Naar archief

UIT: NN #115 van 23 juli 1992† †

Legalisering vrouwenbesnijdenis

Botsing tussen twee kulturen

Staatssecretaris Simons laat een onderzoek uitvoeren naar de mogelijkheid om in Nederland een lichte vorm van vrouwenbesnijdenis te legaliseren, de zogenaamde incisie. Naar aanleiding hiervan barstte de diskussie los tussen voor- en tegenstanders over de wenselijkheid van zo'n medische ingreep.

In opdracht van het Ministerie van WVC (Welzijn Volksgezondheid en Cultuur) is een onderzoek gehouden naar vrouwenbesnijdenis onder een groep van 35 Somalische vrouwen in Nederland. Dit onderzoek werd uitgevoerd door de arts Koos Bartels en de verpleegkundige Ineke Haaijer en is beschreven in het rapport "s Lands wijs, 's lands eer', een uitgave van het 'Centrum Gezondheidszorg voor Vluchtelingen'. †

Naar aanleiding van dit onderzoek en het rapport heeft staatssecretaris H. Simons dit verslag naar de Tweede Kamer gestuurd met een begeleidend schrijven. Hij stelt dat hij een nader onderzoek laat verrichten om een beperkte vorm van vrouwenbesnijdenis (iets dat gebruikelijk is in SomaliŽ) in Nederland toe te staan. Die beperkte vorm bestaat uit een prik of een sneetje in de voorhuid van de clitoris. Dit om te voorkomen dat er een anders een levensgevaarlijke ingreep wordt verricht namelijk een infibulatie (zie begeleidend kadertje).†

Er is momenteel in Nederland een discussie gaande over vrouwenbesnijdenis. De meningen lopen uiteen; van gehele afwijzing tot een lichte vorm van besnijdenis, tot we mogen ons er niet mee bemoeien. Mocht de Tweede Kamer meegaan met de conclusie uit het rapport, dat ook een lichte vorm aanbeveelt om de vrouwen tegemoet te komen, dan moeten de kamerleden zich beraden over de vraag, of een incisie gelegaliseerd moet worden en als een normale medische handeling kan worden beschouwd. Kortom, de medische, ethische en juridische gevolgen van zo'n wetsvoorstel moeten terdege overwogen worden want tot op heden is in Nederland elke vorm van vrouwenbesnijdenis verboden.†

Een traditie

Het is traditie in SomaliŽ dat infibulatie wordt verricht bij meisjes vanaf 5 tot 10 jaar zonder enige vorm van verdoving. De besnijdenis is uitsluitend een zaak van de familie en de uiteindelijke beslissing ligt bij de moeder. Bij de ingreep, die verloopt zonder omschreven regels of een ceremonie, zijn alleen de vrouwen aanwezig. Bij de onderzochte groep Somalische vrouwen zijn er 4 besneden door iemand met een medische achtergrond, maar ondanks een verdoving hebben zij veel pijn geleden. De 31 andere vrouwen werden besneden zonder verdoving door een oudere vrouw, terwijl zij werden vastgehouden door andere vrouwen. †

Zonder uitzondering hebben de vrouwen de infibulatie als zeer traumatisch ervaren. Een aantal van hen kan zich het moment van de ingreep niet meer herinneren. De vrouwen vinden de ingreep vanzelfsprekend want zo zeggen zij: "Het hoort erbij net zoals pijn bij de bevalling. Pijn hoort bij het leven van een vrouw". Infibulatie is een puur pre-christelijk als ook een pre-islamitisch gebruik en is tezamen met voorouderverering en geloof in geesten een onderdeel van de lokale islamitische traditie.†

Koptische christenen in Soedan en vroeger in Egypte passen het gebruik toe. Veel islamieten in SomaliŽ gaan er vanuit dat besnijdenis van mannen en vrouwen wordt voorgeschreven in de Koran, maar zelfs in de Hadith (de overleveringen van de profeet) staat alleen een verwijzing, geen voorschrift. Deze onjuiste vooronderstelling draagt bij aan het voortbestaan van vrouwenbesnijdenis. †

Tevens benadrukt de ingrijpende infibulatie de sociale ongelijkheid tussen de beide seksen en onderdrukt ook de seksuele drang en lustgevoelens van de besneden vrouwen. De infibulatie maakt het meisje 'glad, mooi en rein' en zij wordt door die ingreep tot maagd gemaakt en opgenomen in de vrouwengemeenschap. In andere islamitische culturen speelt het intact zijn van het maagdenvlies een centrale rol, hetgeen onder de SomaliŽrs onbekend is.

