Naar archief

UIT: NN #115 van 23 juli 1992

Drugsgebruikers act up

NN is op de Internationale Aidskonferentie. Ik volg een beetje wat daar op het gebied van drugsgebruik aan de gang is. De eerste door mij bezochte diskussie was maandagavonden georganiseerd door de European Interest Group of Drug Users (EIGDU).

Ik ben een relatieve leek op het gebied van (hard)drugsgebruik en vooral HIV/AIDS. Het is dan ook knap aangrijpend om met het onderwerp bezig te zijn en er voor de eerste keer mee gekonfronteerd te worden. De twee mensen die dan ook de meest betrokken verhalen vertelden waren seropositief of hadden AIDS, en vertegenwoordigden in het forum twee zelforganisaties: een van seropositieve vrouwen en een van drugsgebruikers.

Zeer veel van de vrouwen die HIV + zijn hebben het virus gekregen via intraveneus drugsgebruik. Drie vrouwen startten 6 jaar geleden een zelfhulpgroep die in eerste instantie uitgroeide tot 200 deelnemers. Er werd een verhaal verteld van onderdrukkingsmechanismes waar tegen geknokt moest worden. Van vrouwen, van seropositieven en van drugsgebruikers. De organisatie heeft nu dertig mensen werken en een kantoor van vijf verdiepingen.

De organisatie van seropositieve gebruikers is een van de grotere organisaties op HIV/AIDS gebied van Groot-BrittanniŽ geworden. Wat de klup precies doet werd niet geheel duidelijk omdat vooral een statement, een rede, werd uitgesproken tegen de gruwelijke behandeling van drugsgebruikers en voor de waardigheid en de mensenrechten van gebruikers van harddrugs.

De vertegenwoordiger van de organisatie legde de vinger op de zere plek door uit te spreken dat alle problemen worden veroorzaakt door de illegaliteit van drugs en de criminalisering en infantilisering van drugsgebruikers. Want het is de maffia, waaronder leiders van regeringen, die goudgeld verdienen met het illegale spul, het wordt gepushed om eigen bevolkingen te destabiliseren en om zwarte geldstromen te kreŽren waarmee geheime moord- e.a. partijen worden georganiseerd.

De verdere diskussie in de twee uurs sessie ging over hoe drugsgebruikers te organiseren zijn, netwerken, informatie-uitwisseling en samenwerking met andere georganiseerde seropositieven. De Europese belangengroep van drugsgebruikers, althans de groep die het werk verricht, is erg klein en heeft grote problemen met bijvoorbeeld de organisatie van communicatie of zelfs het voorbereiden van deze meeting.

Echter de basis van kontakten is gelegd en er wordt nu wel o.a. samen met de Wereld Gezondheids Organisatie een onderzoek ingesteld naar de mensenrechten van gebruikers in Oost-Europa. Omdat gebruikers daar nog leven onder "de Goelagmentaliteit" zoals werd gezegd en simpelweg zien te overleven. Naar buiten treden kan absoluut niet. Maar dat gold zo te horen ook wel voor de VS waar verslaafden vogelvrij zijn. Zelfs als de politie iemand doodslaat kraait er nog geen haan naar.

De stemming was strijdbaar. Unaniem namen de honderd aanwezigen (er werd ineens gestemd) een eis aan voor de organisatie van de Vierde Internationale Conferentie over Drug Gerelateerd Letsel dat minstens ťťn vertegenwoordiger van een zelforganisatie van gebruikers in die organisatie moest deelnemen.

Er werd jaloers gepraat over de organisatiegraad van homo's - lees: ACT UP, dat in het geheel niet als een koalitie van verschillende groepen werd ervaren. Uitzondering leek slechts ACT UP in Amsterdam, omdat die wel goed samenwerkt met gebruikersorganisaties. Er werd ook nog geappelleerd aan een rol van radikale aktivisten, die in de VS veelal het begin van organisatie trokken. In ieder geval lijkt het dat drugsgebruikers zich ten gevolge van AIDS voor het eerst organiseren en zelfrespekt winnen.

Het ging veel over mensenrechten van gebruikers maar daarover is morgen een aparte sessie. Dus voor vandaag, maandag, als afsluiting: legaliseren is de enige oplossing voor de problemen. Niet alleen van cannabis maar van alle drugs!

Drugsgebruik en mensenrechten

Deze sessie was wat 'wetenschappelijker' dan de hierboven beschreven, wat niet betekent dat er geen radikale taal werd uitgesproken. Het begon al tijdens de inleiding (dia's van foto's) over de situatie in de VS. Dia's van de Bronx in New Vork, waar van de miljoen inwoners er 50.000 verslaafd zijn aan illegale drugs. De helft hiervan is seropositief. De situatie is zodanig dat voor het eerst in 55 jaar in New Vork tuberculose weer toeneemt. Een foto van een methadonpost die gesloopt wordt omdat op die plek een nieuw politieburo moet worden gebouwd is illustratief voor het beleid.

