog vertalingen van interessante stukken te plaatsen, o.a. over de rol van de vrouwen in de guerrilla in Peru. 

En Yan, het komt vast nog wel goed met jou. Je moet tenslotte dicht bij huis beginnen en we vonden dat je in dezelfde NN, in je diepte-interview over Ruigoord, echt tot de bodem ging. Grote klasse! 

Solidariteitscomité met het volk van Peru, Den Haag  

LICHTEND PAD REACTIE (3) 

Yan suggereert in NN #136 dat wie over VS bemoeienis met Peru spreekt; vertrekt van een simplistische complottheorie. Denkend aan het beleid van de VS tegenover Midden- en Zuidamerikaanse staten en aan veelzeggende namen van de laatste decennia (van Cuba tot Panama) hoef ik geen overspannen fantasieën te verzinnen over complotten van de 'Yanks'. Eerder gaat het om een vrij openlijke, brutale oorlog waarin Washington af en toe inderdaad complotten inzet, naast honderd andere wetenschappelijk verfijnde tactieken gaande van mediamanipulatie over economische uitbuiting tot regelrechte militaire operaties (lees Chomsky bijv.).  

Dit overduidelijke streven naar economische en politieke overheersing verklaart waarom de VS zich wel degelijk mengen in Peru. Verder is het zo dat na de gebeurtenissen van 1989 en na de wekenlange monsterbombardementen om Irak te vernietigen, de anti-imperialistische bevrijdingsbewegingen geconfronteerd zijn met een fundamenteel dilemma. Zijn de globale krachtsverhoudingen en tegenstellingen niet voorgoed gewijzigd? Is het verantwoord zich verder met de wapens te verzetten tegen een vijand die bereid en in staat is ongestraft honderdduizenden slachtoffers te maken in enkele maanden tijd? 

Het antwoord van bijvoorbeeld de Salvadoraanse FMLN hierop staat regelrecht tegenover dat van de Filippijnse NPA of de Peruaanse PCP. Worden er op termijn meer mensenlevens gespaard door het opgeven van de strijd (en daarmee in feite van al de offers van de afgelopen jaren) en het accepteren van door het westen geëiste en gemanipuleerde verkiezingen en 'democratieën'? Sommige militaire dictaturen zijn dan misschien afgeschaft (zie Yans Uruguay artikel in NN #135), de moordende dictatuur van honger en ziekte is dat niet. De PCP verwerpt klaar en duidelijk de capitulatie en schaart zich daarmee in de rij van vijanden die Washington nog moet zien te elimineren voor de Nieuwe Orde echt kan worden gevierd.  

Dat alle door het westen beheerde media zo razen tegen de partij van Abimaël Guzman en dat de VS bezig zijn een strategie te ontwerpen die van Peru het Viëtnam van de jaren 90 zal maken, komt echter vooral door het feit dat de PCP een volksoorlog voert gebaseerd op het Marxisme-Leninisme en het Maoïsme. De Chinese volksoorlog van 1928 tot 1948 is in deze eeuw tot nu toe de meest succesrijke nationale bevrijdingsstrijd van een Derde Wereldland geweest. De Communistische Partij van Peru leidt de guerrillabeweging die voor het eerst deze manier van oorlog voeren tegen het imperialisme in Amerika introduceert! 

Yan zou de teksten van solidariteitsgroepen met die strijd, het liefst uit NN weren. Wat wil hij, welke richting stuurt een dergelijke redacteur NN op? Achter het verlangen om elk positief geluid over de marxist-leninisten te smoren. Achter het misprijzende toontje en het zelfingenomen "de revolutie ben ik ook afgevallen" zie ik GroenLinks, de Groene Amsterdammer of de Volkskrant al schemeren. 

Dirk, Terneuzen