UIT: NN #121 van 15 oktober 1992 – Thema 'Kinderen'  

Opvoeder & links: twee werelden 

In de radicaal-linkse bladen van Nederland zijn weinig artikelen terug te vinden over het onderwerp opvoeding en verzorging van kinderen. Ter voorbereiding op het schrijven van dit artikel moest ik terug duiken in anarchistische Vrije's van 1984. Hoe zit dat precies in de radicaal-linkse beweging? De consequenties van het gebrek aan kinderen in deze beweging zijn volgens mij enorm. 

I 

Mijn besluit om kinderen te krijgen en voor ze te gaan zorgen kan ik absoluut niet onderbouwen met uitvoerige revolutionaire theorieën. Dit in tegenstelling tot de jaren twintig in Spanje. In de libertaire kringen van de Mujeres Liberes, een Spaanse anarchistische vrouwenorganisatie, werd toen veel gediscussieerd over opvoeding. Kinderen verzorgen ging iedereen aan en kon de sociale revolutie dichterbij brengen. Volgens hen moest de verzorging zowel thuis als in een collectief plaatsvinden, wilde men enige continuïteit houden in het verzet. De strijd die opvoeders en verzorgers voerden kon dan eenvoudig overgenomen worden door een jongere generatie.  

In Nederland is deze vorm van strategie ver te zoeken. Een artikel in NN (nr. 99/100) over golfbewegingen in het politieke protest in Nederland, vermeldt Ruud Koopmans' conclusie dat "het niet anders is, ook het denken over sociale bewegingen blijkt zijn golfbeweging te kennen."  

De buitenparlementaire akties/aktiviteiten lopen sterk terug en worden overgenomen door zogenaamde geaccepteerde gesprekspartners van de overheid. Bijvoorbeeld IKV, Milieudefensie, Natuur en Milieu, enzovoort. Bij gunstige ontwikkelingen van de mogelijkheden voor protest zullen veel mensen die hun activiteiten op sterk water hebben gezet, weer te porren zijn. Die gunstige ontwikkelingen ontstaan mijns inziens pas bij ingrijpende maatregelen van de overheid. Jammer genoeg wordt er dan een incidentele strijd gevoerd, terwijl de Mujeres Liberes streefden naar een structureel aanwezige strijd. Onder andere het ontbreken van kinderen in de radicaal linkse beweging maakt dat de strijd versnipperd is en in golfbewegingen verloopt. 

II 

Naast het afhankelijk zijn van een onrechtvaardige rechtse regering waardoor de continuïteit van het verzet gevaar loopt, stelt de radicaal linkse beweging ook haar prioriteiten. Het probleem om met kinderen aktief te zijn in deze beweging, is daar een negatief voortvloeisel van. 

Wanneer er geen aandacht is voor opvoeding/verzorging en onderwijs en er derhalve ook weinig kinderopvang mogelijkheden zijn, dan is het voor verzorgers bijzonder lastig om aktief te zijn. Het leiden van twee levens doet dan zijn intrede. Mijn eerste leven leid ik thuis bij mijn kinderen en een tweede in de linkse beweging. 

Momenteel zijn weinig mensen met kinderen aktief, althans ik zie ze niet of die leiden een gespleten leven net als ik. Het wordt pas echt lastig om aktief te zijn als ik mijzelf moet afvragen: "naar welke demo's ga ik, kun je taken op je nemen en ze later weer afzeggen omdat je geen tijd hebt vanwege de kinderen, zijn er bij belangrijke vergo's kinderopvang mogelijkheden, worden er ook vergo's 's-middags gehouden?" 

III 

Laatste negatieve gevolg van de weinige kinderen in de radicaal-linkse beweging om mij heen. is voor mij het alleen staan in mijn ideeën over een anarchistische opvoeding, de onmogelijkheden om mijn ideeën te toetsen aan die van andere anarchistische ouders. De waarden en normen van de patriarchale kapitalistische wereld omsingelen mijn kinderen elke dag op straat, school en via de tv. Waarden en normen zoals sexisme, machogedrag e.d. Zonder meer kinderen en verzorgers uit de radicaal linkse beweging kan ik geen voorbeeldomgeving creëren die mijn kinderen een alternatief biedt, buiten mijn eigen directe leefomgeving, mijn eigen woon- en slaapkamer. 

Een alternatieve wereld waarin gespeeld, geleerd en verzorgd kan worden, biedt zowel mij als mijn kinderen iets waardevols. Voor kinderen een tegenwicht voor de rechtse, sexistische wereld om hen heen. Het biedt hen een mogelijkheid om in aanraking te komen met andere manieren om met jezelf en anderen om te gaan dan de geijkte. Voor mij biedt het de mogelijkheid om mijn ideeën over opvoeding/verzorging, over het leven en links aktief te zijn met kinderen te delen en te laten groeien in samenspraak met andere verzorgers. Hetgeen de continuïteit in de radikaal-linkse beweging ten goede zou komen. 

Ron Utrecht