Ook schaft infibulatie een behoorlijk inkomen aan de vrouwen die deze ingreep verrichten en naderhand, als zij ervoor moeten zorgen dat bij het huwelijk de toegang van de vrouw open is voor haar echtgenoot. Er is geen geslachtsgemeenschap mogelijk zonder het opensnijden van de vulva. Dat is een pijnlijke ingreep die meestal direct gevolgd wordt door seksueel contact, dat door de vrouw als zeer pijnlijk ervaren wordt. In SomaliŽ is het de gewoonte dat of de traditionele vroedvrouw of de echtgenoot het openen verricht. †

In Nederland is de drempel voor defibulatie, zoals het openen genoemd wordt, door een arts te hoog en bovendien zijn er veel te lange wachttijden bij een gynaecoloog. In de meeste gevallen wil de echtgenoot daar niet op wachten. Een zwangerschap met alle ongemakken van dien stelt de vroedvrouw of arts voor grote problemen omdat de defibulatie maar voor een klein deel wordt uitgevoerd zodat een onderzoek prakties niet mogelijk is.†

Alleen tijdens de bevalling ondergaat de vrouw een episio-tomle (insnijding) om de geboorte normaal te laten plaats vinden. In het eigen land volgt na de bevalling in de meeste gevallen en vaak op verzoek van de kraamvrouw een her-infibulatie (girl Iike, geheel weer dichthechten) of een vulva-reconstructie (woman Iike, gedeeltelijk dicht hechten) plaats. In Nederland werkt men niet mee aan her-infibulatie maar wel worden de vrouwen na de bevalling gehecht, zoals dat bij iedere vrouw gebeurt als een episio-tomie nodig was om de geboorte voorspoedig te laten verlopen.†

Op de tweede plaats speelt de hoogte van de bruidsschat een belangrijke rol bij infibulatie, want hoe kleiner de opening des te groter is de bruidsschat die voor de vrouw betaald wordt. Zodoende is de infibulatie indirect een zaak van economisch belang. De mannen zijn van oordeel, dat het in SomaliŽ goed geregeld is. Ze krijgen een echte maagd als vrouw. Bovendien kunnen meisjes zich vrij buiten bewegen en op het land werken als ze zo dichtgemaakt zijn, dat een man hen niet kan misbruiken.†

De infibulatie heeft ook verstrekkende gevolgen in het verdere leven van de vrouwen. In de meeste gevallen krijgen zij last van infecties als gevolg van het slechte afvloeien van urine en menstruatiebloed. Door de te kleine opening hoopt achtergebleven urine en bloed zich op en het gevolg is een ontsteking die ernstige gevolgen kan hebben en zelfs kan leiden tot kinderloosheid.†

Sociale controle

De sociale controle speelt een belangrijke rol bij het voortbestaan van infibulatie. In de dorpen weet iedereen of een meisje besneden is of niet. Somalische mannen willen een echte 'gesloten bruid'. Tegenstandsters van infibulatie of een andere vorm van besnijdenis, kunnen zich er nauwelijks aan onttrekken. Een initiatiefneemster tot een campagne tegen vrouwenbesnijdenis was door die sociale controle genoodzaakt toch haar dochters te laten infibuleren. Anders werden zij buiten de gemeenschap gestoten en wilde niemand zich met hen bemoeien en de kans op een huwelijk van haar dochters was dan verkeken.†

Ook in Nederland is de sociale controle groot en verwanten in Nederland of elders in het buitenland informeren regelmatig of de dochters al besneden zijn. Ook bieden zij aan om de kinderen mee te nemen naar bijvoorbeeld Djibouti in SomaliŽ om daar de ingreep te laten verrichten. Zo komen de vrouwen in Nederland, die hun dochters niet willen laten besnijden, in een precaire situatie. Zij moeten permanent opletten dat verwanten hun nichtje of kleindochter niet mee zullen nemen om ze in SomaliŽ te laten infibuleren zeer tegen de zin van de moeder.

