Naar archief

UIT: NN #115 van 23 juli 1992† †

Grenzen open!† †

Verleden jaar besloot de regering van de VS om de onzalige reis- en immigratiebeperkingen die er in dat land gelden voor mensen die met het HIV virus geÔnfekteerd zijn of AIDS hebben, te handhaven. De beslissing kwam na een uiterst onfrisse kampagne van extreem rechtse politici en religieuze fanaten als tv predikanten. De handhaving van deze beperkingen was de reden om de AIDS konferentie van Boston naar Amsterdam te 'verhuizen'. Ook ACT UP en andere groepen zijn de reis- en immigratiebeperkingen een doorn in het oog. Op de demonstratie, afgelopen week-end, was opheffing van deze beperkingen een van de belangrijkste eisen. Hieronder volgt een beschrijving van de strijd rond deze beperkingen en tevens een overzicht van andere landen die maatregelen tegen HIV-geÔnfekteerden en mensen met AIDS hanteren. Want de VS staan niet alleen in hun paranoia wetgeving.

De Public Health Service (PHS) in de VS hanteert al lange tijd een lijst met gevaarlijke en besmettelijke ziekten, meestal sexueel overdraagbare, om mensen de toegang tot het land te kunnen weigeren omdat ze een bedreiging vormen voor de volksgezondheid. Deze lijst wordt door veel experts als achterhaald beschouwd. In juni '87 besluit de PHS onder druk van president Reagan, om AIDS aan deze lijst toe te voegen. Wel wordt daaraan toegevoegd dat AIDS niet verspreid wordt door alledaagse kontakten en daarom eigenlijk niet onder de doorgaans gebruikelijke definitie van besmettelijk valt.†

Een maand later wordt door Jesse Helms een ammandement aan de wet toegevoegd waardoor ook HIV-geÔnfekteerden onder de reis- en immigratie beperkingen vallen. Omdat AIDS al op de lijst stond werd deze aanvulling als onbeduidend beschouwd en zonder tegenstemmen door de Senaat aangenomen. Van zulk een van kennis gespeende, door angst bepaalde houding, zijn de reis- en immigratiebeperkingen een typies voorbeeld. Hoewel de lijst met ziekten normaal gesproken door de PHS bijgehouden wordt, werd vastgesteld dat mbt. AIDS en HIV-infekties het Congres moest beslissen over het al dan niet van de lijst verwijderen hiervan.†

In april '89 werd Hans Paul Verhoef, een Nederlandse AIDS-onderzoeker, die op weg was naar een AIDS-konferentie in San Fransisco, op de luchthaven van Minneapolis door de US Immigration and Naturalization Service vastgehouden toen er in zijn bagage AZT werd aangetroffen. Na inmenging van de organisatie van de konferentie werd hij weer vrijgelaten, echter pas tegen het einde van de konferentie. Er werd toen door de AIDS-gemeenschap gerealiseerd dat de reis- en immigratiebeperkingen een bedreiging voor de zesde AIDS konferentie 1990 in San Fransisco zouden vormen, omdat het HIV-geÔnfekteerden en mensen met AIDS onmogelijk gemaakt zou worden aan deze konferentie deel te nemen.†

Er werd een jaar lang voor geknokt om de beperkingen op te laten heffen. Er zouden wel uitzonderingen gemaakt worden, maar dit bleek uiteindelijk ook zeer problematies te verlopen. Uit protest tegen de beperkingen werd de konferentie door 70 organisaties, waaronder het Internationale Rode Kruis, the British Medical Organisation en het Europese Parlement geboycot. Waarschijnlijk bleven ook duizenden geÔnteresseerden van de konferentie weg. Buiten de konferentie werd (zoals bekend?) veel gedemonstreerd. Als een reaktie maakte de Harvard University, die de konferentie van '92 zou organiseren, bekend dat het zijn betrokkenheid bij de organisatie zou stopzetten als de reis- en immigratiebeperkingen niet opgeheven werden.†

Eind 1990, begin 1991 werd er gesleuteld aan een nieuwe immigratiewet. De Centres for Disease Control (CDC) wilden alleen TBC op de lijst handhaven. Tijdens de periode waarin het publiek in de gelegenheid werd gesteld om de wet te bekommentariŽren, werd er door religieuze en rechtse leiders een briefkampagne opgestart die dertigduizend brieven opleverde waarin geprotesteerd werd tegen het opheffen van de reis- en immigratiebeperkingen voor HIV-geÔnfekteerden en mensen met AIDS. In het Congres werd liet het lid W.E. Dannemeyer een brief circuleren waarin de opheffing afgekeurd werd. Zevenenzestig leden van het Huis van Afgevaardigden ondertekenden deze brief.†