Zoals de spreker zei: terwijl alles wordt afgebroken is het enige dat opgebouwd wordt gevangenissen. In de VS is het bezit van injektiespuiten verboden, met het gevolg dat er mensen zijn die al 35 maal gearresteerd zijn wegens het uitdelen van schone spuiten. Ook op het inzamelen van gebruikte spuiten om die b.v. op te ruimen uit buurten staat het risico van arrestatie. Met als gevolg situaties zoals in een Amerikaans gebruikersblad staat beschreven: een paar jochies van een jaar of acht die spuiten vonden en daar voorbijgangers mee gingen prikken...

Een volgend punt van aandacht was de kriminalisering van drugs die belemmert dat marihuana op haar juiste, medische, waarde wordt geschat. Eerst werd nog de aandacht gevestigd op het feit dat in MaleisiŽ de doodstraf staat op bezit van meer dan 100 gram marihuana. In dat land zijn meer dan 100 mensen om deze reden opgehangen waaronder een kleine 10 Britten en enkele Amerikanen. De vertelde vervolgingsverhalen over de VS gingen over mensen die blowen om gezondheidsredenen. Het helpt namelijk tegen symptomen van een aantal ziekten, waaronder tuberculose, en bijvoorbeeld tegen bijwerkingen van medicijnen als AZT en chemotherapie die gebruikt wordt bij de behandeling van kanker.

Mensen in de VS die om deze redenen nu en dan een joint roken worden echter geregeld vervolgd. Het lukt echter nog steeds niet om het spul op doktersvoorschrift te verkrijgen omdat het in de categorie van extreem gevaarlijke medicijnen zit in de VS: zwaar verslavend en zo gevaarlijk dat je het zelfs niet onder toezicht van een dokter kunt gebruiken.

De situatie in Duitsland is anders dan in het derde wereldland dat de VS is. Het land reageert echter uiterst repressief op drugsgebruik. Er zijn nauwelijks programma's met methadon of andere vervangers. En als doktoren gewoon methadon voorschrijven aan mensen krijgen ze dat achteraf niet vergoed omdat de autoriteiten vinden dat mensen "nog niet ziek genoeg zijn".

Het beleid pakt ook de meest marginalen - de yup-gebruikers vind je niet in de cellen - en voor 70% softdrugsgebruikers die eigenlijk niet bedoeld worden met het geboden gedwongen afkickprogramma maar bovendien niet gemotiveerd zijn omdat ze simpelweg geen problemen hebben met gebruiken (behalve met de politie). Niet de drugs veroorzaken de problemen maar de sociale situatie. Die is zodanig dat preventie maar 5% van de gebruikers bereikt en er veel seropositieven en AIDS-patiŽnten zijn.

De afsluiting werd gegeven door Werner Herman, die de Europese belangengroep van drugsgebruikers (EIGDU) vertegenwoordigde, zelf harddrug gebruiker sinds 1969 en al geruime tijd seropositief. Hij bewees dat de Amsterdamse conferentie er in ieder geval toe geleid heeft dat gebruikers meepraten over zaken. Hij vertelde over het hierboven vermelde projekt van EIGDU met de Wereld Gezondheids Organisatie (WHO) in Oost-Europa. Hij stelde dat mensenrechten niet de rechten zijn van maar enkelen maar van alle mensen en dus ook van drugsgebruikers. Met die rechten zijn in het verleden wel mensen bezig geweest maar nooit gebruikers zelf. Het onderwerp ligt buiten het gezichtsveld van mensenrechtenorganisaties.

De voorbeelden die hij noemde waren de weigering van methadon aan mensen in de gevangenis, maar ook de algemene drugspolitiek de "war on drug(user)s" van Bush en de criminalisering van drugsgebruikers. En in Frankfurt in Duitsland gaat de politie ongestoord te keer tegen gebruikers. Enige tijd geleden werd een begin gemaakt met de aanleg van een zwartboek en daar staan nu 36 gevallen in. VariŽrend van opsluiting 'cold turkey' in een geblindeerde en geÔsoleerde cel, tot zware mishandeling of het stelen van geld. Geen van de zaken kwam voor en er kwam niets van de arrestaties in de justitiŽle papierwinkel terecht, dus valt er ook niets te klagen of te bewijzen.

De EIGDU kan hulp gebruiken van gemotiveerde mensen. Je kan kontakt opnemen via het hiernaast vermelde adres.

rik

Naar boven
Naar overzicht dit nummer
Naar Jaargang 1992