Maar ook zijn er veel vrouwen die de besnijdenis wel willen laten uitvoeren. Sommige vrouwen sparen om hun kinderen eens mee te kunnen nemen naar Djibouti en het wachten is op een verblijfsvergunning. Daarmee kunnen zij het land uit en weer terug komen zonder problemen. "Natuurlijk is het voor mij als moeder erg belangrijk dat mijn dochtertje besneden wordt en maagd is op haar trouwdag", aldus een van de Somalische vrouwen uit het onderzoek.

Enkele vrouwen vertelden dat er ťťn geval bekend is in Nederland van een illegale infibulatie en dat het meisje in een ziekenhuis is opgenomen met complicaties. De moeder is uit angst voor een vervolging naar het buitenland gevlucht.†

Moeilijke keuze

Door de aanwezigheid van vluchtelingen en migranten worden West-Europese landen steeds vaker geconfronteerd met vrouwenbesnijdenis en de gevolgen daarvan. Ook de vrouwen zelf raken in verwarring, want zij zijn verplaatst in een omgeving met andere normen en waarden die hen volkomen vreemd zijn. Zij grijpen in sterke mate terug naar de hun vertrouwde gedragspatronen die verweven zijn in hun cultuur. †

De Somalische vrouwen bijvoorbeeld, die gevlucht zijn voor de burgeroorlog in hun land, staan voor de moeilijke keuze om besnijdenis af te wijzen maar vervreemden zich daardoor van de eigen cultuur en wat erger is, zij verliezen hun status en respect van hun eigen groep. Ofwel, zij schikken zich naar de traditie van hun land om ten koste van haar persoonlijke vrijheid en gezondheid, de culturele identiteit te bewaren en zich zo de steun van de groep te garanderen.†

Anderzijds confronteert vrouwenbesnijdenis de Westerse samenleving met dilemma's op medisch, ethisch en juridisch gebied en stel vooral de politiek voor grote problemen. Somalische vrouwen die de afgelopen jaren naar Nederland zijn gekomen, zijn vooral al leenstaande vrouwen met kinderen. De echtgenoten zijn meestal achtergebleven. De problematiek van deze vrouwen wordt in belangrijke mate bepaald door het tijdens de oorlog en vlucht ondergane (seksueel) geweld er de voortdurende onzekerheid over het eigen lot als asielzoekster in Nederland en dat van de achtergebleven familieleden.†

Met name hun situatie in asielzoekerscentra waar veel mannen verblijven, biedt onvoldoende veiligheid. Ook hier worden zij soms slachtoffer van seksueel geweld. Integratie is nauwelijks op gang gekomen. Naast solidariteit ervaren zij ook in Nederland een sterke sociale controle van de kant van de clanleden (familie). Het perspectief eens weer naar SomaliŽ terug te keren speelt een grote rol. †

Botsing van culturen

De scheidslijn tussen de voor- en tegenstanders van vrouwen besnijdenis is moeilijk te trekken. Enerzijds is er het element van de identiteit en anderzijds de traumatische gevolgen van de ingreep, die zij hun dochters willen besparen. De positieve elementen zijn: de traditie, religie, bescherming van de maagdelijkheid, schoonheid en hygiŽne. De negatieve elementen zijn: de pijn, medische complicaties en het verlies van de eigen seksuele belevenis. †

De vrouwen, zowel voor- als tegenstandsters weten evenwel, dat de islam het gebruik van de infibulatie niet in de Koran of de Hadith voorschrijft, maar zien het als een gebruik uit de tijd van de Egyptische farao's. In Nederland kunnen de praktijken van besnijdenis via het wetboek en de daarin opgenomen artikelen over mishandeling en het onbevoegd uitoefenen van de geneeskunst worden aangepakt. †