Een week voor de deadline van de nieuwe wet kwam het tot een conflict tussen het Department of Health and Human Services (HHS) en het ministerie van justitie, deze laatste verzette zich tegen de opheffing van de reisban. Officieel was de zeggenschap over de inhoud van de wet echter nadrukkelijk aan de HHS toegekend. Door deze ruzie werd het vaststellen van de definitieve versie van de wet weer uitgesteld. Er kwam een nieuwe inspraakfase van zestig dagen. Er werd een overbruggende interimwet opgesteld totdat er een nieuwe wet van kracht zou worden, deze wet handhaafde dezelfde reisbeperkingen als de oude wet. Ondertussen, een jaar later zijn de reis- en immigratiebeperkingen nog steeds van kracht.†

Oppositie tegen opheffing van de reisbeperkingen

Er kwam dus vanuit drie hoeken verzet tegen het opheffen van de reis- en immigratiebeperkingen; leden van het Huis van Afgevaardigden, brievenschrijvers die door tv-dominees e.d. geaktiveerd waren en het ministerie van justitie.†

De briefkampagne gaf een weergave van het soort opvattingen dat er in kringen van de 'Moral Majority' op na gehouden wordt. In een brief van een reli-c1ub uit Virginia werden leden aangespoord bij de HHS te protesteren met opmerkingen als: "zijn er niet genoeg homosexuelen met AIDS in de VS dat we ze moeten gaan importeren". Drie pagina's lang ging dit zaaien van angst en haat door: "het is nog nooit in de geschiedenis van dit gezegende land voorgekomen dat homosexuelen vrij mochten immigreren", en "zouden die liberalen en homosexuelen maar al te graag ons (reli-fanatici) het land uit gooien en Amerika's deuren wijd openen voor homosexuelen met AIDS".†

Het enige dat de ontvangers van deze brief hoefden te doen om deze 'ramp' te keren was een bijgevoegde briefkaart op sturen naar het ministerie van volksgezondheid. Door andere reli-clubs werden mensen op dezelfde wijze schriftelijk, of via radio en tv aangespoord te protesteren.†

In de Senaat werd de oppositie geleid door congeslid Dannemeyer. Deze is (toevallig) ook de schrijver van een boek over homosexualiteit met de veelzeggende titel 'Shadow in the Land'. Citaatje: "Het verhaal over hoe homosexualiteit normaal verklaard werd door de American Psychiatric Association is een van de meest neerslachtige geschiedenissen in de annalen van de moderne geneeskunde. Het is moeilijk de gegevens te beschouwen zonder je af te vragen of onze maatschappij niet in een vergevorderde staat van ontaarding verkeert". †

In het hoofdstuk over AIDS wordt Dannemeyer's "eigen prioriteiten lijstje" gepresenteerd. Daarin staat onder andere "de wetten tegen Sodomy weer van kracht moeten worden" en dat "de antidiskriminatie wetten afgeschaft moeten worden". Het boek wordt beschouwd als een blauwdruk voor de opvattingen van extreem rechts (die in de VS, zoals bekend moge zijn, niet het marginale bestaan leiden als vergelijkbare opvattingen in NL) over homosexualiteit. (Dannemeyer, die zich dus rond de AIDS-krisis als voorvechter van bescherming van de volksgezondheid presenteert, werd bekend door zijn jarenlange gevecht tegen een verbod op de verkoop van rauwe melk, uit gezondheidsoverwegingen. Hij was (toevallig) adviseur bij de grootste producent van rauwe melk in de VS). †

In de brief die Dannemeyer liet circuleren stond ook dat de American Medical Association zich voor het handhaven van de beperkingen had uitgesproken. Dit was op z'n minst een vergissing, maar waarschijnlijk een leugen. De AMA heeft zich voor opheffing van de reis- en immigratiebeperkingen uitgesproken.†

De meeste invloed op het handhaven van de beperkingen heeft het ministerie van justitie gehad. Dat dit ministerie zich hiermee bemoeide kwam als een verrassing. De beslissing over een inreisverbod op mediese gronden hoort door het ministerie van volksgezondheid genomen te worden. Uit persberichten bleek dat de brievenstroom invloed heeft gehad op de bemoeienis van justitie.†

En elders in de wereld?

