Naar archief

UIT: NN #115 van 23 juli 1992† †

Gevangen in seksebewustzijn ?!!

Diskussietekst als reaktie op een gestarte vrouwen bijeenkomst te Gent na het in het slop geraken van enkele gemengde bijeenkomsten over anti-seksisme, vrouwen-, homo- en lesbiŽnnestrijd, seksuele bevrijding e.d. en als reaktie op een artikel "potten, flikkers en aktivisme" verschenen in NN #110.

Ik ben man, jullie zijn vrouw. Hoezo? Wat man? Wat vrouw? Zolang ik in die hoedanigheid kijk naar mensen en zelf bekeken word en zelf gedwongen word naar mezelf te kijken voel ik mij als persoon in een seksekategoriebewustzijn gedrukt niet vrij om alle persoonskenmerken om het in seksebewoordingen te duiden: mijn vrouwelijke en mannelijke kenmerken spontaan en ten volle te beleven.†

Waar willen we eigenlijk als mensen hunkerend naar seksuele bevrijding voor elkaar naar toe? Willen we er naar toe dat de man als man bevestigd wordt en de vrouw als vrouw, dan houden we een eeuwenlange seksetraditie in ere en voel ik me genoodzaakt om te revolteren, niet enkel als man, maar evenzeer als vrouw, als een van seksebewustzijn bevrijde mens. †

Ik wil weten wanneer ik me zo voel, op mijn manier mijn agressie uiten, strelen en gestreeld worden, schreeuwen, liefhebben, haten, een gezellige babbel slaan... zonder dat ik me hoef bewust te zijn dat ik 'man' als seksebenaming draag en dat ik andere personen, noodzakelijk om mijn gevoelens te uiten, ook niet als sekse hoef te zien. Ik kan niet vechten tegen de Kerk, de Staat, normen, regels, gezinspatronen, koppelevidenties zonder dat ik het seksebewustzijn door al die zaken opgedrongen bevecht. †

Voor de groep mensen waar wij een radikaal leven mee willen opbouwen, is het overduidelijk dat eeuwenlang de vrouw de onderliggende positie werd en wordt opgedrongen en dat de man de belichaming was en is van macht, onderdrukking, fysieke kracht e.d. Stof genoeg om tegen ten strijde te trekken natuurlijk. Een strijd tegen het o zo machtige patriarchaat, waar wij ons door onderdrukt voelen.†

Maar een andere strijd, de strijd binnen een groep strijdlustigen moet ook gevoerd worden. Het is evident dat we die niet op dezelfde manier voeren, maar we mogen er ook zomaar niet aan voorbij gaan. Op dit moment treedt er een soort van groepsattitude op waar weinig diepliggende emoties en seksuele verlangens vrij worden geuit. Velen voelen zich eenzaam binnen de groep en worden bang om open met emoties om te gaan. Individuen gaan op zoek naar menselijke warmte bij een beperkte groep individuen of zelfs ťťn enkel individu (om dan als hetero of homo gekatalogiseerd te worden.) †

Deze problematiek wordt niet opgelost door er met afzonderlijke sekses (in vrouwen, potten- en flikkergroepen) aan te werken. Ik vrees zelfs een negatieve trend, een gevoel van bevestiging dat ik man ben en wel moeilijk over gevoelens, angsten, intimiteiten e.d. open kan zijn en dat vrouwen de bevestiging krijgen dat het met vrouwen onderling allemaal wel veel opener en gevoeliger verloopt. En als man ben je dan geneigd dit te verheerlijken en te aanvaarden als zeer positief van 'het moet kunnen' en 'blijkbaar is het ook wel zo dat vrouwen veel leuker, opener en gevoeliger met elkaar kunnen omgaan en dat gesprekken niet gedomineerd worden door bepaalde personen'. †

Dit zullen dan ook de onderwerpen zijn van de eerste vragen die een man aan een vrouw stelt na sekse-aparte bijeenkomsten. Ik ervaar zulke bijeenkomsten eerder als remmend. Ik krijg geen kans om me te uiten en word plotseling gedwongen tot een bewustzijn dat ik man ben. Ik kan zelfs iets zeggen via papier en inkt of via een vrouw met het zelfbewustzijn dat die persoon dan wel een vrouw moet zijn. Ik zit op dit moment in de knoei, mocht u het opmerken, met een opgedrongen seksebewustzijn waar ik me helemaal niet goed bij voel. Ik kan er zelfs niet van onder redeneringen op te bouwen zonder sekseduidingen en ik ervaar dit als beklemmend.†