Het is een uitgesproken botsing tussen twee culturen. Moet het Westen de infibulatie en andere vormen van besnijdenis eerbiedigen, of is er bij deze gebruiken sprake van een zodanige schending van de fundamentele en universele rechten van de mens, zodat een verbod zeker een vereiste is. In Frankrijk en Engeland heeft men keuzes gemaakt ten aanzien van beleid en wetgevingen. In Frankrijk zijn vorig jaar verschillende processen gevoerd tegen de ouders van 6 illegaal besneden meisjes en de vrouw die deze ingrepen heeft verricht. In Engeland zijn 60% van de SomaliŽrs vast van plan hun dochters een infibulatie te laten ondergaan en de ingreep wordt dan illegaal uitgevoerd in particuliere klinieken.†

Nederland heeft nog geen wetgeving maar in de toekomst zullen er zeker juridische stappen genomen moeten worden al zal zulks veel moeilijkheden opleveren. De vraag zal dan zijn: is infibulatie van een klein meisje (of een wat ouder meisje) een grove schending van de rechten van het kind en een grove vorm van kindermishandeling, of is een juridische benadering tot mislukking gedoemd gezien de culturele achtergronden en de traditie.†

Verhevigde discussie

De Somalische vrouwen uit het onderzoek ervaren de infibulatie als positief, want het is voor hen bepalend voor hun identiteit als Somalische vrouwen het opgenomen zijn in de groep. Toch is er een verandering te bemerken en vooral onder de jonge vrouwen die onderwijs hebben genoten, zijn veel tegenstandsters van infibulatie te vinden. In de grote Somalische steden is dit al heel goed te merken en dat is het gevolg van de eigen negatieve ervaring, seksuele voorlichting op de scholen en de vele campagnes tegen elke vorm van besnijdenis. Die campagnes zijn waarneembaar in de landen waar elke vorm van besnijdenis gepraktiseerd wordt. †

Het contact met andere culturen stelt infibulatie als 'natuurlijk gegeven' ter discussie en beÔnvloedt ook de opvattingen van de Somalische vrouwen. Het rapport stelt, dat de Nederlandse overheid haar beleid inzake vrouwen besnijdenis zodanig moet wijzigen, dat een lichte vorm wordt toegestaan. Dat zal in de Westerse landen heel wat opschudding geven want zoals eerder vermeldt, is in Frankrijk en Engeland, waar al langer deze problematiek bestaat, besnijdenis in welke vorm dan ook, verboden. †

Het overlijden van een klein Malinees meisje aan de gevolgen van een illegale infibulatie in Frankrijk afgelopen jaar, heeft de discussie verhevigd tussen voor- en tegenstanders van gevangenisstraf. De moeder en de vrouw die de ingreep heeft verricht, zijn tot een paar jaar gevangenisstraf veroordeeld. Ook in Nederland heeft deze zaak voor nogal wat opschudding gezorgd.†

Maatregelen

Eerstelijns gezondheidswerkers in Nederland, met name huisartsen, worden nogal eens geconfronteerd met klachten gerelateerd aan de gevolgen van infibulatie. Zij moeten in staat zijn deze problematiek bespreekbaar te maken, te begeleiden of door te verwijzen naar gespecialiseerde deskundigen. Daarom is het van belang, dat de Nederlandse overheid voor de al besneden vrouwen en zeker ook voor de nog niet besneden kinderen, verschillende maatregelen moet nemen, zoals:††

In de medische wereld heerst tevens grote ongerustheid over de mogelijkheid dat bij welke vorm van besnijdenis dan ook, een groot risico van besmetting met het HIV virus onstaat. Overdracht van het virus komt door het veelvuldig gebruiken van bijvoorbeeld mesjes en scharen (om niet te spreken van scherpe blikdeksels waarmee de ingreep ook wel wordt verricht) die niet afdoende worden gesteriliseerd. Dan spreekt men niet eens over de andere vormen van infecties die veelvuldig ontstaan na de besnijdenis.†