De VS is niet het enige land in de wereld met reis- en immigratievoorwaarden en beperkingen. Bij het zien van de hele lijst was ik lichtelijk geshockeerd. Hier een overzicht van landen waar in een of andere vorm een test of verklaring wordt geŽist mbt HIV-infekties en AIDS:†

Abu Dabi, Algerije, AustraliŽ, BelgiŽ, Belize, BraziliŽ, Bulgarije, Chili, China, Colombia, Costa Rica, Cuba, Cyprus, Duitsland, Egypte, Filippijnen, Finland, Frankrijk, Griekenland, Groot-BrittanniŽ, India, IndonesiŽ, Irak, IsraŽl, Japan, Jemen (Zuid), JoegoslaviŽ, Kenia, Koeweit, Korea (Noord), Korea (Zuid), LibiŽ, MaleisiŽ, Marokko, Mexico, MongoliŽ, Nepal, Nigeria, Oostenrijk, Pakistan, Polen, Qatar, RoemeniŽ, San Josť, Saoedi-ArabiŽ, SomaliŽ, Sovjet-Unie, Spanje, Sri Lanka, St. Christopher-Nevis, SyriŽ, Taiwan, Thailand, Tsjecho-Slowakije, Turkije, Venezuela, Ver. Arab. Emiraten, VS, Zuid-Afrika en Zweden.†

Deze lijst stamt uit '91 en werd gepubliceerd door de Nederlandse Commissie AIDS-Bestrijding. De gegevens hiervoor komen van diverse kanten, waaronder het ministerie van Buitenlandse Zaken, twee instanties uit Londen en individuele meldingen. De aard van testen, weigering van toegang en de selektie verschilt van land tot land. Soms worden 'verdacht' uitziende personen verplicht een test te ondergaan, soms worden ze sowieso geweigerd. †

Vaak geldt de bepaling dat mensen uit Afrika verplicht zijn zich te laten testen, vaak ontspringen Europeanen de dans, of toeristen (want als er iets te verdienen valt) of gelden de bepalingen alleen voor mensen die een langere tijd in het desbetreffende land willen blijven. Nigeria is een apart verhaal, daar moeten mensen zich laten testen die uit een land komen waar Nigerianen verplicht getest worden. Een tegenmaatregel tegen de toenemende maatregelen die gericht zijn op uit Afrika afkomstige mensen. Als je meer specifieke informatie wilt kun je je het beste tot de NCAB richten.†

Op de konferentie laat ACT UP een petitie tegen de beperkingen circuleren. Hierin worden deze aangevallen omdat zij leiden tot deportatie van mensen op grond van hun HIV-infekties, omdat de beperkingen de aanzet geven tot verplicht testen van mensen, hetgeen weer leidt tot ondermijning van preventie- en educatie- programma's. Uit angst voor de test en in het bijzonder voor de gevolgen die daaraan door de reis- en immigratiebeperkingen vastzitten proberen mensen die te ontlopen. †

De beperkingen geven ook het (verkeerde) signaal dat de AIDS-epidemie gestopt kan worden door de slachtoffers ervan af te zonderen of door hun bewegingsvrijheid aan banden te leggen, Hierdoor worden HIV- geÔnfekteerden en mensen met AIDS verder gestigmatiseerd en wordt de aandacht afgeleid van risikovolle gedrag als neuken zonder kondoom en het gebruiken van elkaars spuiten.†

Op de openingsceremonie van de konferentie kondigde een Spaanse immigrant van ACT UP uit Boston aan de strijd over de beperkingen aan te zullen gaan. Hij zal na de konferentie naar San Fransisco terug vliegen. Als hem de toegang op grond van zijn HIV-infektie geweigerd wordt zal hij dit zowel juridies als politiek uitvechten.†

PROTESTEER TEGEN DE REIS- EN IMMIGRATIEBEPERKINGEN

Steun ACT UPPERS in hun strijd tegen dit rigide beleid van de Amerikaanse regering, stuur een brief waarin je protesteert tegen de beperkingen naar ACT UP San Fransisco, 378 Van Buren Avenue, Suite 401, Oakland, CA 94610, USA.†

Yan

Naar boven
Naar overzicht dit nummer
Naar Jaargang 1992