Deze redenering gaat ook op voor mannen-, f1ikker- en pottengroepen die ook als seksekategorie te werk gaan. Voor mij zou het nog maar eens een bevestiging zijn van mijn opgedrongen seksebewustzijn moest ik als reaksie een mannen- of flikkergroep betreden of opstarten. Dezelfde redenering gaat nogmaals op als we spreken over hetero-of homo-lesbiŽnnebewustzijn. Ik vind deze aanduiding van identiteiten benauwend en zeker niet bevrijdend. Een hetero die homoduidend denkt vind ik net hetzelfde als een homo die heteroduidend denkt, met dat verschil weer dat homoseksuelen al eeuwenlang in een onderdrukte positie verkeren.†

Niet de manier echter om in het eigen milieu te werk te gaan; het blijft een afspiegeling van de normenmaatschappij die hetero's wel aanvaardt en bevrijde homoseksuelen niet of stukken minder. Ik wil niet door de kring radikalere mensen in een kategorie homo of hetero gedrukt worden. Ik wil omgaan met mannen en vrouwen als individuen en elke relatie als iets unieks zien en vrij in relatie met de andere zelf bepalen hoe diep ik elke relatie wil uitbouwen.†

Ik spreek hier niet van het principe dat iedereen gelijk en hetzelfde hoeft te zijn. Ik revolteer tegen een kategorie-bewustzijn waar groepen mensen binnen die groepen verwacht worden hetzelfde te zijn en het gevaar dat men verwacht wordt hetzelfde te doen. Ik ben bang voor het ontkennen en links laten liggen van unieke individuen zonder dat ik er een kategorie op hoef te plakken. We kunnen trouwens al een perfekte hiŽrarchiese onderdrukkingsstruktuur van seksuele identiteiten binnen het milieu opstellen. †

Anti-volwassenen en pedofielen worden onderdrukt door hetero-mannen en vrouwen door 'volwassen' potten en flikkers; potten/flikkers worden op hun beurt onderdrukt door mannelijke en vrouwelijke hetero's en antiseksistiese hetero's; radikale antiseksistiese vrouwen worden dan op hun beurt onderdrukt door seksistiese mannen en vrouwen en ga zo maar door. Ik wil niet voorbij gaan aan het feit of hier enige grond van waarheid in zit, maar vormen het bestaan van die identiteiten niet een verstevigde bevestiging van die onderdrukking.†

Want wat als ik zin heb om mijn verliefde gevoelens te uiten tegenover een 'mannelijke minderjarige' (valse kategorie-aanduiding trouwens, door de Wet in het leven geroepen), moet ik me dan een nieuwe identiteit aanmeten. En hoe zullen andere identiteiten tegenover de identiteit die daarvoor op me geplakt was, reageren, omdat ik mijn gevoelens ook uit tegenover 'antiseksistiese vrouwen of mannen'. Trouwens, als man kan ik er ook geen plezier in beleven om eens alle identiteiten af te wandelen, tenzij ik me de identiteit van transseksuelen ga aanmeten. †

En dan nog de vraag of ik de vrijheid zou krijgen en me vrij zou voelen om eens een vrouwelijke identiteit aan te meten. Het gaat er hem om dat we binnen een groep mensen die zich seksueel willen bevrijden, gewoon gevoelens durven uiten tegenover gelijk wie zonder dat ik mezelf en op de andere een identiteit hoef te plakken, zonder preutsheid, zonder angst bekeken te worden. Een bevrijd seksebewustzijn vind Ik hierbij een noodzaak. †

Als sekse-en identiteits-apart werken een overgangssituatie. blijkt omdat de tijd nog niet rijp is om sekse- of identiteitsgemengd te werken, kreŽren we dan geen utopies verlangen? Een utopies verlangen dat me angstwekkend doet denken aan het teoreties gezwets en goedgepraat van kleinkommunisties links die het instaleren van hiŽarchiese machtsstrukturen als overgangssituatie goedpraat naar de utopie van het leven op kollektieve basis waar alle klassen gelijk zullen zijn. †

Bestaat het gevaar niet dat wij in het sekse- en identiteits-apart werken blijven steken en op die manier nooit zullen komen tot ťťn of andere ideale situatie waar alles spontaan doorheen sekses en identiteiten verloopt zonder dat iemand zich bekeken of onderdrukt of eenzaam hoeft te voelen. Reakties graag!†

PB 244, 9000 Gent, BelgiŽ

Naar boven
Naar overzicht dit nummer
Naar Jaargang 1992