De media

Er zijn veel diskussies over vrouwenbesnijdenis in de media gevoerd en meer tegen- dan voorstanders zijn aan het woord gekomen. Nog steeds zien publikaties het licht. Voorstanders vinden dat niet-mutilerende (niet verminkende) besnijdenis van meisjes en vrouwen toegestaan moet worden. Daarmee hopen zij tegemoet te komen aan de tradities en de cultuur van met name Somalische vrouwen.†

Veelal gynaecologen en andere deskundigen slaan elkaar om de oren met allerlei medische of juridische termen. Maar, zoals de gynaecoloog Marcel Aeyners in de NRC (14-4) stelde: "Kan in het bestaan van een persoon een zo diep ingrijpende handeling als het verwijderen van vitale organen, zonder medische noodzaak en zonder instemming van de betreffende persoon worden uitgevoerd? Gaat groepsidentiteit vůůr het individu? Gelden de rechten van het kind op lichamelijke en psychische integriteit minder stringent, wanneer het om de voorhuid, clitoris en schaamlippen van een immigranten-kind gaat?". †

De Somalische vrouwen echter ervaren voor het merendeel infibulatie of welke vorm van besnijdenis dan ook, als een positieve zaak (Parool, 18-4). Alle nadelen van dien en alle pijn die zij in hun leven ervaren, behoren nu eenmaal bij het vrouwenleven en de maagdelijkheid van hun dochters is voor hen een erezaak. Vrouwen, opgegroeid in de grote steden van SomaliŽ en die meestal middelbaar en hoger onderwijs hebben gehad, zijn veelal felle tegenstandsters van infibulatie en verwijten het hun ouders die hen infibulatie hebben laten ondergaan.†

De auteurs van het rapport "s Lands wijs, 's lands eer' (Koos Bartels en Ineke Haayer) zijn voorstanders van incisie, uitgevoerd door een gynaecoloog, waardoor een ernstige verminking van de geslachtsorganen wordt voorkomen. Althans, voorlopig. Zij menen dat dan tegemoet gekomen is aan de Somalische traditie van infibulatie, die van vťťl ouder datum is dan de openbaring van de Koran.†

Dokter de Vries, huisarts in Amersfoort, zegt de indruk te hebben dat de Somalische vrouwen die nu in Nederland zijn, de gelegenheid dat het hier verboden is aangrijpen om hun dochters niet meer te laten besnijden. "In Nederland hoeft het gelukkig niet", zo zeggen zij (VK, 9-5).†

Onaanvaardbaar

Persoonlijk ben ik het er niet mee eens dat de onderzoekers van dit rapport de staatssecretaris voorstellen om een lichte vorm van besnijdenis toe te staan. Dat moet dan bij de wet worden geregeld en bekrachtigd en dan zou de besnijdenis uitgevoerd moeten worden door deskundigen. Daarbij komt nog, dat er niet is voldaan aan de traditionele vorm omdat het door een deskundige wordt gedaan en niet door een 'islaan', een oude wijze vrouw. Het is een grove vorm van kindermishandeling dat niet mag plaats vinden en verboden zou moeten worden. †

Aan de andere kant huidig ik de opvatting dat een ieder moet leven zoals hij of zij wil, mits niemand daar last van heeft. Maar kinderen zijn toch al zo weerloos in de wereld en hebben al genoeg te stellen in deze individualistische maatschappij. Nu merken ze dat niet zo erg maar bij het opgroeien komen de problemen. Dan bestaat er ook nog zoiets als de rechten van het kind, vastgelegd in de statuten van de Verenigde Naties. Ook zij hebben de besnijdenis veroordeeld als marteling en seksueel misbruik. †

Natuurlijk heb ik respect voor de cultuur en godsdienstbeleving van andere volken, maar dit vind ik toch wel moeilijk om te aanvaarden. Want het eigenlijke doel van welke vrouwenbesnijdenis dan ook is patriarchaal en een manier om vrouwen te onderdrukken. Een vrouw is voor veel mannen een ding en zeker in de landen waar de vrouwen worden besneden is de positie van vrouwen niet zo best. Het zijn ook meestal vrouwen die het slachtoffer worden van verkrachtingen en zeker tijdens oorlogsgeweld worden zij beschouwd als loslopend wild. †

Dan komt er nog iets bij en dat is, dat de Wereld Gezondheidsorganisatie de Overheden in alle landen aanbeveelt medicalisering door medisch geschoold personeel te verbieden. Wel wordt er veel aandacht gevraagd om de positie van de betrokken vrouwen te verbeteren in eigen land en in het land waar asiel wordt gevraagd.†

Ik zou het vreselijk vinden wanneer de Nederlandse overheid tot de beslissing zou komen om een kleine ingreep ter compensatie toe te staan. Dan is de weg naar andere ingrepen open. Wat moeten de grote groepen vrouwen denken als een Westerse regering een kleine ingreep toestaat, terwijl die vrouwen alles in het werk stellen om deze afschuwelijke praktijken uit de wereld te helpen. Het advies tot legimitatie van vrouwenbesnijdenis is daarmee niet in overeenstemming. Nergens in de Koran staat iets over besnijdenis van de man, noch van de vrouw (kleine jongens en meisjes). In de Hadith (overlevering) staat heel duidelijk dat de vrouwenbesnijdenis wordt afgewezen: "Ashmi, wa latanhiki", vertaald: "Raak aan en haal niets weg".†

Rina† †††

REAKTIE OP RAPPORT

Naar aanleiding van het verschijnen van het rapport ''s Lands Wijs, 's lands Eer', had ik een gesprek met Alam Desta, een vrouw uit EthiopiŽ die nu 8 jaar in Nederland woont en werkzaam bij de Vrouwenraad van de Vluchtelingen Organisatie Nederland (VON). Zij is van oordeel dat het rapport geen positieve elementen bevat en dat een incisie, zoals door de samenstellers van dat rapport is aanbevolen aan de regering, absoluut niet uitgevoerd mag worden. Zij vindt het rapport slecht samengesteld en ziet besnijdenis in welke vorm dan ook als een voorbeeld van bewuste vrouwenonderdrukking.

Alam Desta: "De Somalische vrouwen die door de samenstellers zijn geÔnterviewd, werden hierdoor overrompeld. Deze vrouwen hebben andere zorgen om over na te denken: hoe is het in mijn land, hoe gaat het met mijn man of zoon, hoe gaat het met de achter gebleven familie enz. Bovendien zijn ze hier in een land met een heel andere cultuur en omgangsvormen en zitten zij met problemen op medisch gebied. Het zijn voor het merendeel alleenstaande vrouwen met kinderen. †

"In Nederland wonen ongeveer 6000 Somalische vrouwen met kinderen. Daar is met name de gezondheidszorg niet op voorbereid en dat, terwijl deze vrouwen wat dat betreft, met grote problemen zitten. De besnijdenis en vooral de infibulatie veroorzaakt complicaties die men in de Westerse landen niet kent maar in de Derde Wereld landen wel en daar kan men de vrouwen behandelen en verlichting geven.†

"Het gebeurt hier dat een besneden vrouw bijvoorbeeld tijdens een bevalling de artsen gedurende de weeŽn moet adviseren hoe zij open gemaakt moet worden om het kind te krijgen. De nazorg van deze vrouwen is een groot probleem met name tijdens de zwangerschap en na de bevalling. De klachten die deze besneden vrouwen hebben zijn velerlei, daar weten de medici geen raad mee omdat er geen voldoende voorlichting is en wordt gegeven in de vorm van bijscholing van artsen, verpleegkundigen en maatschappelijk werksters. Het zou uitstekend zijn als die bijscholing zo spoedig mogelijk wordt uitgevoerd om de vrouwen beter te kunnen begeleiden. Dan is het mogelijk om de vrouwen een goede voorlichting te geven over de gevolgen van besnijdenis en de reden waarom dat verboden moet worden, zelfs een lichte vorm. Het moet de vrouwen duidelijk worden gemaakt dat hun cultuur gerespecteerd wordt maar dat besnijdenis hier absoluut verboden is en dat het een ergerlijke vorm van kindermishandeling is waarvoor men in Westerse landen bestraft wordt.†

"In de meeste Derde Wereld landen is besnijdenis verboden, maar de meeste mannen accepteren een onbesneden meisje niet als vrouw. Het is bovendien een grove vorm van vrouwen onderdrukking, een aantasting van hun persoonlijkheid. De vrouwen moeten bewust gemaakt worden van hun recht op seksuele gevoelens die door infibulatie kapot is gemaakt en waar ieder mens recht op heeft. Het staat zelfs nergens beschreven dat vrouwen verplicht besneden moeten worden. Het is geworteld in de cultuur van het land waar die vrouwen vandaan komen. Misschien zal het generaties duren eer geaccepteerd zal worden dat vrouwen niet verminkt mogen worden om hun maagdelijkheid te behouden. Dat pijn, infecties en complicaties niet bij een vrouwenleven behoren. Somalische vrouwen krijgen veel kinderen, soms meer dan tien. Dat betekent dat de vrouw iedere keer open gemaakt moet worden om de bevalling enigszins goed te laten verlopen en daarna weer dicht gemaakt. Een pijnlijk gebeuren. Er is niet alleen pijn bij de besnijdenis van de meisjes maar daardoor ook pijn gedurende hun verdere leven als vrouw.†

"De meeste vrouwen weten helemaal niet dat besnijdenis verboden is in hun land van herkomst. Informatie in welke vorm dan ook, is er nauwelijks. In de Westerse wereld is informatie goed geregeld door middel van de pers, tv en radio. Iets dat in Derde Wereld landen niet het geval is en met name op het platteland onbekend. De culturele revolutie is in de Derde Wereld landen al 10 ŗ 15 jaar aan de gang maar op het platteland weet men van niets. De vrouwen worden onkundig gehouden van het verbod op besnijdenis. Het is een ingewortelde traditie van eeuwen dat ten eerste een meisje wordt dicht gemaakt om haar maagdelijkheid te bewaren en ten tweede, dat zij dan mooi glad is. Eer het zover is dat een vrouw zodanig geaccepteerd wordt door een man dat zij ook mooi is zoals zij is geschapen, zal nog lange tijd kunnen duren. Er moet dus ook aan mannen veel informatie worden gegeven om te voorkomen, dat vrouwenverminking nog langer zal door gaan. Die voorlichting kan beginnen in Nederland door het financieel mogelijk te maken, in de plaats van het uitgeven van geld voor de samenstelling van een rapport met een omstreden aanbeveling, gericht aan de Tweede Kamer.†

"Nu staat vrouwenbesnijdenis in de belangstelling, terwijl men er beter aan zou doen de vrouwen eerst tot rust te laten komen en te laten acclimatiseren in een voor hen vreemde cultuur en omgeving ver van hun land en huis, in plaats hen te overvallen met vragen waar zij vooreerst geen antwoord op kunnen geven. Wanneer zij enigszins ingeburgerd zijn, is er gelegenheid genoeg om hen te vragen naar hun problemen, maar dan moet er eerst een goede opvang voor hen zijn en daar ontbreekt het aan. Als de vakanties achter de rug zijn zal er worden gewerkt aan de voorbereiding van een congres dat we hopen te houden in oktober en dat zal gaan over vrouwenbesnijdenis in welke vorm dan ook en de medische gevolgen."†

Rina† †††

VORMEN VROUWENBESNIJDENIS

Vrouwenbesnijdenis is een verzamelnaam voor de verschillende ingrepen aan de vrouwelijke genitalia.†

Incisie: Een prik of een sneetje in de clitoris met als doel enkele druppels bloed te laten vloeien.

Cirumcisie: Verwijdering van de voorhuid van de clitoris.

Excisie/clitoridectomie: Verwijdering van de clitoris en geheel of gedeeltelijk van de kleine schaamlippen.

Infibulatie: Het geheel of gedeeltelijk verwijderen van clitoris en kleine schaamlippen waarna de grote schaamlippen ruw worden gemaakt en dan met doornen aan elkaar worden gehecht, zodat een gaatje over blijft zo groot als het achtereind van een potlood.

Dan zijn er nog vele tussenvormen mogelijk.†

Naar boven
Naar overzicht dit nummer
Naar Jaargang 1992